พรากรัก ~ 3

คฤหาสน์มาราสกุลกิจ..วรรณนรีนั่งรอการกลับบ้านของหลานชายอยู่ในห้องโถง เวลาล่วงเลยมาจนถึงตี2 เมื่อแอนดริวหลานชายตัวดีก้าวเข้ามาภายในห้องโถง เธอก็เอ่ยทักขึ้นเสียงขรึม

“ตาดริว!”

“คุณย่า! มานั่งทำอะไรอยู่ครับ ดึกดื่นแล้วยังไม่นอน” แอนดริวเอ่ยเสียงอ้อน แล้วค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ ผู้เป็นย่า

“แล้วเราล่ะ ไปทำอะไรมา ทำไมกลับเอาเกือบสว่างแบบนี้..”

“เอ่อ..ผมไปดื่มกับเพื่อนมานิดหน่อยน่ะครับ”

“ไปดื่มกับเพื่อนหรือไปมั่วกับผู้หญิง!”

“เอ่อ..อืมม..” แอนดริวอึกอักพูดไม่ออก

วรรณนรีหยิบรูปภาพที่เธอเตรียมไว้ เอาออกมายื่นให้กับหลานชาย

“ใครเหรอครับย่า แม่บ้านคนใหม่เหรอครับ”

“ไม่ใช่!”

“แล้วเธอเป็นใครล่ะครับ ย่าเอามาให้ผมดูทำไม ผู้หญิงสมัยนี้ยังมีแบบนี้อยู่อีกเหรอครับ แต่งตัวเชยชะมัด” แอนดริวมองหญิงสาวหน้าตาซีดๆจืดๆในภาพใส่เสื้อคอบัวติดกระดุมจนถึงคอ เขาวิจารณ์หญิงสาวในภาพแล้วทิ้งภาพนั้นลงบนโต๊ะ

“เธอเป็นว่าที่ภรรยาของเรา..ตาดริว”

“ย่าพูดว่าอะไรนะครับ!” แอนดริวดีดตัวลุกขึ้นมายืนจ้องหน้าผู้เป็นย่าอย่างตกใจและถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้หูฝาดไป

“นี่ย่าต้องล้อผมเล่นแน่ๆเลยใช่มั้ย หึๆ” เขาพูดไปก็หัวเราะในลำคอแบบไม่เชื่อ

“หลานก็รู้ว่าย่าไม่เคยพูดเล่น”

แอนดริวมองสายตาท่าทางจริงจังของย่าแล้วแทบจะสำลัก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ

“ย่าจะบอกผมว่า..ผมจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงในภาพนี้เนี่ยนะ!”

“เราเข้าใจถูกแล้ว”

“อะไรกันเนี่ย! ผมไม่ยอม! ย่าไม่ถามความสมัครใจผมสักคำ ผู้หญิงจืดๆโคตรเชยแบบนี้..ใส่เสื้อปิดไหล่ปิดถึงคอ ผิวคงจะเป็นแผลมีตำหนิหรือไม่ก็เป็นโรคอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ ให้ฟรีผมยังคิดหนักเลย”

“ตาดริว! ย่าสอนให้หลานเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ใช่ดูถูกเหยียดหยามคนอื่นแบบนี้ ทั้งๆที่ยังไม่ได้รู้จักกัน แล้วนี่ก็เป็นว่าที่ภรรยาของเราด้วย”

“นั่นน่ะสิครับ ไม่เคยรู้จักกัน! คุณย่าล้มเลิกความคิดนี้ซะเถอะครับ ผมไม่ยอมให้คลุมถุงชนเป็นอันขาด นี่มันปี2021 แล้วนะครับ”

“ย่าล้มเลิกไม่ได้ เพราะย่าเอ่ยสู่ขอให้เราไปแล้ว”

“ทำไมย่าไม่ถามผมก่อน!”

“ย่าเคยบอกเราไปแล้วนะ ย่าเลือกคนที่เหมาะสมและดีที่สุดไว้ให้เราแล้ว”

“ดีสำหรับย่า แต่ไม่ใช่ผม!”

“ตั้งแต่ย่าเลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เล็กจนโต ย่าไม่เคยบังคับจิตใจ แต่ครั้งนี้ถือว่าย่าขอร้อง!"

"แต่ย่าครับ!”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ถ้าเราคิดว่ายังเป็นหลานของย่าก็กลับไปคิดตัดสินใจ ย่ารอฟังคำตอบวันเสาร์นี้..”

“วันเสาร์! ย่าจะบังคับให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ แต่ให้เวลาผมตัดสินใจแค่ 2วันเนี่ยนะครับ!”

“หรือจะให้ย่าเอาคำตอบวันนี้!”

“ย่า!”

