ตอนที่ 11 มาคิดถึงอะไรตอนนี้

“ขอโทษนะคะคุณสิง เอเม่ไม่กวนลูกค้านะคะ” แป้งเดินออกมาจากหลังร้านเห็นว่าหลานรบกวนลูกค้าก็รีบตรงมาขออภัยลูกค้าแล้วจับไหล่หลานสาวพากันไปหลังเคาน์เตอร์ด้วยกัน.....

สิงหาเดินตามอยากรู้ว่าลูกของเพื่อนมีขวัญสามขวัญเหมือนตัวเองหรือไม่แต่ดันมีเสียงเรียกขัดขึ้นมาเสียก่อน

“คุณสิงคะ ทรายขออนุญาตดูแลเรื่องชุดที่จะเปลี่ยนใหม่นะคะ”

“ผมอยากให้คนเดิมดูแล” เขาหันมองน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“พี่มิ้นท์ติดรับลูกค้าลองชุดเจ้าสาวอยู่ค่ะคุณสิง” แป้งยิ้มอ่อนแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า

“ผมรอได้ เสร็จเมื่อไหร่ก็เรียกแล้วกัน” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเดินสอดมือล้วงกระเป๋ากลับไปนั่งอย่างใจเย็น แป้งกับทรายพยักพเยิดหน้าให้กัน ทรายเลยขึ้นไปชั้นสองเพื่อไปบอกลลนา

“คุณสิงเขารออยากให้พี่ไปช่วยดูชุดใหม่ให้”

“งั้นทรายช่วยดูแลคุณฝ้ายให้พี่ทีนะ เดี๋ยวพี่ไปดูแลคุณสิงเอง” เธอเสียงอ่อนแล้วเดินผละห่างสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนก้าวเดินลงบันไดไปยังโถงชั้นล่าง

“สวัสดีค่ะคุณสิง เชิญลองชุดด้านบนได้เลยค่ะ” ลลนาเดินลงมาทักทายแล้วผายมือเชิญ สิงหายักคิ้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มโบกมือบ้ายบายให้เอเม่ที่แอบโบกมือน้อย ๆ ให้กับเขา

ห้องลองชุดชั้นสาม

สิงหาเลือกชุดจากแท็บเลตเรียบร้อยแล้วลลนาจึงหันหลังกลับไปหยิบชุดบนราวในตู้ใส่ชุดตามรหัสมาให้เขา

“เอาแต่ใจไม่เคยเปลี่ยน”

“ก็ไม่มีใครรู้ใจเท่าแก” เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ ๆ และรู้สึกได้ว่าร่างสูงใหญ่ยืนประกบทางด้านหลังกลิ่นกายบวกน้ำหอมของเขายังคงเป็นที่จดจำของเธอเสมอ

“ไม่มีออฟฟิศทำงานเหรอ เห็นมานั่งที่คาเฟ่แทบทุกวัน”

“มีแต่อยากเจอแก”

“.........” มือเรียวชะงักแววตาสั่นไหวกำเสื้อคลุมชุดสูทในมือนิ่ง สิงหาก้มหน้าลงกลืนน้ำลายหนืดลงคอ

“เราคิดถึง” เสียงทุ้มสั่นเครือได้พูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ภายในใจและคำพูดนั้นก็ทำให้คนฟังที่ยังคงรู้สึกริมฝีปากสั่นระริกหน้าเบะจะร้องไห้

“มาคิดถึงอะไรตอนนี้?”

“ก็คิดถึงทุกตอนแต่คิดว่าแกยังไม่หายโกรธเลยไม่มาเจอ”

“แกนั่นแหละ ยังไม่หายโกรธที่เรารักแกเกินเพื่อน” ขอบตาสวยร้อนผ่าวฝืนเกร็งกลั้นน้ำตาเจ็บปวดกับวันที่เคยอ่อนแอนั่งร้องไห้ท่ามกลางสายฝนเพียงลำพังไร้ซึ่งความห่วงใยจากคนใจดำที่เธอรวบรวมความกล้าสารภาพรัก

“เราไม่ได้โกรธ...แกนั่นแหละโกรธที่เราไม่รับรัก” เขาเถียงกลับนึกถึงวันนั้นที่เธอเอาสิ่งของความทรงจำของเขาและเธอมาทิ้งไว้หน้าห้องของเขาและฝากทิวามาบอกว่าอย่ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตเธออีก

“ช่างมันเหอะ เอาเป็นว่าเราไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว”

“หมายถึงไม่รู้สึกโกรธหรือไม่รู้สึกรักเรา”

“ทั้งสองอย่าง” เสียงหวานแผ่วเบาตั้งสติสลัดความทุกข์ในใจดึงชุดสูทออกมาจากราวแรง ๆ แล้วเดินไปยังห้องลองชุด หน้าหล่อสลดมองตาละห้อย

“งั้นเราก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้”

“แกยังอยากมีเพื่อนอย่างฉันอยู่อีกเหรอ?” หน้าสวยหันขวับมองปลายจมูกแดงดวงตาคลอด้วยน้ำใส สิงหามองสบตาเธอนิ่งนานก่อนจะเดินเข้ามาใกล้วางสองมือประคองแก้มเนียน

“ยังอยากมี...เพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจมีแค่แกคนเดียว โคตรคิดถึงเลยรู้ไหม” หน้าหล่อแดงก่ำน้ำตารื้นหยดลงแก้มสากเธอเงยมองแววตาวูบไหวน้ำตารินไหล เขาโน้มลงเข้าใกล้แนบหน้าผากประกบกันใกล้ชิดต่างคนต่างร้องไห้ทรมานกับความเก็บกลั้นความรู้สึกเสียใจมาหลายปีทั้งที่ใจยังรักและหวังดีต่อกัน

เพียงชั่วครู่ร่างเล็กก็ผละออกดันเขาออกห่างแววตาหม่นเศร้า คนกำลังซึ้งน้ำตานองหน้าได้แต่มองด้วยความสงสัย

“แกไม่อยากคบเรา?”

“เพื่อนกันไม่ต้องใกล้ขนาดนี้”

“ทีเมื่อก่อนเราใกล้กันมากกว่านี้อีก”

“นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้เรามีลูกกับสามีแล้วแกทำอย่างที่เคยไม่ได้ มันไม่เหมาะ” เสียงหวานสวนขึ้นทันควันช้อนตามองแน่วแน่ สิงหายืนอึ้งค้างในหูอื้ออึงรู้สึกอิจฉาสามีของเธอและหงุดหงิดตัวเองที่กลับมาช้าไป........