ตอนที่4 เหตุใดนางถึงต้องจริงจังถึงเพียงนี้

“เสด็จพ่อไม่น่าคิดแผนแบบนั้นเลย” ไท่ซ่างหวงคิดในใจ

“จบแล้วด้ายแดงคู่หยินหยาง” ไท่หวงไท่ซ่างหวงครุ่นคิดอย่างรู้สึกผิดหวัง

นางแสดงให้เห็นจริง ๆ ว่าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเขา แต่เหตุใดใจเขาถึงวูบโหวงเช่นนี้ นางไม่มายุ่งกับเขาก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ แล้วเขาจะไปคิดถึงนางทำไม

“ข้าได้ยินขุนนางคุยกันว่า เสนาบดีไป๋จะขอลาออกจากตำแหน่งแล้วย้ายไปอยู่ที่เมืองเชียงไห่ เห็นว่าเป็นความต้องการของบุตรสาว” ไท่ซ่างหวงเอ่ยตามที่ได้ยินมา

“ก็ไม่แปลกนี่เพคะ เพราะเสนาบดีไป๋รักและตามใจบุตรสาวคนนี้มาก อีกอย่างเมืองเชียงไห่ก็เป็นบ้านเกิดของฮูหยินที่เสียไป เขาคงอยากไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่นั่น” ไทเฮากล่าวเสริมขึ้นมา

เฉินตงหยางจู่ ๆ ก็นึกโกรธเคืองนางขึ้นมา เหตุใดนางถึงจริงจังถึงเพียงนี้กัน เขาเข้าใจผิดเพียงนิดเดียว ก็ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตนางจริง ๆ เสียหน่อย ทำไมต้องเล่นใหญ่ถึงเพียงนี้ เขารีบกระซิบข้างหูลู่หาน จากนั้นองครักษ์ของเขาก็รีบจากไปทันที

ทางด้านไป๋เสี่ยวหรานที่วันนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้วแต่ก็ยังมีอาการอ่อนเพลียอยู่บ้าง นางจึงลุกมานั่งรับลมตรงระเบียง โดยมีถิงถิงบ่าวรับใช้คนสนิทคอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ แต่แล้วบ่าวรับใช้ในจวนก็เดินนำลู่หานเข้ามา

“คุณหนูไป๋…” ลู่หานอึกอักเพราะมีบ่าวอยู่ด้วยเขาไม่รู้จะพูดออกไปอย่างไรดี ไป๋เสี่ยวหรานเห็นเช่นนั้นจึงพยักหน้าให้บ่าวออกไปก่อน

“มีอะไรหรือเจ้าคะ?”

“เอ่อ...คือท่านอ๋องให้ข้ามาบอกว่า เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด เขาจึงยกเลิกสิ่งที่คุณหนูไป๋เขียนลงในกระดาษวันนั้น และขอให้คุณหนูไป๋ไปร่วมงานการคัดตัวว่าที่พระชายาด้วยขอรับ”

พอได้ยินแบบนี้ไป๋เสี่ยวหรานก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมา คิดว่าเป็นท่านอ๋องแล้วคิดจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ นางก็มีหัวจิตหัวใจโกรธเป็นเสียใจเป็นเหมือนกันนะ คิดว่าเอาแต่ใจเป็นคนเดียวอย่างนั้นหรือ

ลู่หานมองกิริยาท่าทางของคุณหนูไป๋แล้วก็พอจะเดาได้ว่านางคงจะโกรธเคืองท่านอ๋องอยู่ไม่น้อย นางก็สมควรโกรธอยู่แล้ว เป็นเขาก็คงโกรธเหมือนกัน ท่านอ๋องจะให้คนอื่นมาวิ่งตามอารมณ์ตนเองแบบนี้ได้อย่างไร

วันนั้นโกรธจนแทบฆ่านางทิ้ง มาวันนี้ให้มาตามนางเพื่อไปคัดตัว นี่ท่านอ๋องคิดอะไรอยู่กันแน่ หรือว่าเกิดชอบคุณหนูไป๋ขึ้นมา

“เอ่อ…เขายังบอกอีกว่า…หากคุณหนูไป๋ไม่ไปเขาจะบอกทุกคนเรื่องวันนั้น”

เมื่อประโยคนี้มาถึงความอดทนของไป๋เสี่ยวหรานก็เป็นอันสิ้นสุดลง คิดจะเอาเรื่องนี้มาขู่นางรึ!! คนแบบนี้ก็มีในโลกสงสัยป่วยเป็นไบโพลาร์

อารมณ์แปรปรวนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวกับสตรีมีฤดู อยากบอกใครก็บอกไปเลยนางไม่ใส่ใจอยู่แล้ว

“รบกวนท่านไปบอกท่านอ๋อง ว่าข้าไม่สบายมากเจ้าค่ะคงไม่อาจไปตามพระประสงค์ได้”

“ขอรับ”

