ตอนที่10 เจ้าของกุญแจวิเศษ....คือใครกันนะ

--ร้าน The Lucky Music Bar—

“เอาโต๊ะข้างเวทีไปเลย นาน ๆ เพื่อนณาราจะมาสักที”

พี่ติณเอ่ยขึ้นเมื่อฉันมาขอจองโต๊ะให้เพื่อนที่จะมาเที่ยววันนี้

“เอาข้างหลังก็ได้ค่ะพี่ติณ ณาราเกรงใจ”

“เพื่อนเรามาทั้งทีจะทำให้ร้านพี่ขายหน้าได้ยังไง”

เขาพูดพลางยิ้มให้กันอย่างจริงใจจนทำฉันปฏิเสธไม่ลง

“เดี๋ยววันนี้เราไปดูแลพี่ ๆ นักดนตรีก็พอ พี่อนุญาตให้เราไปนั่งกับเพื่อนได้”

“เอ่อไม่เป็นไรค่ะพี่ติณ....”

“หื้ม...ให้แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นแหละ หัดหาความสุขใส่ตัวซะบ้าง”

พี่ติณมักจะใจดีกับฉันเสมอจนบางทีก็ทำให้ฉันรู้สึกเกรงใจเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ อยู่เหมือนกัน

ฉันเดินออกมาจากห้องทำงานพี่ติณแล้วจัดแจงหาแก้วน้ำไปเสิร์ฟห้องนักดนตรีตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายในวันนี้

“นี่ณารา เห็นเพลงใหม่ของวงMarvelous SKT หรือยัง”

พี่มิ้นที่กำลังเช็ดแก้วอยู่เอ่ยถามในขณะที่ฉันกำลังเดินไปที่บาร์ เขาคงจะหมายถึงเพลงกุญแจวิเศษที่ฉันเพิ่งได้ฟังวันนี้ใช่มั้ย

“พี่ได้ยินมาว่าเพลงนี้สามภพเป็นคนแต่ง พระเจ้าช่วยกล้วยหักมุกมาก”

คำพูดของพี่มิ้นทำฉันชะงักเล็กน้อยและคิดเข้าข้างตัวเองเล็ก ๆ ว่าเขาอาจะแต่งให้ฉันอย่างที่ฉันคิดเข้าข้างตัวเองหรือเปล่าน้า

“แล้วมันแปลกตรงไหนเหรอพี่”

ฉันถามออกไปด้วยความสงสัยเพราะไม่เห็นมันจะแปลกตรงไหนก็เขาเป็นนักดนตรีนี่นา

“แค่เขากลับมาจับกีตาร์ได้ก็มหัศจรรย์สมชื่อวงมากแล้วแก แต่นี่เขาถึงขั้นแต่งเพลงเชียวนะแล้วแกลองแปลความหมายไปทีละบรรทัดซิ”

พี่มิ้นเปิดเพลงให้ฉันฟังไปจนถึงท่อนฮุค

“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครกันนะที่มีกุญแจวิเศษดอกนั้น...ช่างโชคดีจริง ๆ”

โชคดีเหรอ...ฉันได้ยินคำนี้อีกแล้ว

“เธอยิ้มอะไรของเธอ อยู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา”

พี่มิ้นขมวดคิ้วถามด้วยสีหน้างง ๆ ฉันยิ้มเหรอทำไมไม่เห็นรู้สึกเลยว่าตัวเองกำลังยิ้ม

“แกกำลังมีความรักเหรอ อย่าบอกนะว่ากุญแจดอกนั้นแกเป็นคนถือน่ะ”

ฉันรีบก้มหน้าก้มตาเตรียมน้ำเตรียมแก้วที่จะเข้าไปเสิร์ฟให้นักดนตรีอย่างไว

“นี่ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ”

พี่มิ้นยกนิ้วอย่างคาดโทษแล้วเดินมาจี้เอวฉันให้จั๊กจี้เพื่อเค้นคำตอบ

“ฮ่า ๆ พี่มิ้นอย่า...ฮ่า ๆ เดี๋ยวแก้วแตก พี่มิ้น”

ฉันตั้งหลักได้ก็วิ่งหนีออกมาหน้าบาร์พลางแลบลิ้นปริ้นตาให้พี่มิ้นคนสวย

“ฉันจะต้องรู้ให้ได้เลยคอยดูเถอะ แกปิดพี่ไม่ได้หรอก”

ฉันจะตอบพี่ได้ยังไงล่ะ เพราะฉันก็ยังไม่รู้เลยว่ากุญแจที่ฉันถือมันจะใช่ดอกเดียวกันรึเปล่า

