ตอนที่ 2 ฉันข้ามภพมาเหรอ (ตอนปลาย)

ตอนที่ 2 ฉันข้ามภพมาเหรอ (ตอนปลาย)

เมื่อรถทั้งสองคันเผชิญหน้ากัน ลุงขับแท็กซี่พยายามตั้งสติ ที่จะไม่ปะทะกับรถคันที่เสียหลักโดยตรง เขาเลือกที่จะหักหลบจนรถของตัวเองเสียหลักเช่นกัน นั่นทำให้รถแท็กซี่พลิกคว่ำไปหลายตลบ จนออกนอกถนน ในที่สุดก็กระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างจัง

แรงกระแทกนั้นทำให้ตัวรถเกิดความเสียหายอย่างหนัก ถังน้ำมันเชื้อเพลิงที่อยู่ด้านล่างแตก จนมีน้ำมันไหลออกมาเป็นทาง และหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที ก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นดังตูม รถทั้งคันถูกเพลิงไหม้ในเวลาเพียงชั่วพริบตา ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพยายามเข้ามาช่วย ทว่าก็ไม่สามารถช่วยทั้งสองออกมาได้ทัน ช่วยได้เพียงลุงคนขับแท็กซี่เท่านั้น

ตอนนี้สายตาทุกคนจับจ้องไปยังรถแท็กซี่ที่ถูกเผาไปพร้อมกับ ผู้หญิงคนหนึ่งที่พวกเขาช่วยเธอไว้ไม่ได้

ภาพความทรงจำที่หลินจือเสี้ยวนึกขึ้นมาได้มีเพียงเท่านี้ เพราะหลังจากที่เธอได้ยินเสียงดังตูม ก็มาตกใจตื่นบนเก้าอี้ตัวนี้ ในห้องนอนแห่งนี้เป็นที่เรียบร้อย

“นี่ฉันตายไปแล้วเหรอเนี่ย ว่าแต่ตายไปแล้ว ทำไมถึงได้โผล่มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ แล้วที่นี่คือที่ไหน จะว่านรกก็ไม่ใช่ สวรรค์ก็ไม่เชิง หรือว่าฉันทะลุมิติมาเหรอ หรือว่าตอนนี้ฉันเป็นผีที่กำลังเร่ร่อนมาสิงร่างคนอื่น”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะขยุ้มหัวตัวเอง แล้วบ่นออกมาอย่างคนหัวเสีย

“โอ๊ย...แล้วทำไมจะต้องมาตายตอนนี้ด้วยเนี่ย ฉันกำลังจะเรียนจบนะ กำลังจะมีอนาคตที่ดี ความฝันที่จะเปิดแบรนด์สกินแคร์กับแบรนด์น้ำหอมกำลังจะเป็นจริง ถ้าเกิดฉันตายจริง ๆ ทุกอย่างก็พังทลายไปหมดเลยสิเนี่ย”

หญิงสาวพึมพำออกมายาว ๆ และรู้สึกหงุดหงิดมาก แต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้

“เฮ้อ... ช่างเถอะ ต่อให้ตัดพ้อไปก็ไม่เป็นประโยชน์ ยังไงก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ฉันคงต้องยอมรับแล้วใช้ชีวิตต่อไปสินะ ว่าแต่จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี” หลินจือเสี้ยวได้แต่ทอดถอนใจและพูดขึ้นมาด้วยความสิ้นหวัง เพราะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ ไม่รู้แม้กระทั่งตัวเองนั้นเป็นใคร

ระหว่างกำลังจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ สายตาก็เหลือบไปเห็นว่ามีสิ่งหนึ่งอยู่หลังฉากกั้น

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงก้าวไปอย่างช้า ๆ จากนั้นก็ชะโงกมองข้ามฉากกั้นไป และทันทีเห็นสิ่งที่อยู่หลังฉากกั้น ก็ทำเอาหลินจือเสี้ยวตกใจจนแทบผงะออกมา แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจก้าวเข้าไปดูอีกครั้ง

