6. สกุลยากไร้

หลานตี้หน้าซีดเผือดลงกว่าเดิม มือเรียวบางกำผ้าห่มแน่นด้วยความคับแค้นใจ นางรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมจอมปลอมนี้ดี ตระกูลหานที่ถูกพูดถึง มิได้แค่ตกต่ำลงเล็กน้อยอย่างที่สองพ่อลูกเอ่ยเลย

ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะกล่าวคำคัดค้าน หลี่ม่านกลับยกมือขึ้นแตะแขนผู้เป็นมารดาเพื่อส่งสัญญาณให้เงียบเสีย

เด็กสาวก้าวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาสีดำสนิทกวาดมองสองพ่อลูกตระกูลฟานด้วยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก

ในเมื่อบ้านใหญ่อยากปัดความรับผิดชอบเรื่องแต่งงานมาให้นัก นางก็พร้อมจะรับข้อเสนอนี้ไว้ด้วยความเต็มใจ

แม้เด็กสาวจะรู้ดีว่าเบื้องหลังคำกล่าวสวยหรูเหล่านั้นซ่อนความเห็นแก่ตัวเอาไว้เพียงใด ถึงกระนั้นหลี่ม่านกลับมิได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือเอ่ยปากปฏิเสธอย่างที่สองพ่อลูกคาดคิด

กลับกัน... หลี่ม่านกลับพยักหน้าตบปากรับคำเรื่องแต่งงานหน้าตาเฉย “ข้าจะยอมแต่งเข้าตระกูลหาน ขอเพียงท่านปู่ยอมให้ข้าพาท่านแม่ไปด้วย และฝ่ายนั้นก็ยินดีไม่คัดค้าน”

สองพ่อลูกตระกูลฟานได้ยินคำตอบก็รีบพยักหน้ารับปาก ทั้งที่ยังไม่ทันได้พูดคุยกับฝ่ายนั้นเลยด้วยซ้ำ ทว่าสำหรับพวกเขาย่อมต้องทำให้สำเร็จได้แน่ การกำจัดสองแม่ลูกเรือนรองให้พ้นหูพ้นตาไปได้พร้อมกัน ย่อมดีกว่าการต้องมาคอยแบกรับภาระค่าใช้จ่ายและคอยรำคาญใจกับเสียงไอเรื้อรังที่มีให้ได้ยินทุกวัน

“ได้ ประเดี๋ยวปู่จะจัดหาสินเดิมเตรียมไว้ให้เจ้ามากหน่อย”

“ลุงก็จะเพิ่มให้เจ้าด้วย” ฟานซื่อต่งรีบสำทับ

เมื่อสมใจอยากและบรรลุเป้าหมายแล้ว สองพ่อลูกก็พากันสะบัดชายเสื้อเดินกลับออกไปจากเรือน ทิ้งให้สองแม่ลูกมองตามแผ่นหลังที่ลับตาไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หลานตี้รีบกวักมือเรียกบุตรสาวเข้ามาหาด้วยความร้อนรน ร่างเล็กของเด็กสาววัยสิบห้าปี ก็รีบก้าวเข้ามานั่งลงตรงหน้าผู้เป็นแม่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง พร้อมยิ้มหวานส่งให้เพื่อคลายความกังวล

“ม่านเอ๋อร์ ไยเจ้าถึงได้รับปากท่านปู่ไปเช่นนั้นเล่า ลูกรู้หรือไม่ว่าตระกูลหานในยามนี้ มิใช่ตระกูลใหญ่โตอย่างที่พวกเขากล่าวถึงแม้แต่น้อย” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมเผยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนหวาดกลัว

หลี่ม่านเอื้อมมือกุมมือที่ผอมแห้งของมารดาไว้เบา ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทว่าหนักแน่น

“ท่านแม่ ข้าทราบว่าตระกูลหานยามนี้เหลือเพียงคุณชายรองหานเจิ้นไฉ่ที่ล้มป่วยกระเสาะกระแสะ กับมารดาวัยห้าสิบปีที่มีแม่นมและบ่าวไพร่ไม่ถึงสิบคนคอยดูแล ถึงกระนั้น... หากเทียบกับเรือนตระกูลฟานที่เต็มไปด้วยคนเห็นแก่ตัว และไร้ซึ่งน้ำใจแล้ว ข้ากลับคิดว่าตระกูลหานไม่น่ากลัวเท่าที่นี่นะเจ้าคะ”

