EPISODE5

พิษรักวิศวะสุดร้าย

ENGINEER’N TOXIN

EPISODE5

“ไม่ต้องลำบากพี่คิรินหรอกครับ ของผมไม่ได้มีอะไรเยอะแยะ ผมจัดการเองได้” โซเร็นหยิบคีย์การ์ดใบนั้นขึ้นมาพิจารณา ริมฝีปากคลี่ยิ้มหวานจนตาหยี “ขอบคุณพี่ครามมากนะครับที่เมตตาให้ผมไปอาศัยอยู่ด้วย ผมสัญญาว่าจะเป็นรูมเมทที่ดี ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่สร้างความวุ่นวายให้พี่แน่นอนครับ”

“แหม ๆ พ่อหมาน้อยผู้ว่าง่าย” เฟิ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว “ไปอยู่กับพี่มันก็ระวังตัวหน่อยนะน้องเร็น ไอ้ครามมันเจ้าระเบียบจะตายห่า ขัดใจมันนิดเดียวมันสั่งหมอบแน่”

โซเร็นหันไปมองเฟิ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลไหม้ทอประกายใสซื่อ

“ผมชินกับการถูกพี่ครามดุแล้วล่ะครับ พี่เฟิ่งไม่ต้องห่วง”

ในจังหวะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ตงอี้ที่นั่งเงียบมาตลอดก็ช้อนนัยน์ตาหงส์ขึ้นสบกับดวงตาของโซเร็นเพียงเสี้ยววิท่ามกลางรอยยิ้มหวานละมุนและการแสดงออกที่ดูเป็นรุ่นน้องผู้เชื่อฟัง ตงอี้กลับมองเห็นความเยือกเย็นและความเจ้าเล่ห์ที่ซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่แววตาของลูกสุนัขเชื่อง ๆ อย่างที่ฟ้าครามเข้าใจ แต่มันคือแววตาของ ‘หมาป่า’ ชั้นนักล่าที่สวมหนังลูกแมวเพื่อรอเวลาตะครุบเหยื่อต่างหาก แต่ถึงมุมมองของเขาจะแตกต่าง หนุ่มเชื้อจีนผู้รักความสงบก็เลือกที่จะเก็บงำมันไว้ เขาก้มหน้าดูแท็บเล็ตต่อไป ปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของการ ‘คุมกระดาน’ ระหว่างพี่รหัสมาดเข้มกับน้องรหัสจอมเจ้าเล่ห์ดำเนินต่อไปตามวิถีของมัน

“กินข้าวนะครับพี่คราม เดี๋ยวจะปวดท้องเอา” โซเร็นเอ่ยเสียงนุ่มก่อนจะขยับตัว “ผมขอตัวไปจัดการเรื่องย้ายของก่อนนะครับ แล้วเจอกันที่ห้องครับ...รูมเมท” ประโยคสุดท้ายถูกเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูรุ่นพี่ โซเร็นส่งยิ้มบางให้ฟ้าครามอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้เฮดว้ากหนุ่มนั่งจ้องกล่องข้าวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

ฟ้าครามคิดว่าเขากำลังปกป้องและควบคุมเด็กคนนี้ให้อยู่ในสายตา โดยหารู้ไม่ว่าเขาเองต่างหากที่กำลังเดินเข้าไปในใยแมงมุมที่เทพบุตรน้ำแข็งคนนี้จงใจทอทิ้งไว้เพื่อดักรอรุ่นพี่หนุ่ม

ในขณะที่เกมกระดานแห่งการซ่อนเร้นกำลังถูกขับเคลื่อนไปอย่างแยบยล ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งของเมือง การปะทะกันอย่างโจ่งแจ้งและดิบเถื่อนก็กำลังทวีความรุนแรงขึ้น

