ตอนที่ 3 แค่หมดใจ

สิงหาตกใจอึ้งค้างแววตาสั่นไหวมองอดีตเพื่อนรักเงยมองเขานิ่งจริงจังไม่มีทีท่าหลุกหลิกยิ่งทำให้เขากังวล

“เราสองคนไม่เคย.....มีอะไรกัน” เสียงเข้มขาดช่วงขมวดคิ้วครุ่นคิดลังเลและสับสน

“ก็นั่นสิ ไม่เคยมีอะไรกันจะเป็นลูกแกได้ไง”

“หรือว่าเคยมี”

“เราแค่หยอกเล่นน่ะ อย่าเครียดสิตอนนี้แกควรโฟกัสที่กำลังจะเป็นเจ้าบ่าวสร้างครอบครัวที่มีความสุข ไม่ต้องสนใจอยากรู้เรื่องของเรา” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเข้มแข็งผิดกับสีหน้าและเปลือกตาสวยกะพริบถี่คล้ายว่าพยายามปกปิดความรู้สึกภายในก่อนจะหันเดินหวังหลบเลี่ยงเผชิญหน้าต่อไม่ไหว

“ตอนเมาเราเคยเผลอทำอะไรไม่ดีกับแกหรือเปล่า?” เสียงทุ้มแผ่วเบายืนมองเศร้าเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาเคยพลาดเกินเลยกับอดีตเพื่อนรักโดยที่เขาไม่รู้ตัว

“ก็บอกแล้วไงว่าหยอกเล่น ผู้ชายคนนั้นต่างหากพ่อของลูกฉัน” หน้าสวยเอียงมองชี้ไปทางกรอบรูปภาพขนาดใหญ่บนผนังสตูดิโอมีรูปชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสวมชุดทักซิโด้สีดำใบหน้าหล่อเหลายิ้มหวานมีเสน่ห์ ซึ่งเพียงได้เห็นรูปนั้นเขาก็จำได้ว่าคือทิวารุ่นพี่ที่เคยตามที่เคยตามจีบลลนา

“วันนั้นเราไปเจอเขาอยู่ในห้องแกบอกว่าไม่ได้คบกับเขา”

“ก็ใช่แค่วันไนท์สแตนด์ ฉันคิดว่าไม่มีอะไรเลยบอกรักแกแต่พอถูกปฏิเสธก็พึ่งรู้ว่าตัวเองท้องพี่ทิมเขาก็แมนพอที่จะรับผิดชอบเรากับลูกเลยแต่งงานกัน สตูดิโอนี้ก็เป็นธุรกิจของแม่พี่ทิม”

“ขอโทษที่เมื่อกี้พูดไม่ดีคิดว่าตอนนั้นแกอยากยัดเยียดลูกในท้องให้เรา” หน้าหล่อสลดลงรู้สึกใจหวิวเศร้าจิตตกอย่างบอกไม่ถูก

“อึ้ม...” เธอได้แต่รับคำสั้น ๆ ก่อนจะเห็นว่าเจ้าสาวและพนักงานกำลังพากันเดินออกจากห้องลองชุดตรงมาทางนี้

“ว่าที่เจ้าสาวมาแล้วค่ะ”

“ชุดนี้ก็สวยดีนะสิง” น้ำเพชรยิ้มกว้างชื่นชอบเป็นพิเศษกับชุดเกาะอกกระโปรงฟูฟ่องคลุมด้วยผ้าลูกไม้ชายกระโปรงยืนหันซ้ายหันขวาให้ว่าที่เจ้าบ่าวดู

“ชอบก็เอา” เขาเอ่ยเสียงเรียบแววตาเฉยชาไร้อารมณ์น้ำเพชรสะบัดหน้าเม้มปากหอบหายใจหงุดหงิด ลลนาเหลือบมองทั้งสองเล็กน้อยแล้วเดินเลี่ยงไปหน้าเคาน์เตอร์ ส่วนพนักงานลองชุดก็ต่างยืนมองสบตากันรู้สึกได้ถึงความปกติของคู่บ่าวสาว..........

