บทที่ 1 - 2

"ท่านแม่... นี่มันของกินหรือขอรับ" เสี่ยวอันเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า มือเล็กๆ ไม่กล้ายื่นออกมารับ แม้ความหิวจะบีบรัดกระเพาะจนปวดมวน แต่ด้วยความที่เป็นเด็กฉลาดเกินวัย เขาจึงอดกังวลไม่ได้ว่ามารดาไปเอาของล้ำค่าเช่นนี้มาจากที่ใด หากป้าสะใภ้ใหญ่รู้เข้า มารดาจะต้องถูกทุบตีอย่างหนักเป็นแน่

"นี่เป็นของพวกเจ้า กินเถิด ไม่ต้องกลัวผู้ใดทั้งสิ้น แม่แอบเก็บซ่อนไว้ตั้งนานแล้วเพื่อรอให้พวกเจ้ากิน"

เสิ่นซูเยว่โกหกหน้าตายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน นางจับมือเล็กของลูกชายให้แบออก แล้วยัดซาลาเปาครึ่งซีกใส่มือเขา ก่อนจะหันไปป้อนอีกครึ่งซีกส่งถึงปากหนิงหนิงที่อ้าปากรออยู่ด้วยความไร้เดียงสา

ทันทีที่ฟันเล็กๆ ขบลงบนเนื้อแป้ง ความนุ่มละมุนลิ้นและรสชาติเค็มกลมกล่อมของเนื้อหมูสับก็กระจายไปทั่วโพรงปาก น้ำตาแห่งความตื้นตันหยดแหมะลงบนแก้มที่เปื้อนฝุ่นของเด็กทั้งสอง พวกเขารีบเคี้ยวและทำท่าจะกลืนลงคออย่างตะกรุมตะกรามเพราะกลัวว่าความอร่อยนี้จะเป็นเพียงความฝัน

"ช้าก่อน ค่อยๆ เคี้ยวให้ละเอียด อย่ารีบกลืน" เสิ่นซูเยว่รีบเอ่ยปรามเสียงเบา ลูบหลังลูกสาวเบาๆ "กระเพาะของพวกเจ้าว่างเปล่ามานานหลายวัน หากรีบกลืนก้อนแป้งลงไปเร็วเกินไป ประเดี๋ยวจะจุกและปวดท้องเอาได้"

นางล้วงขวดน้ำออกมาจากสาบเสื้อ หมุนเปิดฝาอย่างเงียบเชียบ แล้วรินน้ำสะอาดลงในฝาขวดเล็กๆ ส่งให้เสี่ยวอันและหนิงหนิงจิบสลับกับการเคี้ยวซาลาเปา น้ำบริสุทธิ์ที่ไร้กลิ่นโคลนตมไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก ชำระล้างความอ่อนล้าและเติมเต็มความชุ่มชื้นให้แก่ร่างกายเล็กๆ ที่เกือบจะแตกสลายให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เสี่ยวอันกินซาลาเปาในส่วนของตนไปได้เพียงครึ่งเดียวก็ชะงักมือ เด็กชายมองก้อนแป้งขาวในมือสลับกับมองใบหน้าซีดเซียวของมารดาในเงาสลัว ก่อนจะตัดสินใจยื่นซาลาเปาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดมาจ่อที่ปากของนาง

"ท่านแม่กินเถิดขอรับ เสี่ยวอันอิ่มแล้ว ท่านแม่เพิ่งจะฟื้นไข้ ต้องกินของดีๆ จะได้มีแรง"

ทั้งที่ท้องของตนเองยังหิวโหยและอยากกินต่อใจแทบขาด แต่มือเล็กๆ คู่นั้นกลับยื่นอาหารที่อร่อยที่สุดในชีวิตให้มารดาโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

หัวใจที่เคยด้านชาของเสิ่นซูเยว่เหมือนถูกค้อนทุบอย่างจัง ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นปราดไปทั่วทรวงอก เด็กคนนี้ช่างกตัญญูและรู้ความจนน่าปวดใจนัก นางส่ายหน้าเบาๆ ใช้มือดันมือของลูกชายกลับไปหาตัวเขา แล้วหยิบซาลาเปาอีกลูกที่ซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมาแบ่งปันกันกินต่อ

