EPISODE3

พิษรักวิศวะสุดร้าย

ENGINEER’N TOXIN

EPISODE3

“เฮียขอโทษแทนไอ้เซย์มันด้วยนะ เฮียไม่คิดเลยว่ามันจะบ้าคลั่งถึงขั้นลงไม้ลงมือกับหนูแบบนี้” ธารมองรอยแดงเป็นปื้นที่บริเวณปลายคางและลำคอของเด็กสาวด้วยความรู้สึกผิด

“พรุ่งนี้หนูหยุดพักสักวันเถอะนะ ถือว่าเฮียให้ลาพักร้อน แล้วเรื่องไอ้เซย์ เฮียจะจัดการขั้นเด็ดขาดกับมันเอง”

น้ำใสเงยหน้าขึ้นมองเจ้านาย ดวงตากลมใสที่เคยหวาดกลัว เริ่มปรากฏแววแห่งความเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง แม้ร่างกายจะยังสั่นเทา ทว่าจิตใจของเด็กสาวจากต่างจังหวัดที่ต้องดิ้นรนหาเงินส่งตัวเองเรียน กลับเข้มแข็งกว่าที่ใครหลายคนคิด

“หนูไม่หยุดค่ะเฮีย พรุ่งนี้หนูจะมาทำงานตามปกติ” น้ำใสตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้หนักแน่น

“ถ้าหนูหยุด ก็เท่ากับว่าหนูยอมแพ้ และหนูยอมรับว่าคำดูถูกของเขา หนูมาทำงานแลกเงิน หนูไม่ได้มาทำตัวเป็นภาระให้ใคร หนูจะไม่ยอมให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นมามีอิทธิพลเหนือชีวิตหนูเด็ดขาดค่ะ”

ความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวในแววตาของเด็กสาว ทำเอาธารต้องลอบยิ้มบาง ๆ ออกมาด้วยความชื่นชม เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไบต์ถึงได้แนะนำเด็กคนนี้มาทำงานที่นี่ น้ำใสมีความอดทนและมีความเป็นนักสู้ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ดูบอบบาง

“เอาเถอะ ถ้าหนูไหว เฮียก็จะไม่ขัด” ธารพยักหน้ารับ มือหนาตบลงบนไหล่บางเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ “แต่จำไว้ ว่าถ้ามันกล้ามาคุกคามหรือทำร้ายหนูอีก ให้รีบวิ่งมาหาเฮียทันที อย่าไปต่อกรกับคนบ้าแบบมันตามลำพังเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะเฮียธาร ขอบคุณนะคะที่เข้ามาช่วยหนู” น้ำใสยกมือไหว้เจ้านายด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากที่ธารเดินไปส่งน้ำใสที่รถมอเตอร์ไซค์สกูปปี้สีฟ้าอ่อนของเธอจนแน่ใจว่าหญิงสาวขี่ออกไปอย่างปลอดภัยแล้ว พี่ใหญ่แห่งสนามเบลองก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิด ความหนักใจยังคงเกาะกินอยู่ในอก

การปะทะกันในคืนนี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น เขารู้จักนิสัยของเซโร่ดี สิงห์ร้ายที่ถูกเหยียบย่ำความถือดีและถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ จะไม่มีวันปล่อยให้เรื่องนี้จบลงง่าย ๆ และเป้าหมายเดียวที่มันจะใช้ระบายความแค้นและความเกรี้ยวกราดทั้งหมดที่มี ก็คือเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ชื่อน้ำใสอย่างแน่นอน

สงครามประสาทที่ไร้ซึ่งความปรานี กำลังจะอุบัติขึ้นที่สนามเบลองแห่งนี้ในไม่ช้า และธารคงต้องกำยาพารารอจริง ๆ

ณ The Wing Condominium ชั้น 30 ห้อง 3001

เสียงประตูไม้บานใหญ่ถูกกระแทกปิดลงอย่างรุนแรงจนผนังห้องสั่นสะเทือน ร่างสูงโปร่งของเซโร่ก้าวอาด ๆ เข้ามาภายในห้องเพนต์เฮ้าส์ที่มืดมิดและเงียบสลัด ชายหนุ่มไม่ได้เปิดไฟ เขาปล่อยให้ความมืดมิดกลืนกินตัวตนของเขา ราวกับมันเป็นสถานที่เดียวที่เขารู้สึกปลอดภัยจากสายตาสมเพชของคนรอบข้าง

เสื้อแจ็กเกตหนังถูกถอดออกแล้วเหวี่ยงทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี เซโร่เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ คว้าขวดวิสกี้ที่ยังเหลืออยู่ครึ่งขวดขึ้นมากระดกดื่มรวดเดียวโดยไม่พึ่งแก้ว ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์บาดลึกบาดคอ ทว่ามันก็ไม่อาจเทียบได้กับความปวดร้าวที่กำลังเผาไหม้อยู่ในอกซ้าย...‘มึงมันก็แค่หมาขี้แพ้ที่เที่ยวระรานกัดคนอื่นไปทั่วเพราะรับความจริงไม่ได้!’

คำด่าทอของธารยังคงดังก้องอยู่ในหัว ซ้อนทับกับภาพใบหน้าหวานของผิงอันที่มองเขาด้วยความเวทนา และภาพแววตาสู้ชีวิตของเด็กพาร์ตไทม์ที่กล้าชี้หน้าด่าเขาว่าขี้ขลาด

เพล้ง!