ช่วงค่ำคืนแสงสีและวงดนตรีแสดงสดขึ้นบนเวที

กลุ่มเพื่อนสมัยเรียนตั้งแต่มัธยมปลายถึงมหาวิทยาลัยรวมตัวนั่งดื่มสังสรรค์กันในร้านเหล้าเจ้าประจำ เพื่อน ๆ สิบคนนั่งโยกหัวร้องเพลงตามนักร้องที่ให้ความบันเทิง สิงหานั่งซังกะกายกระดกแก้วดื่มเหล้าต่อเนื่องแทบไม่เว้นช่วง

“เฮ้ย เบา ๆ พักหายใจบ้าง” โยธินตบไหล่เพื่อนที่ดื่มเอาเป็นเอาตาย สิงหานิ่วหน้าวางแก้วถอนหายใจลากยาว

“เครียดวะ”

“เออกูเข้าใจปีนี้มึงดวงตก งานรับเหมาก็มีปัญหาไหนจะเลิกกับหนึ่งไปสองเดือนแล้วดันมาบอกว่าท้องสามเดือนอีกทางบ้านหนึ่งก็เล่นใหญ่บังคับแต่งงานด้วย”

“เฮ้อ....” เขาถอนหายใจซ้ำไม่ได้คิดถึงปัญหาอื่นแต่กำลังเบื่อหน่ายตัวเองที่คิดวนเวียนแต่กับเรื่องวันนี้ที่ได้เจอลลนาอดีตเพื่อนรักที่สนิทสนมแม้เคยคิดว่าอยู่ได้ไม่เป็นอะไรแต่พอได้เจอกันอีกครั้งใจเขากลับกระวนกระวายและยิ่งสับสนเมื่อรู้ว่าเธอมีสามีและลูกที่น่ารักไปแล้ว

“จิ้มลูกเขาท้องก็ต้องรับผิดชอบไง” บาสกระตุกยิ้มเหล่มองเพื่อนที่กำลังกลุ้ม

“กูไม่ได้ไม่รับผิดชอบ แค่หมดใจกับแม่เด็กแต่ถึงยังไงก็ต้องทำหน้าที่พ่อ”

“งั้นปาร์ตี้สละโสดกับสาว ๆ ก่อนแต่งงานแก้เครียดหน่อยไหมวะ” ไตรสีหน้ากรุ้มกริ่มสะกิดเพื่อน ๆ ให้หันไปมองสาวโต๊ะข้าง ๆ ที่กำลังลอบมองยิ้มอ่อนเชื้อเชิญพวกเขา

“กูไม่ชอบมั่วคบซ้อน” เสียงทุ้มกดต่ำมองเคืองเพื่อนแนะนำแต่ละอย่างไม่สร้างสรรค์

“แหม....ตอนเรียนมัธยมถึงมหาวิทยาลัยมึงมีแฟนกี่คนก็หิ้วมิ้นท์ตามติดตัวตลอด เอาจริงนะโคตรเหมือนฟีลแฟนออริจินอลดั้งเดิมกับแฟนคนใหม่ล่าสุดเดินควงสามบันเทิงจัด” ไตรนึกถึงเมื่อก่อนแล้วขำกับวีรกรรมของเพื่อน บาสพยักหน้าเห็นด้วยแล้วพูดเสริม

“อันนี้จริง มึงกับมิ้นท์เทคแคร์เอาใจหนุงหนิงยิ่งกว่าแฟนอีก ทำไมพวกมึงไม่คบกันเองเลยวะ”

“เพื่อนก็คือเพื่อนจะข้ามไปเป็นอย่างอื่นได้ไง ถ้าคบกันตอนเลิกก็มองหน้าไม่ติดเสียเพื่อนอีก”

“พูดอย่างกับตอนนี้มึงไม่เสียเพื่อนงั้นแหละ สงสัยมานานล่ะมึงกับมิ้นท์ทะเลาะกันวะมิ้นท์ถึงหายไปจากสารระบบของพวกเราเลย”

“ชอบตามวอแว กูรำคาญเลยเลิกคบ”

“ใช่เหรอวะ กูเห็นมีแต่มึงที่ตามติดก้นมิ้นท์ต้อย ๆ” ไตรทำท่าทำทางโยกตัวคล้ายว่ากำลังเดินหยอกเย้า

“พูดแล้วก็คิดถึงนะ ไม่รู้ว่าเพื่อนเป็นยังไงบ้างโซเชียลเก่าก็ไม่ได้ใช้” โยธินเอ่ยเสียงนุ่มนึกถึงเพื่อนเก่า สิงหานั่งเงียบไม่ยอมปริปากบอกว่าได้เจอกับเธอในวันนี้............