ทว่าแม้บุตรสาวจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจและฉายแววเฉลียวฉลาดเกินวัย หลานตี้ก็ยังมิวายรู้สึกกังวลใจอยู่ดี

“แต่แม่เกรงว่า การไปอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าซ้ำยังเป็นตระกูลที่กำลังตกยาก อาจจะทำให้รับมือยากลำบากกว่าการอยู่ที่นี่นะลูก เจ้าตัดสินใจใหม่เถิดนะ คุณชายรองเจิ้นไฉ่ก็เห็นว่าป่วยมานานแรมปีแล้วด้วย เจ้าไปอยู่ที่นั่นก็ต้องคอยรับใช้คนป่วยนะ ไหนจะแม่สามีอีก” ผู้เป็นแม่เอ่ยเตือนอย่างห่วงใย

หลี่ม่านฟังคำกล่าวมารดาแล้วก็เผยยิ้มเอ็นดู ก่อนที่แววตาสีดำสนิทจะทอประกายความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นออกมา

“ท่านแม่ อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ข้าไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกพวกเราได้อีกเป็นอันขาด บุตรสาวของท่านเก่งกาจมากนะเจ้าคะ อีกอย่างตระกูลหานเคยมีเมตตาต่อตระกูลฟาน พวกเขาน่าจะไม่ใช่คนแล้งน้ำใจเฉกเช่นคนเรือนนี้หรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่คิดในทางที่ดี ดีกว่านะเจ้าคะ”

“ม่านเอ๋อร์ เจ้านี่นะ” เมื่อเกลี้ยกล่อมบุตรสาวเต็มที่แล้วแต่ไม่เป็นผล หลานตี้ก็ทำได้เพียงแค่ยอมจำนนต่อความดื้อรั้นนี้

ด้านสองพ่อลูก หลังจากแจ้งข่าวการแต่งงานให้เรือนเล็กได้รับรู้แล้ว ทั้งสองก็รีบเร่งเดินทางเข้าเมืองในทันที

ในเมื่อหลานสาวตัวดีรับปากยอมแต่งงาน ฉะนั้นพวกเขาควรต้องรีบทำให้ทุกอย่างกลายเป็นจริง หารือเรื่องการจัดพิธีแต่งงานกับทางตระกูลหานให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด

หากทุกอย่างลุล่วงไปได้ด้วยดี ภายหน้าพวกเขาก็สามารถหาตระกูลคหบดีที่มั่งคั่งและทรงอำนาจ ให้มาตบแต่งกับบุตรสาวคนโตของตระกูลได้แล้ว ถึงยามนั้นตระกูลฟานก็จะมีหน้ามีตา และเส้นทางขุนนางของฟานซื่อต่งก็จะรุ่งโรจน์มากขึ้น

ไม่ถึงชั่วยาม สองพ่อลูกก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูจวนตระกูลหาน ภาพความรกร้างและสภาพความเป็นอยู่ที่แร้นแค้นของจวนหลังใหญ่ก็เริ่มปรากฏแก่สายตาของทั้งคู่ในทันที

ฟานซื่อต่งรีบหันไปกระซิบกระซาบกับผู้เป็นบิดา “ท่านพ่อท่านดูสิ ดีเพียงใดที่เราเปลี่ยนใจให้หลี่ม่านแต่งเข้ามาแทน หากท่านยอมให้หลี่ฮวาแต่งเข้าจวนที่ตกต่ำแห่งนี้ บุตรสาวสุดที่รักของลูกคงต้องลำบากยากแค้นสายตัวแทบขาดเป็นแน่”

ฟานซื่อเหิงพยักหน้ารับคำของบุตรชายอย่างเห็นพ้อง หลังเห็นสภาพจวนที่ดูโอ่อ่า ทว่ามันกลับดูรกร้างนัก “เจ้าพูดถูกหลานของข้าควรค่าจะได้อยู่ในจวนใหญ่ที่มีข้าทาสบริวารรับใช้รายล้อม มิใช่จวนที่มีแต่ต้นไม้รกชัฏและไร้ผู้คนคอยดูแลเช่นนี้”

