ตอนที่ 7 เป็นเพื่อนกันเนอะ

โดมกีฬาโรงเรียนเอกชนช่วงเย็นวันศุกร์

เสียงนักกีฬาหลากหลายประเภทไม่ว่าจะเป็นแบดมินตัน วอลเล่ย์บอลและบาสเกตบอลต่างแบ่งพื้นที่สนามใหญ่เพื่อการฝึกซ้อมกีฬาของแต่ละชมรม

ลลนาสวมชุดบาสเกตบอลสีแดงรองเท้าผ้าใบนั่งขัดสมาธิบนสนามซ้อมสีหน้าห่อเหี่ยวหอบหายใจตัวโยนเหงื่อไหลโซมกายกับเพื่อน ๆ ทั้งชายและหญิงในชมรมที่ถูกสั่งให้วิ่งรอบสนามห้ารอบแล้วพักก่อนจะซ้อมเทคนิคการเล่นต่อเกือบสองชั่วโมงจนร่างกายอ่อนระโหยโรยแรงไปตาม ๆ กัน

“เหนื่อย...ขาเปลี้ยไปหมดแล้ว” นีน่าหน้างอทุบขาแข้งอ่อนล้า

“เปลี่ยนใจก็ไม่ได้ อยากจะร้อง” พิพิมเบะปากพลางปาดเหงื่อชุ่มหน้า

“ฮึบไว้ เพื่อผู้ชายหล่อพวกเราต้องสู้” วาวยืดอกฮึดสู้สุดใจแต่สีหน้าไม่ไหว ลลนาก้มหน้าเงียบนึกโมโหคนที่ทำให้กระดาษใบสมัครของเธอยู่ยี่พอเอาไปสมัครชมรมหมากรุกก็ถูกปฏิเสธและในตอนนั้นชมรมอื่นก็ปิดรับหมดแล้วยกเว้นชมรมบาสเกตบอลที่ยืดเวลาให้ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ผ่านกิจกรรม

“มิ้นท์ไปเอาน้ำดื่มกัน” วาวสะกิดแขนเพื่อนแล้วลุกยืนพร้อมกับนี่น่าและพิพิมที่อ่อนแรง

“ไปกันเถอะ เราเดินไม่ไหว” ลลนาช้อนตาละห้อยเหนื่อยล้า

“งั้นเดี๋ยวเราเอามาให้” วาวยิ้มอ่อนเดินขาลากอ่อนเปลี้ยไปกับเพื่อนทั้งสอง ลลนาก้มหน้าลงมือเท้าคางค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ

“ตัวเปี๊ยก” เสียงทุ้มเหนือหัวกับรองเท้าผ้าใบราคาแพงหยุดอยู่บนพื้นตรงหน้า ลลนาขมวดคิ้วนิ่วหน้าทันควันก่อนจะเงยมองเคืองรู้ว่าเจ้าของรองเท้าคู่นี้เป็นใคร

“จะมาแกล้งอะไรอีก”

“เรารู้สึกแย่ทำให้เธอต้องอยู่ชมรมที่ไม่ได้เลือก” สิงหาถือลูกบาสก้มหน้าหล่อริมฝีปากชมพูผิวขาวชุ่มเหงื่อผ่องใสขึ้นกว่าปกติทำเอาคนมองถึงกับชะงักนิ่งงันเผลอไปกับความหล่อแทบลืมหายใจ

“...........”

