ส่งการบ้าน

---ห้องนอนณารา---

ฉันทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างเหนื่อยล้าทำไมชีวิตฉันถึงได้น่าเบื่อขนาดนี้กัน ดูท่าวีดีโอพรีเซ้นของฉันมันคงจะหดหู่จนไม่น่าดู แต่เพียงแค่เสี้ยววิหนึ่งฉันก็คิดได้ถึงอ้อมกอดของพี่สามภพพาให้หัวใจฉันมันเต้นแรงร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูกจนปรับอารมณ์ตัวเองแทบไม่ทัน

มือบางเปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องเก่าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจแล้วส่งคลิปที่แอบถ่ายไว้จากมือถือลงในคอมก่อนจะตัดต่อเลือกเพลงให้เข้ากับความรู้สึก

ถ้าพี่สามภพได้เห็นคลิปวีดีโอความยาวทั้งหมดเกือบ ๆ 3 นาทีนี้เขาจะรู้มั้ยนะ ว่าฉันตั้งใจทำมันเพื่อที่จะมอบให้เขา

---มหา’ ลัย คณะนิเทศศาสตร์---

ไม่กี่วันต่อมาก็ถึงเวลาที่นักศึกษาทุกคนต้องส่งการบ้านที่พี่สามภพสั่งไว้จากคาบที่แล้ว แต่เจ้าของวิชาอย่างอาจารย์นักรบกำลังทำหน้างุนงงที่นักศึกษาส่งการบ้านราวกับว่าเขาไม่ได้รู้เรื่องด้วย

“อาจารย์สั่งเหรอ”

อ.นักรบถามนักศึกษาออกไมค์

“ใช่ค่ะ อ.สามภพสั่งค่ะ”

อ.นักรบวางไมค์ลงก่อนจะกดโทรศัพท์โทรออกหาใครสักคน

“มึงสั่งการบ้านอะไรในคลาสกูเนี่ย”

เพื่อนทั้งห้องฉันเงียบแล้วตั้งใจฟังบทสนทนาที่กำลังดังผ่านลำโพงเพราะอ.นักรบไม่ได้ปิดไมค์

“งั้นมึงมาตรวจงานเองเลยไอ้สาม”

แต่ยังไม่ทันที่ อ.นักรบจะวางสาย ร่างหล่อก็ปรากฏกายขึ้นแล้วเดินตรงไปหาอ.นักรบที่นั่งหน้ามุ้ยรออยู่บนเวที เขานั่งลงข้าง ๆ อ.นักรบแล้วพูดออกไมค์โดยไม่ได้สนใจสีหน้าของคนที่นั่งอยู่ก่อน

“ใครพร้อมเริ่มได้เลยนะครับ”

จากนั้นนักเรียนแต่ละคนก็ทยอยออกมาเปิดงานพรีเซ้นบางคนก็เป็นเพลงกำลังใจถ่ายภาพผีเสื้อ วิวทิวทัศน์ บางคนก็เปิดเป็นคลิปตัวเองพร้อมเพลงน่ารัก ๆ เหมือนตัวเองเป็นนางเอกเอ็มวี

ของเนเน่ก็ถ่ายภาพตัวเองคู่กับบ้านหลังใหญ่และรถหรูหลายคัน เอาเป็นว่าเหมือนนางมาอวดรวยให้ดูยังไงยังงั้น

ส่วนเบียร์ก็ถ่ายภาพปากท้องความเป็นอยู่ของแม่ค้าและควันพิษเศรษฐกิจอะไรประมาณนี้ประกอบเพลงสู้ชีวิต

จนมาถึงคิวฉัน ฉันเดินขึ้นไปบนเวทีสายตาเหลือบมองหน้าพี่สามภพที่กำลังจ้องมองกันอยู่จนฉันเริ่มรู้สึกประหม่า แค่เห็นหน้าเขาระยะใกล้ ๆ ตอนนี้ใจก็เต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพลเสียอีก

พอเสียบแฟลชไดร์เข้าเครื่องโน้ตบุ๊คเสร็จฉันก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะคลิกเปิดมัน

และทันทีที่เสียงเพลงขึ้นไฟที่เวทีก็ดับลงพร้อมกับภาพที่ปรากฏที่หน้าจอมอนิเตอร์

(ภาพเปิดมาคือวิวดาดฟ้าของร้านเหล้าที่ฉันทำงาน)