หลังฉากกั้นมีเตียง และบนเตียงก็มีร่างของหญิงสาวนางหนึ่งนอนอยู่ ใบหน้าของนางนั้นเหมือนกับใบหน้าของเธอมาก ทั้งยังสวมใส่ชุดที่เหมือนกันอีก แต่ทว่าร่างนั้นกลับมีรอยฟกช้ำและบาดแผลเต็มไปหมด ร่างของนางนอนหลับสนิท แม้แต่อกก็แทบไม่กระเพื่อม ราวกับว่าได้ตายไปแล้ว

“ทำไมที่นี่มีฉันถึงสองคนล่ะ?” เธอถามตัวเองอีกครั้ง น้ำเสียงมีทั้งความตกใจและความสงสัยปนกัน

ด้วยความสงสัย หลินจือเสี้ยวจึงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เธอนั่งลงข้างเตียง ยื่นมือข้างหนึ่งไปจะแตะตัวคนที่อยู่บนเตียง เพื่อดูว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ไหม

ทว่ายังไม่ได้สัมผัสอะไร ก็ต้องตื่นตกใจสุดขีด เมื่อร่างที่อยู่บนเตียงเหมือนกับมีอะไรเข้าสิง ร่างนั้นหายใจเข้าเฮือกใหญ่และมีอาการเกร็ง มือข้างหนึ่งของนางคว้าจับแขนของหลินจือเสี้ยวเอาไว้

เมื่อร่างกายเกิดการสัมผัสกัน ฉับพลันความทรงจำบางอย่างก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวของหลินจือเสี้ยวราวกับสายน้ำเชี่ยว ทว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความทรงจำของเธอ แต่ดูเหมือนจะเป็นของหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้ามากกว่า

จากความทรงจำบอกว่า สตรีตรงหน้าเป็นคณิกาที่มีนามว่าหลินจือเสี้ยว ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับเธอ และที่นี่คือหอจันทร์กระจ่าง หลินจือเสี้ยวคนนี้คือคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองอี้ ค่าตัวนางแพงลิบลิ่วและยังไม่ได้มีการประมูลคืนแรก

บรรดาชายหนุ่มในเมืองอี้ต่างก็หมายปองนางทั้งนั้น แต่ก็ใช่ว่ามีเงินแล้วจะได้นางนะ นั่นก็เพราะว่า นางเป็นคนเลือกแขก!

ตั้งแต่ที่เข้าหอจันทร์กระจ่างมา ก็ยังไม่มีผู้ใดได้เชยชมนางเลย คนที่จ่ายเงินมากที่สุด ก็ทำได้เพียงแค่ร่วมดื่มสุราด้วยเท่านั้น

ที่สาเหตุที่นางไม่ยอมรับใช่บุรุษผู้ใด ก็เพราะว่าในใจของนางมีแต่แม่ทัพหยางตงจือ แม่ทัพผู้ซึ่งได้รับพระบัญชาจากองค์ฮ่องเต้ ให้มาปกป้องรักษาเมืองชายแดนแห่งนี้

หลินจือเสี้ยวเป็นหญิงงามที่ผู้คนต่าง ก็กล่าวขานกันว่างามล่มเมือง นางมีใบหน้ารูปไข่ มีเครื่องหน้าที่สมบูรณ์ มีผิวพรรณที่ขาวราวไข่มุก อีกทั้งยังมีรูปร่างที่อรชรอ้อนแอ้น หากเทียบกับหญิงทั่วไป นางออกจะบอบบางกว่าเล็กน้อย แต่ความบอบบางนั้น กลับดึงดูดให้บุรุษหนุ่มรู้สึกอยากทะนุถนอมนางยิ่งนัก

ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามามากมายแต่แล้วก็มาหยุดจนมาถึงเมื่อวาน หลังจากแสดงระบำเสร็จ นางดื่มสุราเข้าไปเพียงเล็กน้อยก็มีอาการมึนหัว ทรงตัวไม่อยู่ แล้วถูกใครบางคนพาไปขึ้นรถม้าและส่งไปยังที่ไหนสักแห่ง

จากนั้นก็กลายเป็นว่าทุกอย่างมืดสนิท และนางจำอะไรไม่ได้อีกเลย