“เราสัญญาว่าจะแกล้งเธอนิดหน่อยกวนให้น้อยลงแทนคำขอโทษจากเรา”

“ไม่แกล้งเลยจะดีกว่า”

“โห ยากนะพอดีความกวนตีนอยู่ในสายเลือดซะด้วยสิ เราไม่อยากผิดคำพูดถ้าทำไม่ได้” เขาเงยหน้ายกมือลูบหัวสกินเฮดอย่างเคยตัวทำให้เหงื่อกระเด็นหยดใส่หน้าลลนา

“หึ้ย ! เหงื่อหยดใส่หน้าเราแล้วเนี่ย” เธอรีบก้มหน้าหลบเอามือปัดป่ายเช็ดเหงื่อของเขาออก

“โทษที ๆ เอาเป็นว่าเรามาดีกัน เป็นเพื่อนกันเนอะ” เขาหัวเราะสดใสมีเสน่ห์ทำให้คนมองหวั่นไหวเคลิ้มตอบรับอย่างงง ๆ

“เราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้วนี่”

“โอเคเพื่อน” ทั้งสองต่างยิ้มให้กันสำหรับมิตรภาพใหม่ในวันนั้นในวันที่คำว่าเพื่อนคือความสัมพันธ์อันดีที่ดึงดูดให้เขาและเธอผูกพันลึกซึ้งเกินกว่านั้นแต่สถานะนี้ก็เป็นเหตุผลกั้นกลางเขาและเธอให้ไม่มีทางได้เป็นมากกว่านี้

หลังตกลงเป็นเพื่อนช่วงเวลาแห่งมิตรภาพ

สิงหาคอยดูแลปกป้องเพื่อนผู้หญิงคนแรกอย่างดีและยิ่งนานวันลลนากลายเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนผู้ชายนักบาสคลุกคลีสนิทสนมกันมากขึ้นจนเธอเริ่มถูกเขม่นจากกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่น้อยใจ ลลนาจึงชักชวนให้เพื่อนสาวมาเป็นกลุ่มเดียวกันกับพวกเพื่อนผู้ชายไปเสียเลย

“หมายเลข 7 วิ่งรอบสนามสามรอบตามจำนวนที่ชูตไม่ลง” อ้นชี้ไปทางลลนาที่กำลังยืนเซ็งชูตไกลไม่ลง

“หยวน ๆ หน่อยเถอะพี่!” สิงหาตะโกนข้ามสนามซ้อมสำหรับนักกีฬาโรงเรียน อ้นเท้าเอวเหล่มองกวนกะไว้อยู่แล้วว่าถ้าลงโทษลลนาสิงหาต้องขัด

“ถ้าห่วงเพื่อนก็ไปวิ่งแทนไหมล่ะจาก 3 รอบแต่แกต้องวิ่ง 5 รอบนะ”

“ได้ดิ”

“ไม่ต้องหรอกสิง” เธอเอ่ยค้านไม่อยากเดือดร้อนเพื่อน สิงหากระตุกยิ้มมองเมินไม่ฟังทิ้งลูกบาสเกตบอลยักคิ้วให้ลลนาก่อนออกตัววิ่งรอบสนามแทนเธอ แววตาสวยมองเขาวิ่งวนอยู่อย่างนั้นจนเข้ารอบที่สี่เลยหันหลังเดินไปหยิบขวดน้ำเกลือแร่เย็น ๆ เตรียมไว้ให้เพื่อน

สิงหาวิ่งรอบสนามครบห้ารอบเขาก็ทรุดนั่งเหยียดขาใช้มือยันพื้นเอนตัวหอบหายใจเหนื่อยเหงื่อโซมกาย

“ดื่มน้ำก่อนนะสิง” แยมยิ้มหวานสวมชุดนักเรียนมานั่งใกล้ ๆ ยื่นขวดเกลือแร่ส่งให้

“ขอบคุณครับพี่แยม” สิงหายื่นมือรับขวดเกลือแร่สายตาจ้องมองรุ่นพี่คนสวยอย่างกรุ้มกริ่ม ลลนายืนนิ่งมองเพียงไกล ๆ แม้จะเห็นว่าเขามีสาว ๆ วนเวียนเข้าหาไม่เคยขาดแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ใจรู้สึกหวิวโหวงหงุดหงิดเมื่อเห็นเขาใกล้ชิดสาวคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ.........