(พอเนื้อร้องขึ้นกล้องก็โฟกัสไปจุดที่พี่สามภพยืนสูบบุหรี่อยู่เป็นประจำ ก่อนจะก็ปรากฏภาพอุ้งมือเล็ก ๆ ของฉันที่กำบางอย่างไว้ในมือ แล้วค่อย ๆ หงายฝ่ามือคลายมันออก จนเห็นตลับยาแก้ฟกช้ำที่พี่สามภพให้)

เธอคือความโชคดีเพียงอย่างเดียวที่ฉันได้เจอ

จากวันนั้นที่ได้พบเธอชีวิตฉันมันก็เปลี่ยนแปลงไป

กำแพงที่ก่อเอาไว้ไม่รู้ว่าสูงแค่ไหน แต่ไม่เคยมีใครได้ปีนมันพ้นสักที

แต่กลับเธอคนนี้ฉันพร้อมจะปีนลงมา

(ฉันหันกล้องกลับมาที่หน้าตัวเองแล้วกำตลับยานั่นกอดแนบอกไว้อย่างหวงแหน)

ความอบอุ่นของเธอ อ้อมกอดอุ่น ๆ ที่ฉันได้รับมัน

เธออาจแค่ให้กำลังใจกัน แต่เธอรู้มั้ยมันมีค่ามากกว่านั้น......

(ท่อนฮุคนี้คือภาพหลังกีตาร์ของพี่สามภพที่ฉันแอบถ่ายมา)

*แผ่นหลังของเธอ....ที่ฉันแอบมองทุกวัน

รู้มั้ยว่ามันยากแค่ไหนที่ต้องห้ามใจตัวเอง ที่ต้องรั้งใจตัวเองไม่ให้วิ่งไปซบเธอ

กลิ่นอายของเธอ....ที่ฝังในคราที่เคยได้กอดกันในตอนนั้น

ฉันยังโหยหามันจนเกินต้านทาน ฉันแพ้ให้เธอ ฉันแพ้ให้แค่เธอ.......

(และภาพจบคือภาพที่ฉันซูมใกล้จนเบลออย่างตั้งใจมันคือภาพนิ้วมือเรียวของพี่สามภพที่กำลังเล่นกีตาร์อยู่บนเวที)

ระหว่างที่วีดีโอกำลังเล่นไป พี่สามภพก็อมยิ้มอย่างเก็บอาการอยู่ตลอดเวลาพร้อมกับเหลือบตามองฉันมาเป็นระยะ ๆ

แต่คนที่ดูจะงงที่สุดคืออาจารย์นักรบ เพราะตั้งแต่ที่วีดีโอเล่นไปถึงภาพที่ฉันแอบถ่ายหลังกีตาร์ อาจารย์ก็รีบหันหน้ากลับไปมองเพื่อนทันทีและยิ่งตอนจบที่เป็นภาพแตก ๆ ซูมมือคนเล่นกีตาร์ ที่ใครดูก็ไม่มีทางเดาออกแน่นอนว่าเป็นมือของใคร แต่อาจารย์นักรบกลับหันไปจับพิรุธคนที่นั่งข้าง ๆ อย่างไม่วางตาขณะที่พี่สามภพก็เอาแต่นั่งอมยิ้มมองตามภาพในจอ

“นี่แกมีความรักตั้งแต่เมื่อไร ไม่เห็นบอกเพื่อน”

เนเน่ถามทันทีที่ฉันเดินกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ตรงกลางตัวเดิม

“บอกมานะว่าเป็นใคร”

เบียร์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เค้นถามอีกคน ฉันก็ได้แต่ยิ้มทำมึนไม่ได้ตอบอะไรพวกนาง

“ทุกคนทำดีมากครับ”

อาจารย์นักรบกล่าวออกไมค์อย่างชื่นชม

“แล้วของอาจารย์ทั้งสองคนล่ะคะ ไม่มีเหรอ”

เสียงนักศึกษาสาวในห้องอีกคนท้วงเพราะคงอยากรู้ถึงความรู้สึกของอาจารย์ในช่วงเวลานี้ อาจารย์ทั้งสองหันมองหน้ากันเองก่อนจะพูดออกมา

“อืม....งั้นของอาจารย์ ชั่วโมงนี้ต้องเพลงนี้เลยครับ ชื่อเพลง ‘อีหยังวะ’ ”

เขาพูดจบก็กดเปิดเพลงทันทีโดยไม่มีภาพวีดีโอเพราะไม่ได้เตรียมมาแต่ตลอดทั้งเพลงอาจารย์ก็หันหน้าไปมองพี่สามภพที่ทำทีนั่งมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยอย่างไม่รู้ไม่ชี้

“ตาแกแล้วอาจารย์สาม”