บทที่ 3 มื้อเช้าอลเวง

ชยินสวมกางเกงนอนตัวเดียวเดินลงมาชั้นล่าง สภาพผมชี้ฟูไปคนละทิศคนละทาง เปลือยท่อนบนด้วยความเคยชิน อวดก้อนขนมปังที่อัดกันแน่นภายใต้ผิวขาวเนียนที่เจ้าของร่างดูแลเป็นอย่างดี ที่ในเวลานี้ดูจะยังตื่นไม่เต็มตา งัวเงียหลังถูกปลุกให้ตื่นเพื่อมากินอาหารเช้า สลัดภาพนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้สมบูรณ์แบบสิ้นเชิง เห็นจะมีแค่พรีมที่เห็นอีกหนึ่งตัวตนของชยิน จนเป็นภาพชินตา

...

"มองจนจะทะลุอยู่แล้วเด็กน้อย" เสียงทุ้มในลำคอของคนพึ่งตื่นดึงสติพรีมกลับมา

หลังเจ้าตัวเผลอจ้องมองรูปร่างของเขานานจนอีกฝ่ายรู้ตัว ชยินไม่ว่าอะไร กลับนึกสนุกที่ได้แกล้ง เวลาเห็นพรีมทำหน้าเลิ่กลั่กดูตลก ก้าวเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าว ก่อนจะเริ่มรับประทานมื้อเช้าที่แม่บ้านเตรียมให้ไว้ตั้งแต่เช้ามืด ซึ่งพรีมรับหน้าที่นำไปอุ่นอีกครั้งก่อนนำไปเสิร์ฟที่โต๊ะ

"ช่วยไม่ได้นิ มีอาหารตาอยู่ตรงหน้า จะไม่ให้พรีมมองได้ยังไง ถ้ากลัวทะลุ พี่ชยินก็ใส่เสื้อลงมาให้เหมือนคนปกติสิคะ"

"ใส่เสื้อแต่ถอดท่อนล่างอย่างงั้นสิ ฮึ ลามกจังนะ"

"พรีมไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย ใส่ทั้งหมดนั่นแหละทั้งบนทั้งล่าง"

"ไม่ล่ะ ร้อน ดีเท่าไหร่ที่ผมไม่ใส่กางเกงในตัวเดียวเดินลงมา"

"คนที่ลามกไม่ใช่พรีมแล้วแหละ"

"ฮึ วันนี้กลับกี่โมง"

"ประมาณบ่ายสามค่ะ อะ พรีมว่าจะแวะซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย ของใช้ในบ้านใกล้จะหมดแล้ว"

"สั่งแม่บ้านเอาก็ได้นิ"

"ค่ะ แต่ไหน ๆ พรีมจะไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารเย็น เพื่อเอาใจใครบางคนที่แสนจะขี้งอน พรีมเลยจะซื้อของใช้มาด้วยเลย"

ชยินพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการรับรู้ พร้อมกับยิ้มมุมปากชอบใจสิ่งที่เธอพูดออกมา

"ไม่ทราบว่าเย็นนี้คุณชยิน อยากรับประทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ"

"ผมกินง่ายอยู่ง่ายครับ"

"รับทราบ ไม่อร่อยก็อย่ามาว่ากันทีหลังก็แล้วกัน"

"พรีมขอตัวไปมหาวิทยาลัยก่อนนะคะ"

หลังจากกินมื้อเช้า จัดการล้างจานชามเสร็จสรรพ มือข้างหนึ่งคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นบนไหล่เตรียมเดินทาง ไปให้ทันรถเมล์รอบเจ็ดโมงครึ่ง

"เอานี่บัตร" ชยินเดินเข้ามาใกล้ยื่นบัตรเครดิตสีดำเงา มาตรงหน้าพรีมที่มองมันด้วยความสงสัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายที่ความสูงห่างกันเกือบสองคืบ

"คะ?"

