ตอนที่ 4 คนที่ไม่เคยลืม

ช่วงกลางดึก

หมู่บ้านจัดสรรสองชั้นหลังใหญ่มีพื้นที่ข้างบ้านรอบบริเวณและสนามหญ้าเล็ก ๆ

สิงหานั่งมึนเมาอยู่เบาะหลังรถยุโรปคันหรูกดเปิดรีโมตประตูให้เลื่อนเปิดให้คนขับรถที่ว่าจ้างขับเข้ามาเทียบจอดภายในลานจอดของรั้วบ้านมีรถยนต์คันหรูและรถกระบะจอดอยู่

คนขับรถเข้าจอดสนิทแล้วเดินอ้อมส่งกุญแจให้กับเจ้าของรถก่อนจะกดแอพพิเคชั่นเรียกแท็กซี่ให้มารับ

“ผมจ่ายค่าจ้างกับทิปเข้าไปในแอพเรียบร้อย” สิงหาตาลอยพูดอ้อแอ้ดื่มหนักจนเมามาย

“ขอบคุณครับคุณสิง” คนขับรถยกมือไหว้ลูกค้าประจำที่เรียกใช้บริการอย่างอ่อนน้อมแล้วเดินออกจากรั้วไปยังหน้าหมู่บ้าน สิงหายืนโอนเอนกดปิดประตูรั้วแล้วเดินเซจะเข้าบ้านผ่านถุงดำสองถุงกับกล่องพัสดุขนาดใหญ่วางอยู่ข้าง ๆ สนามเตรียมเอาออกไปทิ้ง เขาใส่รหัสเปิดประตูแต่เหลียวมองถุงขยะกับกล่องพัสดุอีกครั้งเห็นชายผ้าไหมพรมสีน้ำตาลโผล่อยู่ข้างกล่อง คิ้วเข้มขมวดเดินย้อนกลับตุปัดตุเป๋เปิดฝากล่องพัสดุออกซึ่งสิ่งของที่อยู่ในนั้นไม่ว่าจะเป็นผ้าพันคอไหมพรม กรอบรูปคลอสติกปักลายปังแมน สร้อยข้อมือลูกปัดและของอื่น ๆ ล้วนเป็นงานฝีมือและของขวัญน่ารักจากคนที่เขาไม่เคยลืมทำเอาคนมึนถึงกับสร่างเมาเพราะความโมโห…..

ภายในห้องนอนขนาดกลาง

น้ำเพชรนอนหลับสนิทสอดตัวอยู่ใต้ผ้านวมอุ่นหายใจสม่ำเสมอก่อนจะถูกกระชากผ้านวมออกพร้อมกับเสียงตะคอกทำให้ผวาตื่นเบิกตากว้างหัวใจเต้นแรง

“เอาของส่วนตัวสิงไปทิ้งทำไม!” ร่างสูงใหญ่ยืนกำหมัดขบกรามจ้องเธออย่างแข็งกร้าวกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง น้ำเพชรกะพริบตาถี่ปรับแสงในความสลัวของแสงโคมไฟบนหัวเตียงแล้วค่อย ๆ ยันตัวขึ้นเงยมองงัวเงีย

“มันรก ขวางหูขวางตา”

“ของอยู่ในตู้แล้วนี่ก็บ้านสิงอย่ามาก้าวก่ายของส่วนตัวอีกไม่ชอบ”

“ก็สิงหวงไงถึงอยากทิ้งให้หมด แค่ของกิ๊กก๊อกของเพื่อนเก่าที่เลิกคบกันไปแล้วจะอะไรนักหนา!” น้ำเพชรขึ้นเสียงขุ่นเคืองรู้อยู่เต็มอกว่าเขาหวงแหนสิ่งของเก่า ๆ ของเพื่อนเก่าไม่ให้ใครแตะก็ยังจะดื้อรั้นไปยุ่งเพราะเมื่อก่อนเธอเป็นแค่แฟนแต่ตอนนี้กำลังจะกลายเป็นเมียและแม่ของลูกที่เขาควรให้ความสนใจมากกว่าคนอื่น

“มันเป็นเรื่องส่วนตัวที่ไม่ควรเสือก ถ้าไม่อยากเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวก็อย่าทำสันดานเสียมาแตะต้องของของสิงอีก” สิงหาเดือดเลือดขึ้นหน้าอยากกระชากบีบคนตรงหน้าให้แหลกคามือแต่ทำได้แค่ชี้หน้าขึงขังเพราะเธอกำลังตั้งครรภ์

