ตอนที่ 5 ร้องไห้หรือเปล่า

ย้อนเรื่องราวในวันวาน

โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งเมื่อเก้าปีที่แล้ว

ลลนาถักเปียสองข้างติดโบสวมชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนแขนยาวเอวจั้มโบไขว้เดินจับหูกระเป๋าหนังสีดำกำไว้แน่นทั้งสองมือเข้ามาภายในโรงเรียนแห่งใหม่เพื่อศึกษาต่อระดับชั้นมัธยมปลายซึ่งนักเรียนส่วนมากจะเรียนที่นี่ตั้งแต่อนุบาลประถมจนถึงมัธยมปลาย แต่ลลนาเป็นเด็กบ้านนอกพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯเพราะแม่เสียจากอุบัติเหตุทำให้เธอกำพร้าได้รับการเลี้ยงดูจากป้าและสามีที่ร่ำรวยจึงต้องย้ายที่อยู่อาศัยและโรงเรียนที่เธอไม่คุ้นเคยอย่างกะทันหัน

กลางสนามปูนของโรงเรียนรายล้อมด้วยตึกห้าชั้นสามตึก

เท้าเรียวก้าวเดินประหม่าเงยมองหาชื่อตึกเรียนที่ระบุไว้ในกระดาษ ท่ามกลางเด็กนักเรียนมากมายที่กำลังเดินไปมาขึ้นตึกเรียนและกลุ่มเพื่อนนักเรียนที่สนิทกันเดินเล่นพูดคุยกันแซ่ด

“ตุบ” อยู่ ๆ สาวผมเปียก็ถูกบางอย่างกระแทกเข้าหลังหัวอย่างแรงจนหน้าคว่ำ ลลนาหันขวับไปมองหน้าเสียเจ็บจนน้ำตาซึมเห็นกลุ่มเด็กผู้ชายตัวสูงใหญ่สวมชุดนักเรียนกางเกงสีน้ำเงินวิ่งแตกกระเจิงหนีความผิด มีเพียงคนเดียวที่ยืนนิ่งผิวขาวโดดเด่นตัดผมสกินเฮดเดินเข้ามาใกล้ก้มหยิบลูกบาสเกตบอลบนพื้นขึ้นมาถือ

“เราไม่ได้ทำนะ คนทำหนีไปแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นไม่รู้ไม่ชี้แล้วชี้ไปทางด้านหลังที่เพื่อนผู้ชายวิ่งหนีกันเมื่อครู่ ลลนาเงยมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าหวานเหมือนผู้หญิงคิ้วหนาเข้มแววตาซุกซนทรงผมสกินเฮดดูเท่ ๆ กวน ๆ

“จะร้องไห้เปล่าเนี่ย เด็กใหม่ใช่ไหม อยู่ชั้นไหนห้องอะไร?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นก้มมองหน้าชัด ๆ เพราะไม่คุ้นหน้าแต่เธอรีบถอยห่างก้มหน้างุดรีบเดินหนีไป สิงหามองงง ๆ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนไม่เขินอายและไม่อยากคุยกับเขาทำให้คนหล่อคาใจจะเดินตามไป

“เฮ้ย ไปหาข้าวกินก่อนขึ้นตึกกัน” โยธินวิ่งมากอดคอเพื่อนเราดึงให้ไปโรงอาหาร สิงหาเดินตามเพื่อนแล้วหันกลับมองเด็กใหม่กำลังก้าวเดินขึ้นตึกสำหรับชั้นมัธยมปลาย

หลังเข้าแถวเคารพธงชาติ

ภายในห้องเรียนติดแอร์

นักเรียนเก่าและใหม่ยืนขึ้นแนะนำตัวจากหน้าห้องไล่มาทีละคน จนถึงกลางห้องลลนายืนขึ้นหันหน้าหาเพื่อน ๆ

“ลลนาค่ะ ชื่อเล่นมิ้นท์” ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มแย้มให้กับเพื่อนใหม่ ในห้องพร้อมกับเสียงร้องฮือฮาแซวมาจากกลุ่มเพื่อนผู้ชายและนักบาสตัวสูงนั่งโต๊ะแถวหลังห้อง ลลนาเหลือบไปมองเห็นนักเรียนชายหัวสกินเฮดหน้าหล่อนั่งตัวขาวผ่องอยู่หลังห้องก็ชะงักรีบนั่งลงอย่างรวดเร็ว

