ผิดที่ไม่อาจห้ามใจ

ร้านหวานละมุน เว็ดดิ้ง สตูดิโอ

ลลนาหญิงสาวใบหน้าเรียวเล็กคิ้วเรียวดวงตาหวานขนตางอนปากนิดจมูกหน่อยผิวพรรณขาวผุดผ่องสวยละมุนน่าทะนุถนอมสวมชุดสูทและกางเกงสีขาวยูนิฟอร์มของทางร้านหวานละมุนเว็ดดิ้งสตูดิโอกำลังนั่งสวมถุงมือผ้าสีขาวสะอาดจัดเรียงชุดเครื่องประดับสร้อยคอต่างหูสร้อยข้อมือทั้งเครื่องเพชรและเครื่องประดับชุดไทยของเจ้าสาวที่สั่งจองไว้และจะเข้ามารับในเย็นวันนี้

“พี่มิ้นท์มีลูกค้ามาจากเอเจนซี่เข้ามาดูชุด ตอนนี้พวกเจ๊ ๆ ติดเคสกันหมดเลย” แป้งพนักงานต้อนรับสวมชุดยูนิฟอร์มสีขาวแบบเดียวกันแง้มประตูชะโงกหน้าเข้ามา

“อ้าว เอเจนซี่ไม่ได้โทรมานัดเวลาก่อนเหรอ” ลลนาเงยมองแล้วค่อย ๆ วางชุดสร้อยเพชรลงบนถาดวางเบามือ

“โทรมาพี่แต่ก่อนหน้าลูกค้ามาถึงแค่สิบนาที”

“งั้นแป้งเก็บเครื่องประดับชุดนี้เข้าตู้ให้พี่หน่อย เดี๋ยวพี่ไปต้อนรับลูกค้าเอง” ลลนารีบลุกขึ้นถอดถุงมือออกแล้วเดินไปส่องกระจกดูความเรียบร้อยก่อนออกไปพบกับลูกค้า

ห้องโถงรับรองลูกค้าในสตูดิโอเว็ดดิ้งตกแต่งสีขาวเรียบหรูมีโคมไฟแชงกาเลียคริสตัลเป็นระย้าและตู้โชว์ชุดแต่งงานเครื่องประดับการ์ดของชำร่วยจัดวางเป็นระเบียบ ลลนาเดินมายังโซฟาสีขาวที่ลูกค้าสาวกำลังนั่งเลื่อนดูภาพชุดเจ้าสาวในแท็บเลตของทางร้าน

“สวัสดีค่ะคุณเจ้าสาวขออภัยที่ให้รอนานนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ นั่งชุดไปเพลิน ๆ” ลูกค้าหน้าสวยคิ้วเรียวเข้มดวงตาคมกริบผิวขาวเปล่งปลั่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“มิ้นท์ขอเป็นผู้ดูแลและขออนุญาตทราบชื่อคุณเจ้าสาวได้ไหมคะ” ลลนาวางมือแนบอกแนะนำตัวอ่อนน้อม

“น้ำเพชรค่ะเรียกว่าหนึ่งก็ได้”

“ขอบคุณค่ะ ตอนนี้คุณหนึ่งมีชุดที่ถูกใจบ้างหรือยังคะ?”

“หนึ่งยังเลือกไม่ถูกค่ะ สวยทุกชุดเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ค่อย ๆ เลือกได้วันสำคัญทั้งทีไม่ต้องรีบร้อนนะคะ เลือกเผื่อไว้สักเจ็ดชุดกำลังดีตอนลองชุดจริงจะได้เจอชุดที่เหมาะและถูกใจเจ้าสาว”

“โอเคค่ะ”

“สำหรับคุณเจ้าบ่าวสะดวกมาเลือกลองชุดเองด้วยไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าที่เจ้าสาวมาเพียงลำพัง

“อ๋อมาเองค่ะ เขาคุยโทรศัพท์เรื่องงานอยู่ข้างนอก สักพักคงเข้ามา” น้ำเพชรยิ้มอ่อนก้มหน้าก้มตาเลื่อนดูชุดเจ้าสาวบนหน้าจออย่างสนใจ