เวลา 18.00 น. ณ สนามแข่ง Belong

แสงแดดยามเย็นเริ่มทอประกายสีแสดอมแดงสาดส่องลงบนแทร็กคอนกรีต บรรยากาศภายในสนามยังคงคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและไอร้อนจากการซ้อมแข่ง น้ำใสในชุดนิสิตที่ถูกสวมทับด้วยเสื้อแจ็กเกตตัวเก่าเพื่อป้องกันความมอมแมม กำลังยืนตรวจสอบรายการเบิกจ่ายอะไหล่อยู่หน้าบอร์ดของพิทเลนที่สาม ดวงตากลมใสภายใต้กรอบแว่นสีเงินยังคงหลงเหลือร่องรอยของความเหนื่อยล้า รอยช้ำสีแดงปื้นที่ลำคอยังคงเด่นชัดแม้จะพยายามใช้ปกเสื้อปิดบังเอาไว้ ทว่าความตั้งใจและความดื้อรั้นที่จะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตากลับฉายชัดอยู่ในทุกการกระทำของเธอ

ติ๊ง!

Chat room [PingAun.Pure]

[PingAun.Pure: “น้ำใส ถ้าวันนี้พี่เซย์แกล้งอะไร ให้รีบไปหาเฮียธารเลยนะ อย่าไปโต้ตอบเขา”]

น้ำใสอ่านข้อความของผิงอันแล้วก็ได้แต่ขอบใจเพื่อนสาว เธอเองก็หวังเหลือเกินว่าวันนี้เธอจะรอดพ้นจากคนบ้า ๆ อย่างเซโร่

[Namsai.smile: “ขอบใจนะ เรากำลังทำงานเลย เดี๋ยวแชตหา”]

ขณะที่เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เสียงเครื่องยนต์ V8 ที่แผดคำรามกึกก้องดังแหวกอากาศเข้ามาใกล้ ทำหัวใจของเด็กสาวกระตุกวูบทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่ารถสปอร์ตเฟอร์รารี่สีดำของใครกำลังแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าพิทเลน เซโร่ก้าวลงมาจากรถ ชายหนุ่มอยู่ในชุดกางเกงเดนิมฟอกและเสื้อยืดสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจยังคงเรียบตึงและเย็นชา จิวที่กระพุ้งแก้มสองข้างสะท้อนแสงไฟยามเขาขยับเปลี่ยนสีหน้า นัยน์ตาคมดุดันที่ซ่อนความบ้าคลั่งเอาไว้ตวัดมองแผ่นหลังเล็กของเด็กพาร์ตไทม์ที่กำลังยืนหันหลังให้เขา

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักลึก ความเกลียดชังและความต้องการที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนนี้ยังคงอัดแน่นอยู่ในอก เขาไม่สนใจคำเตือนของธาร เขาไม่สนใจว่าใครจะมองว่าเขารังแกคนไม่มีทางสู้ สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือการได้เห็นเด็กอวดดีคนนี้คุกเข่าร้องขอความเมตตาจากเขา

สิงห์ร้ายก้าวอาด ๆ เข้าไปประชิดตัวน้ำใสโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง มือหนาที่แข็งแกร่งเอื้อมไปคว้าแฟ้มเอกสารในมือของเธอแล้วกระชากออกอย่างแรงจนเด็กสาวเซถลา

“ว้าย!” น้ำใสอุทานด้วยความตกใจ หันขวับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำศีรษะเธออยู่ “พี่เซโร่! เอาแฟ้มหนูคืนมานะคะ หนูต้องเช็กสต็อกให้เสร็จ”

“งานแค่นี้เมื่อไหร่จะทำเสร็จ หรือต้องให้กูไปจ้างหมามาทำแทน มันถึงจะเร็วกว่ามึง”

เซโร่เอ่ยถากถางด้วยน้ำเสียงกดต่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังแสดงความโกรธเกรี้ยว

“ไปยกยางอะไหล่ชุดใหม่จากโกดังหลังมาให้กูสี่เส้น เดี๋ยวนี้!”