--ห้องพักนักดนตรี—

“อ้าวน้องณารา ทำไมวันนี้มาเสิร์ฟเองเลยครับเนี่ย”

พี่คีตะเห็นฉันก็เอ่ยแซวทันที เขาคงจะตะหงิดใจเรื่องของฉันกับพี่สามภพอยู่บ้างไม่อย่างนั้นคงไม่แซวบนเวทีวันนั้นหรอก

“วันนี้เพื่อนณาราจะมาเที่ยวร้าน พี่ติณเลยให้ณาราหยุดเสิร์ฟ 1 วันค่ะ แต่ให้มาดูแลพวกพี่ ๆ แทน”

ฉันตอบแล้วรินน้ำให้พี่คีตะกับพี่ไต้ฝุ่นที่นั่งอยู่ในห้องเพียงแค่สองคน

“อืม พักผ่อนบ้างก็ดี พี่เห็นเรามาทำงานไม่เคยหยุดเลย”

พี่ไต้ฝุ่นพูดโดยไม่ได้ละสายตาออกจากเกมส์ในมือถือ

“ไอ้สามภพมันรถติดน่ะ”

อยู่ ๆ พี่คีตะก็พูดขึ้นมาลอย ๆ เหมือนรู้ว่าฉันกำลังมองหาอะไร ทำเอาฉันได้แต่ยิ้มแหย ๆ นี่ท่าทางฉันมันดูโจ่งแจ้งจนเขาสังเกตได้ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

“เออไอ้คี กูว่าช่วงนี้ไอ้สามมันดูแปลก ๆ โทรไปทีไรก็อยู่มหา’ ลัย ทั้งที่เมื่อก่อนพี่นักรบต้องอ้อนวอนแล้วอ้อนวอนอีกกว่ามันจะยอมไปสอนให้ มึงคิดว่าไงวะ”

“สงสัย.....กุญแจวิเศษมันคงอยู่แถวนั้นมั้ง”

เขาตอบเพื่อนที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์แต่สายตากลับยิ้มกริ่มมองมาที่ฉัน

“กุญแจวิเศษ มึงหมายถึงเพลงที่มันแต่งอ่ะนะ...”

พี่ไต้ฝุ่นลดมือถือลงแล้วเงยหน้ามองพี่คีตะที่นั่งอยู่โซฟาตัวข้าง ๆ

“เชี้ย เพื่อนกูมีความรักเหรอ นี่แค่มันกลับมาแต่งเพลงได้อีกครั้งกูก็แทบจะจุดพลุแล้ว มึงกูจะร้องไห้...มันจะเป็นไปได้เหรอวะ ไอ้คีมึงตบหน้ากูทีว่ากูไม่ได้ฝันไปอ่ะ”

พี่ไต้ฝุ่นทำท่าทางเหมือนเด็กน้อย เขาทั้งยิ้มและเหมือนกำลังจะร้องไห้ไปพร้อม ๆ กัน จนพี่คีตะต้องเข้าไปโอบไหล่ให้เขาใจเย็น ๆ

“มึงเก็บอาการหน่อยเพื่อนเราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนนะเว้ย”

พี่คีตะโอบไหล่เพื่อนแล้วเงยหน้ามายิ้มให้ฉันแหย ๆ ภาพที่ฉันเห็นทำเอาลืมไปเลยว่าเขาคือคน ๆ เดียวกันกับที่พี่มิ้นบอกว่าอันตรายที่สุดในวง

“ภาพที่มันตรอมใจจนเกือบตายในตอนนั้นแม่งยังติดตากูอยู่เลย”

“เออ ๆ กูก็จำได้”

พี่คีตะยังคงตบบ่าให้เพื่อนตั้งสติ

“ผู้หญิงคนนั้นคือใครวะ กูจะช่วยให้ไอ้สามมันสมหวังเอง”

“มึงปล่อยให้ไอ้สามมันจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวมันเองเถอะ ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ใจร้ายกับเพื่อนเรานักหรอก”

สายตาคาดหวังจากพี่คีตะถูกส่งมาให้กัน ทำให้ฉันได้แต่คิดในใจว่า....หากฉันคือเจ้าของกุญแจวิเศษดอกนั้นจริง ๆ ล่ะก็ ฉันก็ไม่แน่ใจว่าคนที่เป็นตัวซวยอย่างฉันจะทำให้เพื่อนเขามีความสุขได้จริง ๆ หรือเปล่า