ตอนที่ 4 ค่าตัว

แอดด

ไม่นานคนที่ผมโทรตามก็มาถึง ผมมองเธอเดินเข้ามาในห้องสีหน้าเรียบนิ่ง 

"กินข้าวยัง" ผมถามขณะที่เธอกำลังถอดรองเท้าวางบนชั้น

"ยังเลย แล้วนิกซ์ล่ะ" ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ

"จะกินไรไหมเดี๋ยวทำให้"

"ไม่ต้องหรอก" 

"แน่นะ?"

"อืม"

"...." เธอเงียบ

"ที่รัก" เธอไม่ได้เป็นแฟนหรือที่รักผมแต่อย่างใด แต่เธอชื่อว่า ที่รัก ผมเรียกพลางตีลงที่ว่างข้างตัวเองเบา ๆ ที่รักยิ้มแล้วพาตัวเองมานั่งลง

"^_^"

"เป็นไงบ้างช่วงนี้" ผมและเธอรู้จักกันนานแล้ว ที่รักเป็นเจ้าของร้านอาหารที่ผมมักจะไปกินอยู่เป็นประจำ เรื่องความสัมผัสไม่ต้องพูดถึง เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแต่เรื่องบนเตียงก็ตามที่เข้าใจแหละ ไม่รู้สิ จะบอกว่ารู้สึกดีกับเธอไหมก็พูดได้ไม่เต็มปาก ผมยังสนุกกับการใช้ชีวิตแบบนี้อยู่ และเธอก็รู้ดีว่าผมเป็นยังไง แต่เธอก็ไม่เคยเข้ามายุ่งเลยสักครั้ง นั่นเลยทำให้ผมรู้สึกชอบข้อนี้ของเธอเป็นที่สุด 

"ก็เรื่อย ๆ" นี่ก็เกือบอาทิตย์แล้วเราสองคนไม่ได้เจอกัน

"อยาก" คำเดียวสั้น ๆ  

"ตรงนี้?" ปกติเราจะเจอกันบ่อย ชอบไปไหนมาไหนด้วยกันและไปจบที่เรื่องอย่างว่าทุกครั้ง

"ไปห้องนั้นกัน" ผมชี้ไปอีกห้องที่ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่

"ทำไมไม่เข้าห้องนิกซ์ล่ะ" เธอถามพลางเหลือบมองไปที่ห้องนอนผม

"ไม่ว่าง"

"มีคนอยู่เหรอ"

"อืม"

"รักเคยเห็นไหม" แน่นอนว่าเธอไม่เคยเห็นและไม่รู้จัก

"ไม่"

"งั้นไปเถอะ" ผมดันตัวลุกขึ้นเดินตามที่รักไป 

"อมให้หน่อย" ผมบอกเมื่อเข้ามายังในห้อง

"อืม" ที่รักนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า ยื่นมือมาปลดเข็มขัดรูดซิบกางเกงลง ผมมองเธอควักเอาลูกชายผมออกมาจัดการ

"อืมม~" เธอยังคงเป็นเธอที่ทำผมรู้สึกดีได้ทุกครั้งเวลาทำเรื่องนี้ ที่รักจะรู้ดีว่าจุดอ่อนผมอยู่ตรงไหน ผมถึงติดใจเธอมาจนทุกวันนี้ไงล่ะ

อ่อก อ่อก

"อ๊าา~" เสียว

เช้าวันใหม่

ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ บนเตียงคิงไซส์มีร่างบางนอนหลับใหลไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียง เสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ กล่อมให้เธอไม่อยากตื่นขึ้นมา เพราะความเหนื่อยล้าที่ชายหนุ่มมอบให้ทำเธอไม่อยากตื่น

"...~" 

ครืน ครืน 

แต่ทว่าตอนนั้นเอง..

"อื้อ~" เจด้าพลิกตัวหนีเสียงรบกวนเวลานอนของเธอ

ครืน​ ครืน

"ใครวะคนจะนอน! " น้ำเสียง​งัวเงีย​ปนหงุดหงิด​พูดขึ้นเมื่อมือถือ​ไม่มี​ท่าที​ว่าจะหยุดส่งเสียง​ มือบางคว้ามาดูว่าเป็น​ใครที่โทรเข้ามา

#ปะป๊า​

"ฉิบหาย​แล้วไง" เจด้าสบถ​คำหยาบ​ จากที่ง่วงตาสว่างขึ้นมาทันที​ ใบหน้า​สวยเงยหน้า​มองไปรอบ​ ๆ​ ห้องนอน ไม่ใช่ว่าลืมเรื่องเมื่อคืนแต่ที่มองคือหาห้องน้ำเท่านั้น

"เอาไงดีวะ" แสดงว่าพ่อของเธอต้องให้คนตามเฝ้าอีกแล้ว​ ไม่งั้นไม่มีทางรู้แน่นอนว่าเธออยู่ที่นี่​

ปะป๊า​ : จะออกมาเองหรือให้พังประตู​เข้าไป

นั่นไง คิดผิดที่ไหน...

