ตอนที่ 12 แกมันง่ายไง

หมู่บ้านหรูแห่งหนึ่ง

สิงหาขับรถกลับเข้ามาจอดในลานจอดเดินเข้ามาในบ้านเจอน้ำเพชรสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งมายืนกอดอกดักหน้าตั้งท่าหาเรื่องเพราะเขาปล่อยให้เธออมทุกข์อยู่คนเดียว

“หนึ่งท้องอยู่ไม่คิดจะคอยดูแลกันบ้างหรือไง วัน ๆ เอาแต่หายหัววันหยุดก็ไม่เห็นหน้าเลย!”

“พึ่งตัวเองสิคนท้องไม่ใช่คนป่วยจะให้ดูแลอะไร” คำพูดเรียบ ๆ ของเขาไม่สะเทือนจิตใจคนท้องเท่าท่าทีเฉยเมยเดินผ่านเธอไปราวกับเป็นอากาศ

“สิงจะออกไปลั้ลลาแล้วปล่อยหนึ่งให้เหงาคนเดียวไม่ได้” น้ำเพชรหันขวับกอดอกตั้งท่าเสียงแข็งอย่างเอาเรื่อง

“ถ้าเหงาอยากมีคนดูแลก็กลับไปอยู่บ้านแม่ไป”

“ไม่! ป้าข้างบ้านนินทาหนึ่งทั่วซอยแน่ว่าผัวเมียแยกกันอยู่”

“ป้าเขาพูดเรื่องจริงก็ปล่อยไปเถอะ คนไม่ได้รักกันอยู่ด้วยก็อึดอัด ไม่รู้จะฝืนไปทำไม” สิงหาเหลือบมองเย็นชาไร้ความรู้สึกรักหรือหวงแหนผู้หญิงตรงหน้า

“เห็นแก่ตัว เคยนึกถึงลูกในท้องบ้างไหม!”

“นึกถึงไงเลยรับผิดชอบ ถ้าจะให้ดีพรุ่งนี้ไปตรวจดีเอ็นเอกันเลยดีกว่า”

“...ไม่ตรวจยังไงผลก็ออกมาว่าเด็กในท้องเป็นลูกสิง”

“เอาจริงนะเราคบกันแค่เดือนเดียวก็เลิก บอกตรง ๆ ว่าคาบเกี่ยวก่อนคบกันและหลังสองเดือนที่เลิกกันไป สิงไม่แน่ใจว่าหนึ่งไปนอนกับใครมาบ้าง ถ้าตรวจแล้วเป็นลูกสิงจริงก็ยินดีรับผิดชอบแต่ถ้าไม่ใช่จะได้แยกย้ายกันไปสักที” เสียงเข้มเน้นหนักไม่ไว้หน้าเบื่อที่ต้องทนรับผิดชอบทั้งที่สงสัยว่าตัวเองจะถูกหลอกให้เป็นควาย

“ถ้ามีอันตรายกับลูกสิงจะรับผิดชอบไหวไหม” น้ำเพชรกัดฟันกรอดจ้องตาเขม็งไม่มีทางยินยอม

“งั้นก็รอจนกว่าเด็กคลอดแล้วค่อยตรวจดีเอ็นเอ ส่วนงานแต่งก็จัดตามที่พ่อแม่หนึ่งอยากมีกลบความอับอายที่ลูกสาวท้องก่อนแต่งแต่ไม่จดทะเบียนสมรสเด็ดขาด” เขามองนิ่งแววตาว่างเปล่าก่อนจะเดินกลับออกไปทางประตูบ้านหนีความรำคาญและน่าเบื่อไปนอนบ้านเพื่อน น้ำเพชรหน้าเสียน้ำตาร่วงหล่นมองเขาเดินผ่านตัวเธอไปซ้ำสอง

“สิงทำแบบนี้ไม่ได้นะ หนึ่งไม่ยอม จะไปไหน หยุดนะ หยุด!” ร่างบางเดินตามแผดเสียงเรียกกำหมัดแน่นทั้งน้ำตา ทว่าคนเฉยชากลับไม่หันมามองเลยสักนิด ปล่อยให้คนท้องยืนร้องไห้เจ็บใจเพียงลำพัง.........

