ตอนที่ 5 ลูกสาวเพื่อนพ่อ

"เรื่องเหี้ยไรวะเนี่ย" หลังจากที่เจด้าและคนของเธอออกไป โอนิกซ์ได้สติจึงสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขายังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่หาย

"พวกเขาเป็นใครเหรอนิกซ์" ที่รักเองก็ตกใจไม่ต่างจากคนตัวโต อยู่ ๆ ก็มีใครไม่รู้พังห้องเข้ามา 

"บัดซบเอ้ย!" เขายกมือถือมาต่อสายหาใครบางคน

ตู๊ด ตู๊ด

(ครับ)

"ไปสืบคนที่มันพังห้องกูมา" เขาไม่ยอมปล่อยคนทำให้ลอยนวลเด็ดขาด กล้ามากที่มาทำกับเขาแบบนี้

(รับทราบครับ)

"งั้นรักกลับเลยก็ได้" ดูแล้วโอนิกซ์คงมีเรื่องให้จัดการ เธอกลับไปจัดการงานที่ร้านต่อดีกว่า

"เดี๋ยวนิกซ์ไปหาคืนนี้" สภาพห้องเป็นแบบนี้จะให้นอนคงหลับไม่ลงแน่​ ๆ​

"อืม" หญิงสาวยิ้มดีใจที่ชายหนุ่มจะไปหา ถึงเขาจะไปค้างกับเธออยู่บ่อยครั้ง​ก็ตาม มันอดดีใจไม่ได้อยู่ดี 

"รอก่อนจะไปส่ง" ร่างสูงหายเข้าไปในห้องนอนตัวเอง หญิงสาวมองตามไปจนสุดสายตา เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่กับโอนิกซ์ เพราะความรู้สึกที่เธอมีให้อีกคน มันเกินกว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

"แวะซื้ออะไรไหม" ผมถามที่รักขณะขับรถไปส่งเธอที่บ้าน ส่งเสร็จว่าจะแวะไปหาไอ้มือปืนสักหน่อย 

"เอาเค้กก็ได้ เผื่อนิกซ์หิวจะซื้อไปใส่ตู้ไว้ให้" ไม่ว่าจะทำอะไรหรือไปไหนด้วยกัน สิ่งแรกที่ทำคือนึกถึงคนอื่นเสมอ ทุกครั้งที่ซื้อของเธอมักจะโทรถามว่าเอาไรไหม กินไรไหม จะซื้อเข้ามาให้ นี่แหละผมถึงชอบในตัวเธอ ที่รักแสนดีเกินกว่าที่ผมจะทำร้ายความรู้สึกของเธอ

"อืม" ผมวนรถพาเธอไปซื้อเค้กร้านเพื่อนไอ้มือปืนที่อยู่อีกฝั่ง ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องเค้กและกาแฟที่สุด

"จะไปหาเพื่อนก่อนใช่ไหม" ระหว่างทางที่รักก็หันมาถาม 

"ใช่" 

"เย็นนี้จะกินอะไรรักจะได้ทำไว้รอ"

"แล้วแต่เลย" ผมกินได้ทุกอย่างไม่เรื่องมาก เธอทำอะไรไว้ก็กินอันนั้นแหละ

"ถึงแล้ว" เราสองคนลงจากรถเดินเข้าร้านไป ผมเลี่ยงไปนั่งรอระหว่างที่รักไปสั่งขนมเครื่องดื่ม

ครืน ครืน

#คิระ

"เป็นไง" ผมกรอกเสียงลงไปสายเมื่อคนที่โทรเข้ามาคือไอ้คิระลูกน้องผมเอง

(คุณเจด้าคือลูกสาวเจ้าของบริษัทไอทีเจ้าใหญ่ที่สุดในไทยและต่างประเทศครับ ส่วนคนที่มาเมื่อเช้าคือพ่อของเธอครับ คุณติณณภพ )

"ติณณภพงั้นเหรอ" ผมรู้สึกคุ้นชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินพ่อผมพูดถึงอยู่หลายครั้ง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นพ่อของเธอ ผู้หญิงที่ผมมีอะไรด้วยเมื่อคืน

"ตอนนี้ยัยนั่นอยู่ไหน"

(คุณเจด้าอยู่ที่บ้านครับ)

"อืม แค่นี้แหละ" อยู่บ้านอย่างนั้นเหรอ แสดงว่าครอบครัวเธอเอาเรื่องเหมือนกันดูท่าแล้ว แต่แล้วไง ทำไมผมต้องกลัว

"เสร็จแล้ว" ผมมองที่รักถือของมาหยุดตรงหน้าก่อนจะลุกไปแย่งมาถือไว้

@บ้านโอนิกซ์

"มัม" ณชา หันมองตามเสียงเรียกของลูกชาย

"เจ้านิกซ์" ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเดินเข้ามาใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่รู้ว่าลมอะไรหอบเจ้าลูกชายให้กลับบ้านได้ ร้อยวันพันปีไม่อยากจะโผล่หัวมาให้พ่อแม่ได้เห็น ถ้าไม่โทรบังคับให้กลับบ้านก็คงไม่กลับ