คำสั่งที่ไร้ความปรานีทำเอาน้ำใสเบิกตากว้าง ยางอะไหล่สเปกแข่งแต่ละเส้นมีน้ำหนักไม่ใช่น้อย การสั่งให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอไปยกมาคนเดียวสี่เส้นจากโกดังที่อยู่ห่างออกไปเกือบกิโลเมตร มันไม่ใช่การสั่งงาน แต่มันคือการกลั่นแกล้งอย่างโจ่งแจ้ง ไอ้พี่บ้านี่มันโรคจิตเกินไปแล้ว น้ำใสล่ะอยากจะยกมือแล้วกระชากพี่มันโขกกับชั้นวางของจริง ๆ ทำไมถึงได้ทำตัวน่ารังเกียจขนาดนี้

“โกดังหลังมันไกลมากนะคะ แล้วยางสี่เส้นหนูยกคนเดียวไม่ไหวหรอกค่ะ พี่ช่างเครื่องก็มี ทำไมพี่ไม่ให้พวกพี่เขาไปเอา...”

“กูสั่งมึง!” เซโร่ตวาดสวนกลับ เสียงทุ้มดุดันก้องไปทั่วบริเวณพิทเลนจนช่างเครื่องคนอื่น ๆ ต้องหยุดชะงัก

“มึงมีหน้าที่รับคำสั่งกู ไม่ใช่มาเถียง! ถ้ามึงไม่มีปัญญาทำ ก็เดินไปบอกเฮียธารว่ามึงมันไร้น้ำยา แล้วก็ไสหัวออกไปจากเบลองซะ!”

คำขู่ที่เชือดเฉือนตรงจุดอ่อนที่สุดทำให้น้ำใสต้องขบกรามแน่น หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจรื้นขึ้นมาที่ขอบตา ทว่าเธอรีบกะพริบตาไล่มันกลับไป เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายใจทรามคนนี้มาใช้ความมีอำนาจกดขี่เธอได้สำเร็จ

“ได้ค่ะ หนูจะไปยกมาให้”

น้ำใสกัดฟันตอบด้วยความดื้อรั้นเป็นทบเท่าทวี หญิงสาวสะบัดหน้าหนี เดินกระแทกส้นเท้าตรงไปยังทิศทางของโกดังหลังอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองสายตาสมเพชของสิงห์ร้ายที่ทอดมองตามแผ่นหลังของเธอเลยแม้แต่น้อย

“หึ!” เซโร่แค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมดุดันฉายแวววาวโรจน์ เขาสาวเท้าเดินตามเด็กสาวไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งระยะห่างเพื่อเฝ้าดูความทุลักทุเลของเหยื่อที่กำลังเดินเข้าสู่กับดักของการทรมาน

ภายในโกดังหลังที่ค่อนข้างอับทึบและร้อนอบอ้าว น้ำใสกำลังพยายามออกแรงกลิ้งยางอะไหล่เส้นใหญ่ที่หนักอึ้งออกมาทีละเส้น หยาดเหงื่อไหลซึมชื้นไปทั่วกรอบหน้าและแผ่นหลัง เสื้อนิสิตสีขาวแนบลู่ไปกับผิวเนื้อจากการทำงานหนัก หญิงสาวหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ทว่าความพยายามของเธอกลับไม่อาจทำให้การขนย้ายเป็นไปอย่างรวดเร็วได้ เซโร่เดินเข้ามาหยุดยืนพิงกรอบประตูโกดัง กอดอกมองภาพความทุลักทุเลนั้นด้วยสายตาที่เยียบเย็น ไร้ซึ่งความเห็นใจใด ๆ

“อืดอาดชักช้า มึงคิดว่ากูมีเวลามารอมึงทั้งวันรึไงวะ” เขาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ

น้ำใสที่กำลังออกแรงดันยางเส้นที่สองเงยหน้าขึ้นมองคนใจร้าย นัยน์ตากลมใสที่เคยว่างเปล่าบัดนี้มีประกายไฟแห่งความเกลียดชังลุกโชนอยู่ภายใน

“ถ้าพี่รีบนัก ทำไมไม่มาช่วยหนูยกล่ะคะ พี่ยืนดูหนูทำงานงก ๆ แล้วยังจะมาด่าหนูอีก พี่มันไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลยสักนิด!”