"เอาไว้ใช้ซื้อของ"

"พรีมมีแล้ว"

"เอาไว้สำรองเผื่อไม่พอไง"

"ต่อให้พรีมตายแล้วเกิดใหม่ บัตรที่พี่ชยินให้ไว้ใบก่อน มันยังพอให้พรีมใช้ไม่รู้กี่ภพกี่ชาติ พรีมไม่เอาค่ะ" หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง

เธอจะใช้เงินที่ไม่ได้หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองสุรุ่ยสุร่ายได้ยังไง

เธอรู้คุณค่าของเงินดี โดยเฉพาะเงินที่กว่าจะได้มาจำนวนมาก ๆ ต้องผ่านการทำงานหนักมาไม่รู้เท่าไหร่ เธอซึ่งเป็นคนที่ชยินเก็บมาดูแลในวันที่เธอตกต่ำ ไม่มีสิทธิ์รับมามากกว่านี้ ถึงเขาจะบอกว่าใช้ได้เต็มที่ก็ตาม

"ดื้อจริง ๆ" ชยินเก็บมันใส่กระเป๋าสตางค์ตามเดิม ถ้าเป็นคนอื่นคงยื่นมือรับแทบจะทันที มีแต่พรีมนี่แหละที่เอาแต่ปฏิเสธ ไม่รู้ว่าในหัวของเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่

"..."

ชยินยังคงยืนขวางทาง ไม่ยอมให้พรีมไปมหาวิทยาลัย ทั้งที่ตอนนี้เกือบจะสายอยู่รอมร่อ แววตาสีน้ำตาลจ้องมองหน้าคนตัวสูงที่ดูจะยังมีอารมณ์แกล้ง พรีมลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“โอ๊ะ เชิญครับ” ชยินทำทีหลีกทางให้ หลบตัวไปทางด้านหนึ่งเปิดทางให้ ก่อนจะเข้ามาขวางอีกครั้ง พรีมที่ไม่ทันระวังเดินชน เอาหน้าทิ่มแผงอกแข็ง ๆ อย่างจัง

ตุบ

“พี่ชยิน อะไรอีกเนี่ย จู่ ๆ ก็มาขวาง” คราวนี้พรีมหน้ามุ่ย บ่นอุบอิบ ยกมือลูบจมูกตัวเองที่โดนชน

'ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่ชยินด้วย'

“ลืมอะไรไปรึเปล่า”

“อืมมม ไม่นิคะ” พรีมนึกทบทวนสักพักก่อนจะตอบ ในเมื่อเธอตรวจทานมาดีแล้วอุปกรณ์จดโน้ต โทรศัพท์มือถือ ปากกา กระเป๋าตังค์

ชยินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ใช้มือแตะริมฝีปากของตัวเองแล้วพูดว่า

“มอร์นิ่งคิสล่ะพรีม”

“พี่ชยินเล่นอะไรเนี่ย พรีมจะสายแล้วนะ ถ้าอยากได้มอร์นิ่งคิสก็ให้แฟนพี่ชยินในคอลเลกชันทำให้สิ”

“ไม่เอาอะ ผมอยากได้จากพรีม เราตกลงกันแล้วนิน่า ว่าทุก ๆ เช้า ต้องมอนิ่งคิส แลกกับการที่ต้องกลับดึกแทบทุกวัน”

ใช่ มันเป็นข้อตกลงที่เพิ่มมาใหม่ได้ไม่นานมานี้ แน่นอนว่ากว่าชยินจะยอมให้พรีมกลับบ้านดึกเพราะต้องอยู่ติวกับเพื่อนที่มหาวิทยาลัย เธอต้องใช้เวลาอธิบายนานหลายชั่วโมง เพราะเขาไม่ยอมให้พรีมทำอะไรนอกเหนือขอบเขตในข้อตกลง นับตั้งแต่วันที่เธอก้าวเข้ามาอยู่ในความดูแลของเขา