พรึ่บ! เจด้าดีดตัวขึ้นจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที​ เธอต้องรีบก่อนที่พ่อ​ของเธอจะพังประตูเข้ามา​ตามที่บอกจริง

ตึกตึก​....

ร่างบางวิ่งไปส่องกระจก​ดูความเรียบร้อยของตัวเอง เธอมองหากระเป๋าสะพาย​แต่หาเท่าไหร่​ก็ไม่เจอเลยปล่อยไปก่อน ตอนนี้​ต้องออกไปให้เร็วที่สุด

แอดดด

"จะไปไหน" ร่างสูงเปิดประตูมาเจอหญิงสาวพอดี เห็นเธอดูร้อนรนรีบออกจากห้องจึงถามขึ้นน้ำเสียงเรียบนิ่ง​ เจด้าไม่ตอบเพียงแต่ปรายตา​มองชายหนุ่มเล็กน้อย

"ไม่ได้ยินที่ถามหรือไง" ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเมินเขา เธอคือคนแรกที่ทำมัน

"ไม่ตอบ..นั่นหมายความว่าเขาไม่อยากตอบ" เจด้าตอบกลับอย่างกวนประสาท

"โดนไปเมื่อคืนไม่ทำให้หายปากดีเลยสินะ"

ก๊อก​ ก๊อก

เสียงเคาะประตู​ดังขึ้นทำให้ใบหน้าคมคาย​เลื่อนสายตาไปมอง​ โอนิกซ์​ก้าวจะไปเปิดแต่เสียงเจด​้าก็ห้ามไว้ซะก่อน

"อย่า! " เธอจะไม่มีทางให้พ่อของเธอกับร่างสูงได้เจอกันเด็ดขาด​

"อะไรของเธอ?"

"มีอะไรกันหรือเปล่า" เสียงหนึ่งแทรกเข้ามาทำให้ทั้งสองหันไปมอง​พร้อมกัน ที่รักเดินขยี้ตาออกมาด้วย​สภาพ​บนตัวมีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวใหญ​่ของโอนิกซ์​สวมอยู่เท่านั้น

"? " เจด้ามองผู้หญิง​ตรงหน้าแววตาสงสัย

"ออกมาทำไม" โอนิกซ์​ถามน้ำเสียงอบอุ่น​

"รักได้ยินเสียงเอะอะ​โวยวาย​เลยออกมาดู​น่ะ" จริง​ ๆ​ เธอแค่อยากเห็​นหน้าผู้หญิง​ที่โอนิกซ์​พาเข้าห้องก็เท่านั้น​ ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นแต่อย่างใด

"ไป​พักเถอะ" โอนิกซ์​กลัวหญิงสาว​จะเพลีย​เพราะเมื่อคืน​กว่าเขาจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระก็เกือบ​เช้า

ปัง! ​

ระหว่าง​ที่ทั้งสามกำลังคุยกันอยู่นั้น​ เสียงปืนก็ดังขึ้นพร้อมประตู​ที่ถูกพังเข้ามาอย่างแรง

"กรี๊ด​ด​/เหี้ยย" ที่รักและโอนิกซ์​ร้องตกใจออกมาพร้อมกัน​ เขามองชายฉกรรจ์​สามคนที่เข้ามาในห้องอย่าง​ถือวิสาสะ

"ป๊า" เจด้าเรียกคนเป็นพ่อเสียงเบา

"มานี่" ติณณภพ เรียกลูกสาวให้เข้าไปหาพลางจ้องมองชายหญิงในห้องแววตา​ดุดัน​

"ปะ..ป๊ามาได้ยังไง" เธอถามคนเป็นพ่อน้ำเสียงตะกุกตะกัก แต่คำถามที่เธอถามมันดันดูปัญญาอ่อนสิ้นดี

"ต้องเป็นป๊านะที่ถาม"

"เรากลับไปคุยกันที่บ้านเถอะนะ" โอนิกซ์ยังคงเงียบเพราะกำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก

"คนไหน" ติณณภพสบตาถามลูกสาวคนเดียวของตน​ ที่ต้องถามแบบนี้เพราะในห้องมันไม่ได้มีแค่ลูกสาวเขาคนเดียว​ แต่ยังมีหญิงสาว​อีกคนอยู่ด้วย​ คิดว่าลูกสาวตัวเองคงไม่ชอบเล่นอะไรแนวนี้หรอกนะ

"คะ?"

"....." เขาไม่พูดซ้ำแต่ขยับดวงตาไปที่โอนิกซ์แทน

ปึก!

เงินปึกใหญ่ถูกโยนไปตรงหน้า โอนิกซ์ขมวดคิ้วก้มมองมันด้วยความไม่เข้าใจ ติณณภพแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะดึงมือเจด้าออกจากห้องไป เงินก้อนนั้นเขาให้เป็นค่าซ่อมประตูและ...ค่าตัวโอนิกซ์

____________________________