4

เสียงมากมายดังขึ้นในศีรษะทั้งที่ไม่มีผู้ใดขยับปาก

หลงจิ่งเฉินหลับตาลงชั่วครู่

ความเจ็บแปลบแล่นผ่านขมับอีกครั้ง

นี่คือสิ่งที่เขาต้องทนมาหลายปี

หลายปีก่อน ร่างกายของเขาเริ่มปรากฏอาการผิดปกติจากพิษบางอย่างที่สะสมอยู่ภายใน โดยไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าพิษนั้นเข้าสู่ร่างกายตั้งแต่เมื่อใดหรือผ่านทางใด ประสาทสัมผัสของเขาจึงเกิดความผิดปกติอย่างที่หมอหลวงเองยังหาสาเหตุไม่ได้ทั้งหมด

เมื่อใดก็ตามที่มีผู้คนอยู่ในระยะใกล้ประมาณสามถึงห้าก้าว เขาจะได้ยินสิ่งที่คนเหล่านั้นกำลังคิดอย่างชัดเจน

ในช่วงแรกเขาเคยคิดว่าตนเสียสติ

กระทั่งหลายครั้งสิ่งที่ได้ยินตรงกับความจริงทุกประการ เขาจึงยอมรับว่าพิษในกายได้สร้างความผิดปกติบางอย่างขึ้นจริง

และสิ่งที่ดูเหมือนความสามารถพิเศษสำหรับคนอื่น กลับเป็นความทรมานสำหรับเขา

เพราะเสียงที่ได้ยินไม่ใช่สิ่งที่เขาเลือกฟังได้

ความโลภ

ความริษยา

ความหวาดกลัว

การประจบสอพลอ

ถ้อยคำหวานหูที่ผู้คนพูดออกมากับสิ่งที่คิดอยู่ภายในมักแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

นานวันเข้า หลงจิ่งเฉินจึงเลิกเชื่อคำพูดของผู้คน และไม่ชอบให้ใครเข้ามาใกล้ตัวเกินความจำเป็น

“ถอยออกไปให้หมด”

น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น

บ่าวไพร่ที่อยู่บริเวณนั้นรีบถอยห่างทันที

เสียงในศีรษะจึงค่อย ๆ เบาบางลง

เสี่ยวหลินมองผู้เป็นนายอย่างรู้หน้าที่ ก่อนหันไปสั่งคนอื่น “พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้”

จากนั้นเขาจึงเดินตามหลงจิ่งเฉินไปเพียงลำพัง

เมื่อทั้งคู่มาถึงหน้าเรือนท้ายจวน เสี่ยวชุนรีบคุกเข่าลง

“ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”

มู่หว่านหว่านเองก็ยอบกายตามมารยาท

“ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”

หลงจิ่งเฉินหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง

“เงยหน้าขึ้น”

“เพคะ”

มู่หว่านหว่านเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ

แล้วนางก็ได้เห็นสามีในนามของตัวเองอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก

คิ้วเข้ม ดวงตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกแกะสลักขึ้นอย่างประณีต หากไม่ติดว่าสายตาของเขาเย็นชาเสียจนทำให้อุณหภูมิรอบกายลดลงไปหลายส่วน บุรุษตรงหน้าก็นับว่ามีรูปโฉมโดดเด่นจนยากจะละสายตา

มู่หว่านหว่านรักษาสีหน้าเรียบนิ่งอย่างสุดความสามารถ

แต่ในใจกลับไม่เหมือนกันเลย

ให้ตายเถอะ หล่อจริงด้วย

ฝีเท้าของหลงจิ่งเฉินชะงัก

ดวงตาคมจับจ้องสตรีตรงหน้า

เสียงนั้นดังขึ้นในศีรษะอย่างชัดเจน

แต่ริมฝีปากของมู่หว่านหว่านไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย

เขารู้ทันทีว่าเป็นเสียงความคิดของนาง

หน้าตาระดับพระเอกซีรีส์เลยนะเนี่ย เสียดายทำหน้าเหมือนคนทั้งโลกติดหนี้อยู่สิบล้านตำลึง

เสี่ยวหลินเหลือบมองผู้เป็นนายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งไปอย่างผิดปกติ

“ท่านอ๋อง”

“ไม่มีอะไร”