เธอไม่อาจเข้าใจเหตุผลว่าทำไมชยินต้องสร้างข้อตกลงเช่นนี้ขึ้นมาตั้งแต่วันแรกที่เหยียบที่นี่ ถึงเราจะอยู่บ้านเดียวกัน เห็นสิ่งที่คนนอกอาจจะไม่เคยรับรู้ แต่บางครั้งพรีมรู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ที่ต่อให้สนิทกันมากขึ้นสักแค่ไหน ก็ยังมีกำแพงบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่าเข้าถึงคนคนนี้ไม่ได้

ยิ่งข้อตกลงมอนิ่งคิสเนี่ย มันคือข้อแลกเปลี่ยนในสภาวะจำยอม เบื้องหลังมันควรจะเป็นการให้พรีมร้องเหมียวเหมียวตอนเช้าก่อนไปมหาวิทยาลัย แต่เพราะในจอโทรทัศน์เวลานั้นกำลังฉายหนังที่เด็กมอนิ่งคิสพ่อก่อนไปโรงเรียน ชยินเลยเปลี่ยนและกลายเป็นข้อตกลงจนถึงปัจจุบัน

“พรีมก็ทำเพื่อพี่ชยินนะ ตั้งใจเรียนเต็มที่ไม่วอกแวก พอเรียนจบจะได้ช่วยงานพี่ชยินไง”

“สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา” ชยินพูด ทั้งใช้มือแตะริมฝีปากตนซ้ำ ๆ เป็นการบอก

“อึก พี่ชยินหลับตาก่อนสิคะ” สีหน้าเขินอายไม่กล้าสบตาชยินตรง ๆ พูด เขายอมทำตามที่เธอขอ หลับตาพริ้ม ก้มตัวมาเล็กน้อยให้พรีมจูบเขาได้ถนัด

ปลายเท้าสองข้างเขย่งเล็กน้อย ยืดตัวให้สูงใช้ริมฝีปากแตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากอีกฝ่าย

จุ๊บ

“มอนิ่งคิสค่ะ คราวนี้พรีมไปได้รึยังคะ”

“เชิญครับ” คราวนี้ชยินหลีกให้พรีมจริงไม่แกล้ง ยืนส่งหน้าประตูพร้อมกับโบกมือให้ หญิงสาวที่ในเวลาหน้าแดงปลั่งยิ่งกว่ามะเขือเทศลามไปถึงใบหู

"..."

สองมือกุมแก้มนวลมองดูตัวเองในกระจกลิฟต์ ร้อนผ่าวขึ้นจากสัมผัสนุ่มตรงริมฝีปากที่ยังทิ้งรอยไว้ ก่อนจะใช้มือโบกพัดไล่ความร้อน ปรับสีหน้าให้เป็นปกติโดยเร็วที่สุด พยายามคิดให้เป็นเรื่องปกติทั้งที่ใจไม่ชิน

รู้ว่าคนเจ้าชู้อย่างชยิน มีประสบการณ์มากมายคงไม่คิดอะไรกับจุมพิตแสนแผ่วเบาประหนึ่งเด็กน้อย เป็นการทักทายแบบฝรั่งที่มีให้เห็นบ่อยในภาพยนตร์ เพียงแค่พรีม สาวน้อยแรกแย้มตื่นเต้นไปกับมันทุกครั้ง

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร สุดท้าย คนที่ได้จุมพิตแรกของเธอไปคือ ชยิน อยู่ดี

สายตาสีน้ำตาลทอดมองออกไปนอกกระจกใส ระหว่างนั่งรถเมล์ไปมหาวิทยาลัยตามลำพังเช่นเคย ชมวิวทิวทัศน์ระหว่างทางที่เปลี่ยนไปตามความเร็วของรถ แววตาสดใสทอแสงอ่อนลงพลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อ 3 ปีก่อน เมื่อภาพฝันร้ายในความทรงจำปรากฏขึ้นมาในเช้าวันนี้...