“เดี๋ยวมิ้นท์ไปหยิบแท็บเลตอีกเครื่องให้เจ้าบ่าวนะคะ” ลลนาค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปยังเคาน์เตอร์หยิบแท็บเลตเตรียมให้เจ้าบ่าวเลือกชุด ระหว่างนั้นเสียงกระดิ่งเปิดประตูสตูดิโอก็ดังขึ้นด้านหลังเธอจึงหันไปยกมือไหว้ทักทายลูกค้าทันที

“หวานละมุนเว็ดดิ้งสตูดิโอยินดีต้อนรับค่ะ” สิ้นเสียงต้อนรับลลนาเงยหน้ามาด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะเลือนหายไปเป็นนิ่งงันเมื่อได้พบเจอกับเพื่อนเก่าที่ทำให้ใจหวิวเสมอแม้ไม่ได้เจอกันมาเกือบสามปี

“มิ้นท์ทำงานที่นี่?” เสียงทุ้มกดต่ำมองอึ้งไม่ต่างกัน

“ใช่ สิงมา...”

“ลองชุดแต่งงาน” คำตอบเรียบนิ่งแทรกขึ้นกลับส่งผลให้คนที่ยังรู้สึกใจหายวาบแววตาสั่นไหวก่อนจะเก็บกลืนก้อนความจุกนั้นไว้แล้วปรับสีหน้ายิ้มแย้มคล้ายว่าไม่เป็นอะไร

“อ๋อ ยินดีด้วยคุณหนึ่งเป็นว่าที่เจ้าสาวสินะ”

“อึ้ม..” สายตาเข้มมองไปทางน้ำเพชรแล้วเหล่หางตามองเพื่อนเก่าอย่างอึกอัก ด้านน้ำเพชรหันมาเห็นว่าที่เจ้าบ่าวกำลังยืนอยู่หน้าประตูร้านจึงรีบโบกมือเรียก

“สิงคะ มาช่วยเลือกชุดเจ้าสาวให้หน่อยสิ”

“ไม่ต้องบอกหนึ่งนะว่าเราเคยรู้จักกัน” ริมฝีปากหนาขมุบขมิบไม่เต็มเสียงแล้วเดินปรี่ตรงไปหาว่าที่เจ้าสาวทันที ลลนาหลบตาลงฉีกยิ้มฝืนแหงนหน้าขึ้นพ่นลมหายใจตั้งสติแม้มือไม้สั่นรู้สึกแน่นหน้าอกและปวดใจกับความหมางเมินก่อนจะเดินมานั่งบนโซฟาเพื่อให้คำแนะนำตามหน้าที่และอดไม่ได้ที่จะลอบมองเจ้าบ่าวเป็นระยะทั้งที่ไม่ควร....

เมื่อว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเลือกชุดเรียบร้อยพนักงานเตรียมชุดเข้าลองเสื้อทันที ลลนาเดินมาหน้าเคาน์เตอร์สอบถามความพร้อมของทีมซึ่งปรางผู้เชี่ยวชาญทั้งเย็บผ้าและตัดแต่งชุดส่งลูกค้าท่านอื่นเสร็จก็มารอเตรียมดูแลลูกค้าคนถัดไป

“ปรางช่วยดูแลเจ้าบ่าวนะ เดี๋ยวมิ้นท์จะดูแลเจ้าสาวเอง”

“ไม่จ้ะ ปรางดูแลเจ้าสาวดีกว่ารายละเอียดยิบย่อยใช้เวลานาน มิ้นท์ไปเอางานหมูเลยจะได้เสร็จเร็ว ๆ มีเวลาเตรียมงานให้ลูกค้าที่จะมารับของตอนเย็นต่อ” ปรางพูดจบก็เดินยิ้มนวยนาดไปกับน้องผู้ช่วยเชิญว่าที่เจ้าสาวขึ้นไปเปลี่ยนชุดด้านบนสตูดิโอ มิ้นท์หันมามองสิงหาเดินตามหลังว่าที่เจ้าสาว ได้แต่พ่นหายใจซ้ำ ๆ ยังไงก็ต้องทำงานให้ลุล่วงไปได้ด้วยดี