หลงจิ่งเฉินตอบเรียบ ๆ

จากนั้นก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว

เสียงในใจของมู่หว่านหว่านยิ่งชัดขึ้น

เข้ามาทำไมอีก

ยืนตรงนั้นก็ดีอยู่แล้ว

หรือได้ข่าวว่าข้ายังไม่ตาย เลยมาดูให้แน่ใจ

หลงจิ่งเฉินหรี่ตาลง

ความคิดของนางประหลาดนัก

แต่ไม่มีเจตนาร้าย

ไม่มีความกลัวที่เสแสร้ง

ไม่มีความพยายามเอาใจ

มีเพียงความระแวง และคำบ่นที่ไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

“ได้ยินว่าเจ้าเกือบตาย”

มู่หว่านหว่านยิ้มบาง “หม่อมฉันโชคดีเพคะ จึงยังมีชีวิตอยู่”

ใช่ โชคดีมาก ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงกลายเป็นผีเฝ้าเรือนให้ท่านไปแล้ว

มุมปากของหลงจิ่งเฉินกระตุกเล็กน้อย

มู่หว่านหว่านมองเขาอย่างสงสัย

เมื่อกี้เขาจะยิ้มหรือ

ไม่หรอก คนหน้าตายแบบนี้ยิ้มเป็นด้วยหรือไง

หลงจิ่งเฉิน “…”

เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าควรโกรธหรือขบขัน

“หมอมาตรวจหรือยัง”

“ยังเพคะ”

สีหน้าของหลงจิ่งเฉินเย็นลงทันที

“เหตุใด”

มู่หว่านหว่านยังไม่ทันตอบ เสี่ยวชุนที่คุกเข่าอยู่ด้านข้างก็รีบพูดขึ้น “บ่าวไปแจ้งพ่อบ้านแล้วเพคะ แต่…”

“เสี่ยวชุน”

มู่หว่านหว่านเรียกปราม

เสี่ยวชุนรีบปิดปาก

หลงจิ่งเฉินมองทั้งสองคน

“พูดต่อ”

เสี่ยวชุนกลืนน้ำลาย “พ่อบ้านบอกให้รอก่อนเพคะ”

แววตาของหลงจิ่งเฉินเย็นเยียบขึ้นอีกหลายส่วน

“เสี่ยวหลิน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ตรวจเรื่องนี้”

“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หว่านหว่านเหลือบมองเขา

อย่างน้อยก็ไม่ได้ใจดำเสียทีเดียว

หลงจิ่งเฉินได้ยินชัดเจน

แต่จะไว้ใจได้หรือไม่ต้องดูกันยาว ๆ คนหล่อมักอันตราย โดยเฉพาะคนหล่อมีอำนาจ

คิ้วของหลงจิ่งเฉินขยับ

เหตุผลอะไรกัน

“เจ้ามองข้าทำไม”

คำถามกะทันหันทำให้มู่หว่านหว่านสะดุ้งเล็กน้อย

“หม่อมฉันไม่ได้มองเพคะ”

โกหกไปก่อน เมื่อกี้จ้องเต็มสองตาเลย

หลงจิ่งเฉินเกือบหลุดหัวเราะ

เขาเบือนหน้าไปทางอื่นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความผิดปกติ

น่าแปลก เสียงในใจของสตรีผู้นี้ดังชัดไม่ต่างจากคนอื่น แต่กลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเท่าเดิม

ตรงกันข้าม ความปวดตึงที่ขมับซึ่งติดตัวมาตลอดทางกลับเหมือนถูกดึงความสนใจออกไปชั่วขณะ

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด อาจเพราะความคิดของนางตรงไปตรงมาเกินไป

หรืออาจเพราะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคนหนึ่งคิดสิ่งใดก็เป็นสิ่งนั้น โดยไม่ซ่อนความโลภหรือความประสงค์ร้ายเอาไว้เบื้องหลัง

หลงจิ่งเฉินมองนางอีกครั้ง

มู่หว่านหว่านยังคงยืนอย่างสงบเรียบร้อย

ยังไม่กลับอีกหรือพ่อคุณ

ข้าป่วยอยู่นะ อยากนอน

หรือจะให้ข้าเชิญดื่มชา

ความคิดหยุดกึกทันที

ไม่ได้ ชามีพิษ