เฉินตงหยางเมื่อได้รับรายงานจากลู่หาน เขาก็ถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ นางกล้าขัดคำสั่งของเขาช่างบังอาจนัก! เขาทุบหมัดลงบนโต๊ะดังปังอย่างหัวเสีย นางเป็นคนแรกที่กล้าขัดคำสั่งและท้าทายความโกรธของเขา แต่ว่าเห็นแก่นางไม่สบาย เขาจะให้อภัยนางสักครั้ง

ลู่หานมองท่าทีของท่านอ๋องอย่างไม่เข้าใจ นางก็บอกอยู่ว่าไม่สบายมาก แล้วเขาจะโกรธนางไปเพื่อสิ่งใด เขาจะไร้เหตุผลเกินไปหรือไม่

“เฉินตงหยาง!” ไทเฮาพยายามเรียกสติของเขาที่เอาแต่นั่งคิดบางอย่างอยู่จนไม่ได้ยินเสียงเรียกของนาง บรรดาคุณหนูต่างแอบมองเขาอย่างปลาบปลื้มใจ คนอะไรเพียงแค่หายใจก็ยังดูหล่อเหล่าและดูดีมาก เห็นแล้วใจละลายอยากจับเขาอุ่นเตียงเสียเดี๋ยวนี้เลย

“เจ้าลูกเต่าคิดอะไรอยู่ มารดาเจ้าเรียกหลายรอบแล้ว” เป็นเสด็จปู่ไท่หวงไท่ซ่างหวงที่ต้องหันมาเอ่ยกับหลานชาย

“เสด็จแม่การคัดตัวพระชายาเลื่อนไปวันอื่นเถิดพ่ะย่ะค่ะ ข้ารู้สึกไม่สบายอยากพักผ่อน”

“ตายจริงเป็นอะไรมากหรือไม่? ถ้าเช่นนั้นก็ยกเลิกไปก่อน แล้วค่อยนัดวันกันใหม่”

ไทเฮารีบยกเลิกการคัดตัวพระชายาทันที เพราะนึกเป็นห่วงเฉินตงหยาง ปกติเขาเป็นคนที่ร่างกายแข็งแรงน้อยครั้งจะล้มป่วยได้ง่าย ๆ หรือว่าเขาจะหาทางหลีกเลี่ยงการคัดตัวพระชายากันนะ

ถึงแม้ว่านางจะพอคาดเดาได้ แต่ก็ไม่อาจขัดใจและทำให้เขาขุ่นเคืองใจได้ เพียงแค่เขายอมดูตัวแค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

เฉินตงหยางกลับมานั่งยังโต๊ะทำงานที่อยู่ในห้องนอนของเขา จากนั้นก็นั่งครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ ถึงเรื่องที่ไทเฮาอยากให้เขาคัดเลือกพระชายา ภายในใจของเขายังไม่มีสตรีใดอยู่ในใจ แต่หากว่าจำเป็นต้องเลือก ใจเขาก็นึกไปถึงคุณหนูไป๋ในทันที

แต่ว่าท่าทีที่นางแสดงออกมาในคืนนั้นและในตอนนี้ บ่งบอกชัดเจนว่านางไม่ต้องการมาเกี่ยวข้องกับเขา ขนาดเขาบอกว่ายกเลิกเรื่องที่นางเขียนขึ้นแล้ว และให้มาร่วมการคัดตัวนางยังอ้างว่าป่วยหนัก หึ! ข้าก็จะรอดูว่า ครั้งหน้าเจ้าจะอ้างเหตุผลอะไรอีก

“ลู่หานนำจดหมายนี้ไปให้คุณหนูไป๋ ส่วนจดหมายนี้นำไปให้ไทเฮา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ไป๋เสี่ยวหรานเมื่ออ่านจดหมายในมือจบก็ถอนใจออกมาด้วยความหนักใจ นางก็แจ้งเจตจำนงไปแล้วว่า ไม่ขอเข้าร่วมในการคัดตัวว่าที่พระชายา ถึงแม้ว่าเขาจะยกเลิกสิ่งที่นางเขียนขึ้นในวันนั้น แต่ว่านางก็ไม่อยากไปวุ่นวายกับเขาอยู่ดี

เพราะเขาเป็นถึงเชื้อพระวงศ์และมีอำนาจมาก หากได้ไปยุ่งเกี่ยวชีวิตของนางคงไม่สงบแน่ นางอยากทำการค้ามากกว่าไปเป็นชายาของท่านอ๋อง นางไม่อยากไปรบรากับสตรีมากมายเพื่อแก่งแย่งบุรุษเพียงคนเดียว

นางยอมรับว่าเขาหล่อเหลาและสง่างามมาก แต่หลังจากเห็นความโกรธและความน่ากลัวของเขาในคืนนั้น นางจึงคิดว่านางควรอยู่ให้ห่างจากเขาน่าจะดีกว่า เพราะว่านางอยากแก่ตายมากกว่าถูกเขาฆ่าตาย