สองพ่อลูกกระซิบกระซาบพึมพำเย้ยหยัน ระหว่างก้าวเดินตามหลังยามเฝ้าประตูแก่ ๆ คนหนึ่ง ไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยพงหญ้ารกเรื้อ หากเป็นเมื่อสี่ห้าปีก่อน จวนหลังนี้คงมีความงดงามและโอ่อ่าอยู่ไม่น้อย ทว่านับตั้งแต่ที่นายท่านหานและบุตรชายคนโตของตระกูลต้องมาจบชีวิตลงพร้อมกันเมื่อห้าปีก่อน

สถานะความเป็นอยู่ของตระกูลหานก็ดิ่งลงเหวและยังเสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ สมบัติล้ำค่าภายในเรือนก็น่าจะถูกทยอยนำออกไปขายเพื่อประทังชีวิตจนเกือบหมดสิ้นแล้วกระมัง

สองพ่อลูกถูกนำทางมายังเรือนใหญ่ที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางสวนพฤกษา ซึ่งแม้จะได้รับการดูแลเอาใจใส่ดีกว่าบริเวณเรือนรับรองด้านหน้า ทว่าบรรยากาศโดยรวมก็ยังคงดูไร้ซึ่งชีวิตชีวา ซ้ำร้ายยังให้ความรู้สึกมืดมนวังเวงราวกับบ้านร้างที่ไร้ผู้คนอยู่อาศัย เปรียบประดุจเรือนผีสิงก็มิปาน

“นายหญิงอยู่ด้านในขอรับ” ทั้งคู่ถูกเชิญให้เข้าไปในห้องโถงที่มีเสียงทอผ้าดังแว่วกังวานออกมาถึงด้านนอก

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปด้านในและพบว่ามีบ่าวรับใช้หญิงกำลังง่วนกับการถักทอผ้าอย่างรีบเร่ง รวมถึงนายหญิงของจวน สองพ่อลูกตระกูลฟานก็รีบแสร้งประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม

ผู้เป็นนายหญิงที่กำลังนั่งทอผ้าอยู่รีบขยับลุกขึ้นยืนต้อนรับแขกผู้มาเยือนตามมารยาท “ขออภัยท่านอาฟานด้วยเจ้าค่ะ นึกไม่ถึงว่าพวกท่านจะมาเยือน พอดีข้ามัวแต่รีบเร่งทอผ้าให้ทันส่งขาย จึงไม่ทันได้เงยหน้ามองเจ้าค่ะ” ฮูหยินสวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนและรู้สึกผิด ก่อนจะผายมือเชิญทั้งคู่ไปยังห้องรับแขกที่อยู่ติดกัน

ทว่าเก้าอี้ไม้รับแขกที่สองพ่อลูกเพิ่งจะหย่อนก้นลงนั่งกลับยังไม่ทันอุ่นดีด้วยซ้ำ พวกเขาก็รีบชิงเอ่ยถึงธุระสำคัญที่ทำให้ต้องเร่งรีบเดินทางมาเยือนในวันนี้ โดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้เอ่ยอันใด

ฮูหยินสวี่ได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบไปทันที นั่นเป็นเพราะงานแต่งย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องใช้เงินทองในการจัดเตรียม ทว่าด้วยฐานะที่เป็นอยู่ในยามนี้ นางมิอาจหาสินเดิมหรือทรัพย์สินใดไปแลกเปลี่ยนให้เหมาะสมได้ ทำให้ฮูหยินสวี่เกิดความกังวลใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “เรื่องนี้ ข้าเกรงจะไม่ราบ...”

“ฮูหยิน ท่านคิดจะไม่ทำตามคำมั่นที่นายท่านหานเคยให้ไว้กับตระกูลฟานกระนั้นหรือ ท่านคิดจะผิดสัญญาของสองตระกูลใช่หรือไม่” ฟานซื่อเหิงรีบเอ่ยเมื่อเห็นท่าทางอิดออดของคนตรงหน้า