"แม่มีส่วนของแม่แล้วลูก กินให้หมดเถิด พวกเจ้าต้องกินให้อิ่มที่สุด วันข้างหน้าเรายังต้องเดินทางไกลอีกมาก หากพวกเจ้าไม่มีเรี่ยวแรง จะเดินตามแม่ไม่ทันเอานะ"

เมื่อเห็นว่ามารดาก็กินซาลาเปาเช่นกัน เสี่ยวอันและหนิงหนิงจึงยอมกินส่วนที่เหลือจนหมดเกลี้ยง ความอิ่มเอมแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อยๆ ที่เคยแบนราบ

ระหว่างที่ลูกแฝดกำลังซึมซับความอิ่มหนำ เสิ่นซูเยว่ก็ใช้สมองวิเคราะห์สถานการณ์เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ตามความทรงจำของร่างเดิม ขบวนอพยพของชาวบ้านหูหยางกำลังจะเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านในอีกไม่ช้านี้แล้ว ร่างกายของนางในยามนี้ยังมีไข้รุมๆ และขาดสารอาหารอย่างรุนแรง ขืนออกไปเดินเท้าไกลนับร้อยลี้ด้วยสภาพเช่นนี้ มีหวังได้ล้มพับไปเสียก่อน

คิดได้ดังนั้น นางจึงแอบกำหนดจิตดึงยาแก้ไข้ลดปวดและวิตามินบำรุงร่างกายแบบเข้มข้นจากร้านขายยาในมิติออกมา กลืนลงคอไปรวดเดียวพร้อมกับดื่มน้ำตามจนหมดขวด ก่อนจะส่งขวดพลาสติกเปล่ากลับเข้าไปทิ้งในถังขยะของมิติวิเศษอย่างไร้ร่องรอย

นางตลบผ้าห่มออก จัดการปัดเศษแป้งและใช้ชายแขนเสื้อเช็ดคราบน้ำมันหมูบนริมฝีปากของเสี่ยวอันและหนิงหนิงจนสะอาดหมดจด ไม่ให้หลงเหลือหลักฐานใดๆ ให้คนภายนอกจับผิดได้

เคร้ง

จู่ๆ เสียงวัตถุแข็งบางอย่างตกกระทบพื้นดินด้านนอกกระท่อมก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ย่ำลงบนพื้นดินแห้งกรัง เป็นจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอกัน

ตึก... ครืด... ตึก... ครืด...

มันคือเสียงฝีเท้าของคนที่เดินลากขาข้างหนึ่ง

เสิ่นซูเยว่หรี่ตาลงทันที กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายที่เพิ่งได้รับยาบำรุงเริ่มตื่นตัวพร้อมรับมือตามสัญชาตญาณการต่อสู้ของสายลับระดับสูง แม้พละกำลังของร่างนี้จะยังไม่ฟื้นคืนมาสักเท่าใด แต่นางก็รู้จุดตายของสรีระมนุษย์ดีพอที่จะป้องกันตัวในระยะประชิด หญิงสาวรวบร่างของเด็กแฝดทั้งสองเข้ามาซุกไว้ด้านหลังตนเอง ดึงผ้าห่มคลุมร่างลูกน้อยไว้ ส่วนตนเองนั่งชันเข่าตั้งหลัก แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังประตูไม้ไผ่ที่ผุพัง

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนั้นหยุดลงที่หน้ากระท่อมพอดี

ปัง

บานประตูไม้ไผ่ที่พังไปครึ่งซีกถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับที่ผุกร่อนหลุดกระเด็น ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่กำยำของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวพรวดเข้ามาภายในห้องแคบๆ

แสงจันทร์สลัวสาดส่องจากด้านหลัง ทำให้เห็นเพียงเงาทะมึนดั่งพยัคฆ์ร้าย ทว่ากลิ่นอายดุดันของชายชาติทหารและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากกายของเขานั้น ชัดเจนเสียจนเสิ่นซูเยว่ต้องเผลอเกร็งปลายนิ้ว

บุรุษผู้เป็นสามีของร่างเดิม โจวฉางเฟิง กลับมาแล้ว