“อ๋อ..แล้วเตรียมตัวให้ว่างไว้ด้วย วันเสาร์นี้ย่าจะพาไปเจอว่าที่เจ้าสาว เผื่อเราจะตัดสินใจง่ายขึ้น”

“เหอะๆ ตัดสินใจง่ายหรือยากขึ้นกันแน่ล่ะ”

“รีบไปนอนได้แล้ว จะไปทำงานไหวหรือเปล่า เลิกพฤติกรรมเที่ยวเตร่แบบนี้ได้แล้ว” วรรณนรีอบรมหลานชายแล้วเดินกลับไปยังห้อง

“ย่าเป็นอะไรเนี่ย ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมวันนี้ทั้งดุทั้งเคร่งเครียดจริงจัง หรือว่าเราจะฝันไป” แอนดริวลองหยิกแขนตัวเองเพื่อทดสอบ

“โอ๊ย! นี่เราไม่ได้ฝันไปนิหว่า นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน!” แอนดริวสบถออกมาก่อนจะเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

...บริษัท Mirror & Plastic Film… บริษัทส่งออกฟิล์มกระจกและฟิล์มพลาสติกระดับประเทศ วันนี้แอนดริวแทบจะไม่มีสมาธิในการทำงาน เขานั่งคิดหาทางออกเรื่องที่ย่าให้เขาตัดสินใจ เขาไม่อยากให้ย่าไม่สบายใจ เขาไม่เคยใจแข็งหรือปฏิเสธผู้เป็นย่าได้สักที อาจจะเพราะเขารู้ว่าท่านรักและหวังดีและที่สำคัญคือท่านเลี้ยงดูและมีบุญคุณกับเขามากเหลือเกิน และเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้เขาลำบากใจ เขาเกลียดการผูกมัด!

หลังเลิกงาน แอนดริวก็ขับรถไปยังคอนโดของแพทริเซียนางแบบสาวคู่ควงคนปัจจุบันของเขา

“ดริว!”

“แพทตกใจอะไรเหรอครับ”

“อ๋อ..เปล่าค่ะ คุณจะมาหาแพทก็น่าจะบอกก่อนนะคะ แพทจะได้ซื้อเครื่องดื่มเตรียมไว้ให้คุณ”

“ผมไม่อยากกินอย่างอื่น อยากกินคุณมากกว่า” แอนดริวเข้าไปโอบกอดนางแบบสาวทันที

“เอ่อ..ขอแพทอาบน้ำให้ตัวหอมๆก่อนนะคะ” เธอบอกพร้อมกับเบี่ยงตัวเดินไปหยิบผ้าขนหนูและเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วรีบก้าวเข้าห้องน้ำไป

แอนดริวนั่งรออยู่บนเตียงครู่ใหญ่ก็เดินไปหน้าห้องน้ำ เขาได้ยินเสียงน้ำและเสียงเหมือนกับแพทริเซียกำลังคุยกับใคร?

“แพทคุยกับใครอยู่เหรอครับ”

“อ๋อ..แพท..ฟังเพลงอยู่น่ะค่ะ” เธอส่งเสียงตอบออกมา

“ผมขอเข้าไปอาบน้ำกับคุณด้วยได้มั้ย..”

“แพทอาบใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวแพทออกไปนะคะ”

“อุ๊ย! ดริว..ใจเย็นๆสิคะ” แพททริเซียก้าวออกจากประตูห้องน้ำก็ถูกแอนดริวจู่โจมและพาเธอไปยังเตียงกว้างทันที

“ผมหิวอยากจะกินคุณจะแย่อยู่แล้ว..” แอนดริวไม่พูดพล่ามทำเพลง เขาบรรเลงสวาทอย่างเร่าร้อนเพื่อจะปลดปล่อยความใคร่กับนางแบบสาว

“อื้อ..ใจเย็นๆค่ะดริว นี่คุณไปอดอยากที่ไหนมาคะ”

“ผมมีเรื่องอึดอัดใจอยากจะระบาย..”

“ระบายมาให้หมดเลยค่ะ อ๊าาาห์..” แพทริเซียเอ่ยขึ้นเมื่อบทสวาทจบลง

“ต่อไปผมอาจจะไม่ได้มาหาคุณแบบนี้อีก..”

“หมายความว่าไงคะ! คุณจะเขี่ยแพททิ้งอย่างนั้นเหรอ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น”

“แล้วยังไงคะ”

“ผมถูกคุณย่าบังคับให้แต่งงาน”

“แต่งงาน! แล้วแพทละคะ แพทเป็นเมียคุณนะคะ”

“แพท..ผมว่าเราเคยพูดเรื่องนี้กันเข้าใจแล้วนะ ระหว่างเรามันเป็นความพอใจเรื่องเซ็กส์ที่ตรงกันทั้งสองฝ่าย แต่ผมไม่ชอบการผูกมัด ผมไม่อยากแต่งงาน!”

“แล้วคุณจะยอมแต่งงานตามคำสั่งย่าของคุณงั้นเหรอ” น้ำเสียงของเธอที่เอ่ยถามเขาออกมานั้นแสดงออกถึงความไม่พอใจ

“ถ้าผมไม่แต่ง..คุณย่าคงจะตัดย่าตัดหลานกับผม”

“ตัดย่าตัดหลาน! รวมถึงตัดคุณออกจากกองมรดกด้วยน่ะหรือคะ”

“ใช่ ตัดทุกอย่าง”

“ไม่นะ! แล้วคุณจะทำยังไง”

“ผมก็ไม่รู้ ผมคิดจนสับสนปวดหัวไปหมดแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น..คุณก็ยอมๆตามใจคุณย่าไปก่อนสิคะ”

“ว่าไงนะ”

“อย่างนี้ไงคะ..คุณก็แต่งแล้วก็รีบหย่า”

“คุณเข้าใจผมใช่มั้ย”

“แพทเข้าใจค่ะ แพทจะรอคุณเหมือนเดิมนะคะ” แพทริเซียตาเป็นประกายกอดซบบนอกแกร่ง เธอคิดปรารถนาบางอย่าง แต่ใบหน้าแอนดริวก็ยังเคร่งขรึม เขาครุ่นคิดว่าเรื่องมันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด..