บทที่ 1 - 1

มิติห้างสรรพสินค้า

คำว่าหิวของเด็กน้อยเปรียบเสมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงใจคนฟังจนยับเยิน เสิ่นซูเยว่ในภพก่อนเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในองค์กรลับ ชีวิตสอนให้นางรู้จักแต่การรับภารกิจเสี่ยงตายและการเอาชีวิตรอด นางไม่เคยเข้าใจคำว่าครอบครัว ไม่เคยสัมผัสความรักของมารดา ทว่าในยามนี้ เมื่อได้ยินเสียงเรียกอันแสนบริสุทธิ์พร้อมแววตาเว้าวอนที่พึ่งพิงนางอย่างหมดหัวใจ นางกลับรู้สึกว่าตนเองสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ เพื่อแลกกับรอยยิ้มและความอยู่รอดของเด็กสองคนนี้

‘ไม่ต้องกลัวนะลูก ต่อจากนี้แม่จะดูแลพวกเจ้าเอง จะไม่มีผู้ใดหน้าไหนมารังแกหรือปล่อยให้พวกเจ้าต้องทนหิวโหยอีกแล้ว’

เสิ่นซูเยว่ให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่นในใจ

หญิงสาวกวาดตามองไปรอบห้องอันว่างเปล่า หม้อดินที่มุมห้องแห้งสนิทไร้เมล็ดข้าวแม้แต่ซีกเดียว นางกำลังคิดหาหนทางว่าจะไปหาอาหารจากที่ใดมาประทังชีวิตลูกน้อย ทันใดนั้นเองอาการปวดแปลบที่กลางหว่างคิ้วก็แล่นริ้วขึ้นมาอีกระลอก ก่อนที่ภาพกระท่อมดินเบื้องหน้าจะสว่างวาบจนตาพร่า

เสิ่นซูเยว่หลับตาลงตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อนางลืมตาขึ้นมาในห้วงจิตสำนึก นางกลับพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ใจกลางสถานที่อันคุ้นเคยยิ่ง

แสงไฟสว่างไสวสาดส่องลงมาจากเพดานสูง อากาศเย็นสบายไหลเวียนผ่านผิวกาย เบื้องหน้าของนางคือชั้นวางสินค้าที่เรียงรายยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา แบ่งแยกหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งโซนของสด อาหารแห้ง ขนมปังอบใหม่ ร้านขายยาเวชภัณฑ์ แผนกเครื่องนุ่งห่ม อุปกรณ์ยังชีพในป่า ไปจนถึงประตูเหล็กบานใหญ่ด้านหลังที่เชื่อมต่อกับโกดังเก็บเสบียงสำรองขนาดมหึมา

นี่มันคลังสินค้าและห้างสรรพสินค้าครบวงจรที่องค์กรของนางสร้างขึ้นเพื่อเป็นฐานส่งกำลังบำรุงในยุคปัจจุบันมิใช่หรือ

เสิ่นซูเยว่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนยินดี นางลองก้าวเดินไปที่ตู้เก็บอาหารสำเร็จรูปซึ่งตั้งอยู่ใกล้ที่สุด กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนึ่งและเนื้อสัตว์ปรุงสุกลอยมาเตะจมูก เมื่อลองยื่นมือออกไปแตะบานกระจก ความรู้สึกเรียบลื่นและไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตู้อบนั้นสมจริงทุกประการ นี่ไม่ใช่ภาพหลอนก่อนตาย แต่ห้างสรรพสินค้าทั้งหลังได้หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของนางและติดตามข้ามมิติมาด้วย

ดูท่าสวรรค์ก็ไม่ได้ใจจืดใจดำกับนางจนเกินไปนัก เมื่อส่งนางมาอยู่ในร่างที่อ่อนแอท่ามกลางกลียุคที่แห้งแล้งเช่นนี้ ก็ยังอุตส่าห์มอบขุมทรัพย์เสบียงที่กินใช้ทั้งชาติก็ไม่มีวันหมดติดตัวมาให้