“อะไรกัน ๆ” อาจารย์เคาะโต๊ะปรามหนุ่ม ๆ วัยกำลังคะนองให้เงียบก่อนจะแนะนำตัวกันต่อไปเรื่อย ๆ ลลนาหันไปมองเพื่อนทีละคนจนถึงชายหนุ่ม

สกินเฮดหน้าหล่อคนนั้น

“สิงหาครับ เพื่อน ๆ เรียกสิง” สิ้นเสียงของสิงหาเสียงฮือฮาปรบมือก็ดังขึ้นถูกใจสาว ๆ ที่แอบปลื้มและเขินอายเมื่อเขาโปรยยิ้มให้สาว ๆ แล้วยักคิ้วให้ลลนาทำเอาเธอแก้มร้อนผ่าวรีบหลบตาลงไม่กล้ามอง สิงหาอมยิ้มนั่งลงหยอกล้อกับเพื่อนตามปกติ

เพียงหนึ่งอาทิตย์หลังเปิดเรียน

ลลนายิ้มสดใสพูดคุยสนุกสนานกับกลุ่มเพื่อนที่เริ่มคุ้นชินเลยผ่อนคลายไม่รู้สึกตื่นเต้นอึดอัดเหมือนวันแรกที่เปิดภาคเรียน

สิงหากึ่งเดินกึ่งวิ่งเล่นมากับกลุ่มเพื่อนชายหลังออกไปเข้าห้องน้ำระหว่างทางไปห้องเรียนเขายิ้มหว่านเสน่ห์โบกมือทักทายสาว ๆ ห้องอื่นแอบมองกระดี๊กระด๊าได้เจอหนุ่มฮอตของรุ่น เมื่อมาถึงห้องเรียนกลุ่มเพื่อนชายเดินเข้าประตูหลังห้องยกเว้นสิงหาที่เดินเข้าประตูหน้าห้องแล้วลัดเลาะไปยังโต๊ะเรียนริมหน้าต่างซึ่งลลนากำลังนั่งคุยกับกลุ่มเพื่อนสาว

“อุ๊ย ! สิง” เสียงพูดของวาวเพื่อนสาวในกลุ่มคล้ายเรียกให้เพื่อน ๆ หันไปมองสิงหากำลังเดินผ่าน เขาปรายตามองทุกคนกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยทำทรงเดินผ่านมาเท่ ๆ แต่เท้าดันสะดุดกับขาโต๊ะหัวทิ่มคะมำพุ่งเข้าไปหาลลนา สิงหาหน้าเหวอเอื้อมมือคว้าขอบเก้าอี้ยันตัวไว้ได้ทัน ลลนาผงะเอนหนีหน้าตาเหลอหลาและเมื่อทุกอย่างหยุดนิ่งแขนแกร่งล้อมพนักพิงเก้าอี้ของเธอใบหน้าทั้งสองใกล้มองสบตาเบิกกว้างอยู่ในอาการตกใจกันทั้งคู่

“โอ้โห เฮ้ย!” โยธินสะดุ้งยืนมองอ้าปากค้างแล้วหันไปขำกับกลุ่มเพื่อน

“จังหวะแม่งโคตรโบ๊ะบ๊ะ” ไตรปรบมือเบา ๆ หัวเราะร่วนชอบใจ สิงหารีบผละห่างเลิ่กลั่กเม้มริมปากแน่นใบหูแดงก่อนจะเดินตัวตรงเกร็งเก็บอาการไปไล่เตะเพื่อน ๆ ที่หยอกล้อชุลมุนกันอยู่หลังห้อง

ลลนานั่งก้มหน้ามึนงงแววตาสับสนหัวใจเต้นแรงโครมครามราวจะหลุดออกจากอกกลุ่มเพื่อนสาวม้วนเขินอิจฉาเพื่อนอยากเป็นคนนั้นที่สิงหาสะดุดเข้าใกล้จะเนียนซบอกให้หายตกใจถือเป็นกำไรชีวิต........