“หนึ่งท้องอยู่นะ หัดพูดจารักษาน้ำใจกันหน่อย” น้ำเพชรกัดริมฝีปากมองตัดพ้อน้ำตาคลอเบ้า สิงหาเท้าเอวมองขบกรามขยี้ไร้ความสงสารในแววตา

“อ้างตลอด ท้องแล้วจะทำอะไรตามใจก็ได้งั้นดิ”

“ก็แล้วแต่นะ ถ้าลูกในท้องสุขภาพจิตเสียก็รู้ไว้ด้วยว่าเป็นเพราะสิง” น้ำเพชรยกยิ้มเยาะจ้องตาท้าทาย สิงหากระตุกมุมปากค่อย ๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าใกล้พลางแตะปลายนิ้วแกร่งเชยคางมน

“พูดดีก็ได้.....คุณหนึ่งครับผมขอร้องช่วยทำตัวน่ารัก ๆ อยู่ให้เป็นอย่าหาเรื่องให้ผมหมดความอดทนเพราะคนเลว ๆ อย่างผมฝืนทนใจดีกับคุณเพื่อเด็กในท้องแต่ถ้าคุณยังงี่เง่าไม่เลิก หลังจากคลอดลูกผมจะไม่ใจดีกับคุณอีก” ริมฝีปากหนาฉีกรอบยิ้มแสยะเย้ยหยันก่อนจะผลักคางมนออกห่างแล้วเหยียดกายตรงเหล่หางตาเดินออกไปจากห้องนอนของเธอ

น้ำเพชรหอบหายใจแรงตัวโยนกำหมัดแน่นตาขวางน้ำตาร่วงมองเขาเดินออกไปก่อนจะง้างมือขึ้นจะทุบหน้าท้องตัวเองทำร้ายเด็กในท้องที่เขาไม่ต้องการแต่ก็ชะงักเมื่อฉุกคิดขึ้นได้ว่าหากเด็กในท้องเป็นอะไรไปงานแต่งงานต้องถูกยกเลิกและเขาจะเฉดหัวเธอทิ้งทันทีอย่างที่เคยทำ จึงได้แต่สูดหายใจเข้าออกลึก ๆ เรียกสติไม่ทำอะไรวู่วามให้ทุกอย่างที่พยายามมาสูญเปล่า.........

ภายในห้องนอนสีเทาเข้มขนาดใหญ่

สิงหาเดินหน้าละเหี่ยโอนเอนหอบกล่องพัสดุเข้ามาในห้องแล้วหย่อนกายนั่งบนที่นอนค่อย ๆ วางกล่องพัสดุหยิบข้างของในกล่องนั้นออกมาทีละชิ้นแววตาวูบไหวน้ำตาซึมเมื่อได้เห็นกรอบรูปปักครอสติกปังแมน ผ้าพันคอไหมพรมสีน้ำเงินและสีน้ำตาล สร้อยข้อมือลูกปัดสีขาว แหวนลูกปัด เทียนหอม ทรายไล่สีในแก้วใสเคลือบเทียนด้านบน กระเป๋าเป้ เสื้อบาสเกตบอลสีแดงตัวใหญ่และตัวเล็ก ตุ๊กตาหมีสวมชุดบาสเกตบอล พวงกุญแจเป็นอักษรชื่อพลาสติก Singha และของเล็ก ๆ น้อย ๆ วางลงเกลื่อนบนที่นอน กายหนาเอนนอนตะแคงมองของรักของหวงแล้วเอื้อมมือหยิบการ์ดวันเกิดสีเทาเข้มมาเปิดภายในเป็นรูปเค้กสามมิติพร้อมกับข้อความในนั้น

“เราทำการ์ดให้แกกับมือสุขสันต์วันเกิดนะเพื่อนรัก ลงท้ายข้อความลายเส้น M” เปลือกตาหนาปิดลงน้ำตาซึมไหลลงหางตาการ์ดวันเกิดถูกนำมาวางแนบอกประคองกอดด้วยสองมือหนาหากวันนั้นเขาเลือกเดินกลับไปหาคนที่อยู่ข้างเธอตอนนี้คงไม่ใช่ทิวาแต่เป็นเขา