ขวดวิสกี้เปล่าถูกปาอัดเข้ากับผนังห้องจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เซโร่ยกมือขึ้นกุมศีรษะ ขยี้กลุ่มผมของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ลมหายใจหอบกระเส่าดังสะท้อนในความมืด เขากำลังพังทลาย เขากำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปทีละน้อย ความรักที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า ความเย่อหยิ่งที่เคยเป็นเกราะป้องกัน บัดนี้ถูกกะเทาะออกจนเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใน

ทำไม...ทำไมทุกคนถึงต้องมองเขาด้วยสายตาสมเพชแบบนั้นทำไมทุกคนถึงต้องตอกย้ำว่าเขาเป็นฝ่ายผิด เป็นคนพ่ายแพ้

สิงห์ร้ายทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาว ท่อนแขนแกร่งพาดทับดวงตาที่กำลังร้อนผ่าว เขาไม่อยากยอมรับความจริง เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับความสูญเสีย กลไกการป้องกันตัวเพียงอย่างเดียวที่สมองของเขาสั่งการในตอนนี้ คือการผลักไสความผิดพลาดทั้งหมดไปให้พ้นตัว และแสวงหาเป้าหมายใหม่เพื่อบดขยี้ เพื่อพิสูจน์ว่าเขายังคงเป็นผู้มีอำนาจที่ไม่มีใครกล้าลูบคม

และเป้าหมายนั้น...ภาพใบหน้าจิ้มลิ้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ทว่าดวงตากลับฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมคน ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างชัดเจน

น้ำใส...เด็กผู้หญิงจอมสะเพร่าที่กล้าเอาชื่อของเขาไปวางคู่กับศัตรูหัวใจ เด็กผู้หญิงที่กล้าสั่งสอนและมองทะลุถึงความอ่อนแอของเขา เด็กผู้หญิงที่ได้รับการปกป้องจากพี่ใหญ่จนกล้าท้าทายอำนาจของเขา

ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มที่เหี้ยมเกรียมและบิดเบี้ยว ความมืดมิดในจิตใจกลืนกินเศษเสี้ยวของความเป็นคนจนหมดสิ้น

“มึงอยากลองดีกับกูนักใช่ไหม มึงอยากสู้กับกูนักใช่ไหมน้ำใส”

เซโร่พึมพำกับตัวเองในความมืด น้ำเสียงของเขาเยียบเย็นและปราศจากความเห็นใจใด ๆ

“กูจะสงเคราะห์ให้ กูจะทำให้มึงรู้ว่า นรกบนดินที่มึงต้องเจอ มันทรมานมากกว่าคำด่าทอที่มึงเคยได้ยินมาทั้งชีวิต!”

การรุกรานทางอารมณ์และการกลั่นแกล้งที่ไร้ซึ่งความปรานี กำลังจะถูกหยิบยกขึ้นมาใช้เป็นอาวุธ เซโร่ไม่สนใจว่าเธอจะเป็นเพียงเด็กสู้ชีวิต หรือเป็นลูกจ้างของใคร ในเมื่อเธอเลือกที่จะท้าทายสิงห์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บ เธอก็ต้องเตรียมใจรับมือกับกรงเล็บที่พร้อมจะฉีกทึ้งความภาคภูมิใจของเธอให้แหลกคามือ

เช้าวันต่อมา...ณ หอรวมเอ็มดีแอล ตึก 3 ห้อง 315

Chat Group Notifications: [สวยสับระดับสิบ (4)]

[Bike.Sohot: “ลูกสาว! เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนเห็นเลิกงานดึกมาก แถมเฮียธารยังทักมาบอกว่ามีเรื่องวุ่นวาย แกโอเคไหมเนี่ย”]

[Mayya.hot: “นั่นสิยัยน้ำใส เงียบไปเลยนะยะ ถ้าไอ้บ้าเซโร่มันรังแกอีก แกบอกพวกฉันเลยนะ ฉันจะบุกไปด่ามันถึงคณะเลย”]

[PingAun.Pure: “น้ำใสเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนไหม ให้พวกเราแวะไปหาที่หอไหม”]

[Bike.Sohot: “แค่เห็นชื่อมัน ฉันก็หัวร้อนแต่เช้าเลยชะนี”]

หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับการแจ้งเตือนในแอปพลิเคชันแชต ทำให้ร่างเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับการทำแผลที่บริเวณลำคอหน้ากระจกบานเล็กต้องชะงักมือลง

น้ำใสในชุดนิสิตเรียบร้อย สวมแว่นตากรอบเงินทรงกลมที่ช่วยบดบังความอิดโรยของดวงตา มองรอยช้ำสีแดงปื้นที่ตัดกับผิวขาวเนียนบริเวณลำคอด้วยความรู้สึกปวดร้าว มันเป็นร่องรอยความป่าเถื่อนที่ผู้ชายคนนั้นฝากฝังเอาไว้เมื่อคืน แม้จะพยายามใช้คอนซีลเลอร์กลบแล้ว แต่มันก็ยังคงเห็นเป็นรอยจาง ๆ อยู่ดี

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับเพื่อน ๆ ด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทน

[Namsai.smile: “เราไม่เป็นไรเลยพวกแก เมื่อคืนแค่มีเรื่องเข้าใจผิดเรื่องเอกสารนิดหน่อย เฮียธารเคลียร์ให้แล้วจ้า ไม่ต้องห่วงนะ เราสบายมาก”]

[Namsai.smile: “วันนี้เรามีเรียนเช้า เดี๋ยวเจอกันที่โรงอาหารกลางนะ”]

เธอเลือกที่จะโกหก...น้ำใสไม่ต้องการให้เพื่อน ๆ ต้องมาคอยเป็นห่วง หรือต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของเธอ โดยเฉพาะผิงอัน ผู้หญิงที่เป็นดั่งนางฟ้าใจดีที่เคยมีอดีตที่แสนเจ็บปวดกับผู้ชายคนนั้น เธอไม่อยากให้ชื่อของเซโร่ไปสะกิดแผลใจของเพื่อนสาวอีก