"แด๊ดอยู่ไหมครับ" โอนิกซ์เข้าไปสวมกอดคนเป็นแม่พลางถามหาพ่อตัวเอง

"อยู่ห้องทำงานค่ะ ลูกทานอะไรมาหรือยัง" โอนิกซ์เวลาอยู่นอกบ้านเขาจะเป็นอีกคน พออยู่กับครอบครัวเขาจะเป็นอีกคน เขาเป็นคนที่รักครอบครัวมาก

"ยังเลยครับ" วันนี้สงสัยต้องทานข้าวเย็นกับที่บ้านหน่อย นาน ๆ ได้กลับบ้านที

"อยู่ทานข้าวเย็นกับแม่ไหม"

"แน่นอน​ครับ" เขาตอบแม่ตัวเองยิ้ม ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน ไม่ว่าจะโตสักแค่ไหนแม่ของเขาก็ไม่เคยมองว่าลูกตัวเองโตเลยสักครั้ง บางอย่างโอนิกซ์ก็ยังดูเป็นเด็กในสายตาเธอเสมอ

"โอเคค่ะ แม่จะได้ให้คนเตรียมอาหารไว้รอ"

"ผมไปหาแด๊ดก่อนนะ" ณชาพยักหน้าให้ก่อนที่โอนิกซ์จะขึ้นไปหาพ่อบนห้องทำงานยังชั้นสองของบ้าน

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา" เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตมือหนาจึงเปิดประตูเข้าไป

"แด๊ด"

"อะไรดลใจให้มา" 

"ผมมีเรื่องจะถาม"

"อะไร" ดวงตาดุร้ายราวกับเจ้าป่าค่อย ๆ เงยหน้าสบตากับลูกชายเพียงคนเดียวของตน

"พ่อรู้จักคนนี้ไหม" เขาส่งรูปในมือถือให้ดู ดีแลน ก้มมองบุคคลในภาพสีหน้ายากจะคาดเดา

"อยากรู้ไปทำไม" ปกติลูกชายเขาไม่เคยจะสนใจอะไรแบบนี้ ทำไมอยู่ ๆ ถึงได้สนใจขึ้นมา

"พอดีมีเรื่องนิดหน่อย"

"เรื่องอะไร" ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงดี เพราะเขาเองก็ดันไปลากลูกสาวอีกคนมาเอาที่ห้องจนพ่อเขาตามมาเจอ แต่สิ่งที่เขาแปลกใจคือพ่อของเธอรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาอยู่ที่นั่น เพราะคอนโดนั้นความปลอดภัยขั้นสูงสุด ไม่คิดว่าจะเข้าได้ง่ายดายขนาดนี้

"...."

"ไม่ต้องตอบ" ดีแลนขยับสายตามองไปยังหน้าจอคอม ภาพเคลื่อนไหวภายในคอนโดลูกชายทำให้เขาเข้าใจเหตุการณ์ได้ทันที

"ผมไม่คิดวะ.."

"แกเอาลูกสาวมันเข้าห้อง?" งั้นก็ไม่แปลกหากติณณภพจะตามไป นี่ดีแค่ไหนที่ฝ่ายนั้นไม่ฆ่าลูกเขาทิ้งซะก่อน

"ครับ" เขายอมรับแบบลูกผู้ชาย

"ดีที่ยังรอดมาได้" ติณณภพเป็นคนที่หวงลูกสาวมาก แม้มันจะขัดกับการกระทำของเขาก็เถอะ​ แสดงว่าติณณภพได้ส่งคนตามเฝ้าลูกสาวไว้ทุกฝีก้าว แล้วที่มากไปกว่านั้นคือดันมาเจอผู้หญิงอีกคนอยู่ในห้องร่วมกับลูกชายเขาด้วย 

"แด๊ดรู้จักไหม"

"อืม" ทำไมจะไม่รู้จัก ติณณภพคือเพื่อนรักของเขาเอง ทั้งสองเป็นเพื่อนกันมานานและไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง เพียงแต่โอนิกซ์ไม่ได้สนใจเท่านั้น วัน ๆ มีแต่เที่ยวหญิง

"จริงเหรอครับ"

"นั่นมันไอ้ติณณ์เพื่อนฉันเอง" โอนิกซ์นิ่งไปทันที

"ทำไมผมไม่รู้มาก่อน"

"งั้นก็รู้ไว้ซะ" พอเห็นแบบนี้เขาเองก็เริ่มเป็นกังวลที่ลูกชายตัวเองดันไปมีอะไรกับลูกสาวเพื่อนสนิท 

"แล้วแบบนี้.."

"แกได้ป้องกันไหม?" นี่คือสิ่งที่ดีแลนอยากรู้ที่สุด

"..ไม่ครับ"

____________________________