ตอนที่ 6 ขอโทษทันมั้ย

หนึ่งเดือนหลังเปิดเรียน

โดมกีฬาบาสเกตบอล

นักเรียนทุกระดับต่างสมัครเข้าชมรมตามความสามารถและความสนใจของแต่ละคน วาว นีน่าและพิพิมสนใจเข้าร่วมชมรมบาสเกตบอลมีเพียงลลนาที่เตรียมใบสมัครชมรมหมากรุกจีน

“เราจะไปทันก่อนชมรมหมากรุกจีนปิดรับไหม?” ลลนายืนกังวลมองเพื่อน ๆ ที่มาสมัครบาสเกตบอลแต่ลากเธอมาด้วย

“ทันถมเถ แต่ถ้าไปเองอาจจะหลงรอพวกเราสมัครแป๊บเดียวเดี๋ยวพาไปส่ง” นีน่ายืนยันเสียงแข็งเหลือเวลาอีกเป็นชั่วโมงยังไงก็ทัน

“มิ้นท์แน่ใจนะว่าจะสมัครชมรมหมากรุก ได้ยินว่าเรื่องเยอะมากใบสมัครเนี่ยก็ได้แค่ใบเดียว ถ้าหายหรือชำรุดเขาไม่ให้ใหม่นะจ๊ะ ระหว่างอยู่ชมรมก็ต้องปิดเสียงโทรศัพท์เปิดสั่นก็ไม่ได้รบกวนสมาธิและห้ามขาดชั่วโมงการเข้าร่วมเด็ดขาดด้วย” สแตนด์คล้องแขนลลนาไว้อยากจะรั้งให้อยู่ด้วยกัน

“ใช่ ไม่เห็นน่าเข้าร่วมเลยมีแต่เด็กเนิร์ด สู้ชมรมบาสก็ไม่ได้มีแต่คนหล่อเล่นกีฬาเก่งอย่างเท่” วาวเสริมทัพคล้องแขนอีกข้างของลลนา

“มิ้นท์เปลี่ยนใจมาเข้าชมรมกับพวกเรามั้ยจะได้อยู่ด้วยกันไม่ต้องแยกไปคนเดียว”

“พวกเธอสมัครกันเถอะ เราไม่ชอบเล่นกีฬามันเหนื่อย”

“เฮ้อ...ตามใจ” สามสาวหน้างอห่อไหล่เหนื่อยคะยั้นคะยอหลังจากพยายามมาหลายวัน จากนั้นก็ชวนกันเดินไปยังโต๊ะรับสมัครชมรมบาสเกตบอล ลลนายืนอยู่คนเดียวหันมองซ้ายขวาเดินย้อนกลับนั่งสแตนด์เชียร์ด้วยใจกระวนกระวายมองเพื่อน ๆ เกรงว่าจะไปสมัครของตัวเองไม่ทัน

“ใบสมัครชมรมหมากรุกจีนแล้วมาทำอะไรชมรมบาสครับผม” สิงหาไขว้มือไว้ข้างหลังโน้มหน้าลงอ่านหัวใบสมัครบนตักหญิงสาว ลลนาผงะช้อนมองเคืองคนชอบจุ้นวุ่นวายกับเธอทุกเรื่อง

“เราไปไม่ถูกเลยมารอให้เพื่อน ๆ พาไป”

“ตัวอยู่สนามกีฬาก็ต้องเข้าชมรมบาสดิ”

“เราไม่ชอบเล่นกีฬา”

“ไม่น่าถึงตัวกะเปี๊ยกขี้โรคด้วยเปล่าเนี่ย ถ้าเล่นกีฬาก็จะทำให้แข็งแรงขึ้นนะ” พูดจบมือหนาก็เอื้อมคว้าใบสมัครชมรมหมากรุกจีนมาถือแล้วยืนอ่านข้อมูลส่วนตัวของเธอหน้าตาเฉย

“ไม่! เอาใบสมัครของเราคืนมา” หน้าจิ้มลิ้มง้ำงอลากเสียงไม่สบอารมณ์ เขารู้สึกได้ว่ามีคนอารมณ์เสียเลยเหล่มองแล้วกวนประสาทด้วยการยกใบสมัครชูขึ้นสูงสุดแขนของตัวโต

“อยากได้ก็มาเอาไปสิ”

“สิง!”

“จ๋า.....” เสียงทุ้มลากยาวพร้อมรอยยิ้มหวานยักคิ้วหยอกยิ่งยั่วคนตัวเล็กให้หงุดหงิดเอื้อมมือคว้าสุดแขนด้วยความโมโห

“ทำไมชอบมาแกล้งเรานัก เอาคืนมาเลย!”

“เขย่งหน่อยยัยตัวกะเปี๊ยก” เขายิ้มกว้างก้มมองคนโดนแกล้งพยายามไขว่คว้าทั้งกระโดดและเขย่งสุดปลายเท้า ลลนาหยุดพักหอบหายใจเหนื่อยมองตาขวางก่อนจะก้าวเท้าขึ้นเหยียบบนสแตนด์เชียร์แล้วเอื้อมคว้าซึ่งเขาก็ถอยหนีเธอเลยกระโจนไปหยิบร่างห่างจากสแตนด์เชียร์กำลังจะร่วงตกพื้น

“ว้าย!” เธอตกใจตาเบิกกว้างมองพื้นสนามขัดเงาแล้วกลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทก สิงหาโผเข้ามาคว้าตัวไว้ได้แต่ความลื่นของพื้นทำให้เขาเท้าไถลก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นสนามดังปึก ลลนาคุกเข่ากระแทกขาแกร่งตัวอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อน เสียงกรีดร้องตกใจทำให้คนทั้งสนามที่กำลังรับสมัครทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องต่างตะลึงรีบวิ่งเข้ามาช่วยเหลือ

“มึงเอ๊ย! ชอบแกล้งเพื่อนหน้าเกือบแหกแล้วมั้ยล่ะ” โยธินวิ่งปรี่มาไวสุดจับแขนประคองลลนาให้ยืนขึ้น

“กูรับทันอยู่แล้วน่า” สิงหานิ่วหน้ามือยันพื้นจะลุกแต่เจ็บแปลบลุกไม่ขึ้นเลยนั่งอยู่ท่าเดิมกลัวเสียฟอร์ม วาว นีน่าและพิพิมวิ่งมารุมดูเพื่อนหน้าตาตื่น

“เจ็บตรงไหนมั้ย” นีน่าเอ่ยถามมองสำรวจห่วงใย ลลนาหน้าเสียส่ายหน้าเบา ๆ ยังไม่หายตกใจ

“ฉิบหายล่ะ” สิงหาอุทานกลอกตาเลิ่กลั่กมองกระดาษใบสมัครชมรมหมากรุกจีนยับยู่ยี่คามือ

“สิง!” ลลนาอ้าปากค้างจ้องมองขุ่นเคือง สิงหายิ้มแห้งหน้าเจื่อนกลืนน้ำลายหนืดลงคอช้า ๆ

“ขอโทษทันมั้ย....”