นางสูดลมหายใจเข้าลึก สงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว เสิ่นซูเยว่ตระหนักดีว่าความลับเรื่องมิติวิเศษนี้คือดาบสองคม ในยุคสมัยที่ผู้คนสามารถฆ่าฟันกันตายได้เพียงเพื่อแย่งชิงรำข้าวครึ่งกำมือ หากเรื่องที่นางสามารถนำอาหารและของล้ำค่าออกมาจากความว่างเปล่าแพร่งพรายออกไป ย่อมนำมาซึ่งหายนะล้างโคตรอย่างไม่ต้องสงสัย เรื่องนี้จะให้ผู้ใดล่วงรู้ไม่ได้เป็นอันขาด แม้แต่ลูกเล็กทั้งสองก็ต้องค่อยๆ หาข้ออ้างตบตาไปก่อน

นางกำหนดจิตดึงสติกลับคืนสู่โลกความเป็นจริง ลืมตาขึ้นมองเพดานหญ้าคาในกระท่อมดินอีกครั้ง

เสิ่นซูเยว่ก้มลงมองก้อนแป้งน้อยทั้งสองที่ยังคงจ้องมองนางด้วยแววตาหิวโหย น้ำย่อยในกระเพาะของเด็กน้อยส่งเสียงร้องโครกครากเบาๆ นางจึงขยับตัวดึงผ้าห่มผืนเก่าขึ้นมาคลุมโปงทับร่างของตนเองและลูกๆ ให้มิดชิด เพื่อบังแสงสลัวและป้องกันไม่ให้สายตาของผู้ใดที่อาจแอบมองผ่านรูรั่วของผนังดินเห็นความผิดปกติ

ภายใต้ความมืดมิดของผ้าห่ม เสิ่นซูเยว่เชื่อมต่อจิตกับมิติวิเศษอีกครั้ง นางเลือกหยิบซาลาเปาแป้งขาวไส้หมูสับลูกโตที่ยังร้อนกรุ่นออกจากตู้อบมาสองลูก พร้อมกับน้ำแร่บริสุทธิ์ขวดเล็กอีกหนึ่งขวด

พริบตาเดียว บนฝ่ามือของนางก็ปรากฏซาลาเปาเนื้อนุ่มฟูส่งกลิ่นหอมฉุย หญิงสาวรีบซุกซาลาเปาลูกหนึ่งและขวดน้ำไว้ในสาบเสื้อเพื่อเก็บกักกลิ่นหอมไม่ให้ลอยฟุ้งออกไปด้านนอก นางเกรงว่ากลิ่นของเนื้อหมูและแป้งขาวชั้นดีจะลอยไปเตะจมูกพวกคนบ้านใหญ่ที่จ้องจะเอารัดเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลา

"เสี่ยวอัน หนิงหนิง ขยับเข้ามาใกล้ๆ แม่ แล้วห้ามส่งเสียงดังเด็ดขาดนะเข้าใจหรือไม่" นางกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่นุ่มนวล

เด็กแฝดพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย รีบมุดขยับเข้ามาชิดอกมารดา เสิ่นซูเยว่ค่อยๆ บิซาลาเปาลูกโตในมือออกเป็นสองซีกเท่าๆ กัน ทันทีที่แป้งขาวนุ่มถูกฉีกออก กลิ่นหอมหวนของหมูสับปรุงรสที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซุปและน้ำมันหมูก็ระเหยออกมาในพื้นที่แคบๆ ใต้ผ้าห่ม

เสี่ยวอันและหนิงหนิงเบิกตากว้างในความมืดสลัว กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สำหรับเด็กที่เกิดมาในยามข้าวยากหมากแพงและถูกบ้านใหญ่กดขี่มาตลอด อย่าว่าแต่ซาลาเปาแป้งขาวบริสุทธิ์ไส้เนื้อแน่นๆ เช่นนี้เลย เพียงแค่แผ่นแป้งดำผสมรำข้าวที่แข็งราวกับก้อนหิน ก็ยังถือเป็นอาหารที่หาได้ยากยิ่งแล้ว