น้ำเพชรเดินวนไปมาภายในโถงบ้านขบกัดริมฝีปากขมวดคิ้วเครียดจิกปลายเล็บบนปลายเล็บอีกข้างไปมาครุ่นคิดไม่ตกอยู่เกือบชั่วโมงก่อนจะสะดุ้งเหมือนเห็นแสงสว่างในความมืดมิดเมื่อมีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์จึงเดินปรี่ไปหยิบมากดรับทันที

“โทรมามีอะไร” เสียงทุ้มหงุดหงิดหลังจากเห็นมิสคอลที่กระหน่ำโทรเข้ามาก่อนหน้านี้

“สิงยังไม่เลิกสงสัยเรื่องลูกเลย....จะทำยังไงดี”

“เฮ้อ.....ปัญหาเดิม ๆ ไปวีนอะไรให้มันพูดเรื่องนี้อีกล่ะ”

“แค่บ่นนิดเดียวเอง ก็สิงเล่นไม่สนใจหนึ่งเลย” เสียงเล็กงึมงำในลำคอดวงตากลอกกลิ้งหลุกหลิก

“หนึ่งต้องทำตัวน่ารักไม่ยั่วโมโหมัน ถ้าไม่ทะเลาะกันมันก็ไม่พาล”

“ใครมันจะทนไหว”

“ถ้าทนไม่ไหวก็รับสภาพแม่เลี้ยงเดี่ยวไปเหอะ”

“ทำไมพูดแบบนี้ ใจคอจะเลวทิ้งปัญหาไว้ให้หนึ่งแก้คนเดียวเลยเหรอ!”

“แล้วจะเอายังไง บอกว่าจะช่วยจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ทุกเดือนก็ไม่เอา อยากได้คนหล่อรวยอย่างไอ้สิงมาเป็นพ่อลูกจะได้สบายไม่ใช่เหรอ ขี้โกหกก็ต้องดิ้นเอาตัวรอดดัดจริตหัวสูงก็ต้องทนให้ไหวไม่ใช่หาเรื่องโวยวายให้รำคาญ เข้าใจไหม!” ปลายสายเสียงแข็งกระแหนะกระแหนไม่ไว้หน้าเบื่อหน่ายต้องเป็นที่ปรึกษาให้ไม่หยุดหย่อนจนน่ารำคาญ

“ที่เป็นแบบนี้เพราะพ่อเด็กมันหน้าตัวเมียไม่ยอมรับไง!” เธอตะคอกกลับเกรี้ยวกราดหอบหายใจแรงโมโหตัวสั่น

“มึงมันง่ายไงหนึ่ง ใครก็เอาได้มึงทำกับกูเหมือนที่ทำกับไอ้สิงนั่นแหละเอาลูกใครไม่รู้มายัดเยียดให้ทุกคนที่เคยนอนด้วย ไอ้สิงแม่งก็โง่จัดใจดีเกินไม่เหมือนกูฉลาดไหวตัวทัน” คำพูดปลายสายเย้ยหยันแม้จะเป็นความจริงก็ทำให้คนฟังรับไม่ได้

“มึงไม่ได้ฉลาด มึงมันชั่วไอ้สาระเลว!”

“จะด่าอะไรก็ด่า นี่เห็นว่าท้องอยู่นะถ้ามึงไม่มีลูกกูด่ากลับเละแน่” ปลายสายตอบกลับทันควันแล้วกดตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง น้ำเพชรกำลังจะง้างปากด่าแต่ไม่ทันเลยกระหน่ำโทรกลับไปด่าให้สะใจแต่ปลายสายปิดเครื่องหนี

“แม่งเอ๊ย....ใจคอจะเชี้ยกันทั้งกลุ่มเลยเหรอวะ!” น้ำเพชรสบถกัดริมฝีปากกำหมัดแววตาแข็งกร้าวโกรธเกลียดผู้ชายกลุ่มนี้หลอกทำลายชีวิตสวยเลิศของเธอให้พังทลาย.......