ตอนที่4 เรื่องนี้รู้ดี

ปรารถนารักหัวใจมาเฟีย

ตอนที่4

เรื่องนี้รู้ดี

จันทร์ครามจิวเวลรี่​

ร่างสูงสง่าของสีครามเดินเข้ามาในร้านจันทร์ครามจิวเวลรี่​ พนักงานทุกคนเมื่อเห็นว่าเจ้านายเดินเข้ามาในร้านก็ต่างรีบยกมือขึ้นไหว้เพื่อทำความเคารพ​

"สวัสดีค่ะคุณสีคราม/สวัสดีครับคุณสีคราม"

"อืม"สีครามยกมือขึ้นรับไหว้พนักงานก่อนที่จะเดินตรงไปยังห้องประชุม​พร้อมกับพันแสง​

ขายาวของสีครามเดินเข้ามาในห้องประชุมแล้วเดินไปนั่งลงยังเก้าอี้ประจำตำแหน่ง​ที่อยู่หัวโต๊ะประชุมส่วนพันแสงก็เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ด้านขวาของสีคราม

พันแสงนอกจากจะเป็นลูกน้องคนสนิทแล้วยังเป็นเลขาส่วนตัวของสีครามอีกด้วย

พนักงานที่นั่งอยู่ในห้องประชุมต่างก็ค้อมศีรษะ​ให้เจ้านาย​เพื่อทำความเคารพก่อนที่ประตูห้องประชุมจะถูกเปิดเข้ามาอีกครั้งโดยฝีมือของธายุ

ธายุรีบเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งผู้จัดการ​ของเขาที่ได้นั่งอยู่ข้างซ้ายกับสีครามหลานชาย

"เริ่มประชุมได้เลยครับ"เมื่อธายุผู้เป็นอาเข้ามาในห้องประชุมแล้วสีครามจึงเอ่ยบอกขึ้นก่อนที่ทุกคนจะเริ่มการประชุมทันที

หลังจากที่เสร็จสิ้นการประชุมพนักงานทุกคนก็ค่อยๆทยอย​เดินกันออกไปจากห้องประชุม

"ครามอามีเรื่องจะคุยด้วยเรื่องที่ครามจะขยาย​สาขาขึ้นไปที่กรุงเทพ​น่ะ"ธายุเอ่ยบอก​ ถึงตัวสีครามจะบึ้งตึงกับเขาแต่ถ้าเป็นเรื่องงานสีครามมักจะแยกแยะ​ได้แล้วพูดคุยกับเขาอย่างปกติ

"ได้ครับอาว่ามาเลย"สีครามพยักก่อนที่จะเริ่มพูดคุยกับธายุผู้เป็นอาในเรื่องของการขยายสาขาขึ้นไปที่กรุงเทพ

BMW M4 Competition Coupe G82 Sao Paulo Yellow ถูกขับเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าร้านจันทร์ครามจิวเวลรี่​ก่อนที่ขาเรียวยาวของลูกคลื่นจะก้าวลงมาจากรถ

"พี่พันแสงคะ"ลูกคลื่นเอ่ยเรียกพันแสงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยืนอยู่ที่หน้าร้าน

"สวัสดีครับคุณ​ลูกคลื่น​มาทำอะไรครับ?"พันแสงเอ่ยถาม

"ลูกคลื่น​เอาเสบียง​กลางวันมาส่งให้พี่ครามค่ะ​ทดแทนมื้อเช้าที่ลูกคลื่นไม่ได้ทำไข่ตุ๋นไปให้ พี่ครามยังไม่ได้ทานอาหาร​กลางวัน​ใช่ไหมคะ?"ลูกคลื่นเอ่ยบอกพร้อมกับยกอาหารขึ้นโชว์พันแสง

"ยังครับนายพึ่งจะประชุมกับคุณธายุพึ่งเสร็จผมก็กำลังจะออกไปซื้ออาหารมาให้นายอยู่พอดีเลยครับ"

"ถ้าอย่างนั้น​ก็ดีเลยค่ะ​ เออ​ นี่ลูกคลื่นซื้ออาหารมาฝากพี่พันแสงด้วยนะคะ"ลูกคลื่น​เอ่ยบอกแล้วยื่นอาหารไปให้พันแสง

"ขอบคุณครับ​ คุณลูกคลื่นเข้าไปข้างในดีกว่าข้างนอกร้อนเดี๋ยวจะเป็นลมเอา"พันแสงเอ่ยบอกพร้อมกับผายมือให้ลูกคลื่นเข้าไปในร้าน

"ค่ะ"ลูกคลื่นพยักหน้าก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับพันแสง

พนักงาน​ทุกคนเมื่อเห็นว่าลูกคลื่นเดินเข้ามาในร้านก็ต่างพากันดีใจที่เห็นลูกคลื่น

"สวัสดีค่ะคุณลูกคลื่น/สวัสดีครับคุณลูกคลื่น"พนักงานต่างเอ่ยทักทายลูกคลื่นอย่างสนิทสนมเช่นทุกครั้งที่เธอเข้ามาที่ร้าน ลูกคลื่น​มักจะชอบมาที่ร้านบ่อยๆเพราะว่าชอบมาหาสีครามผู้เป็นเจ้านายแถมยังใจดีชอบซื้อขนมมาฝากพนักงานทุกคนในร้านอีกด้วย

"สวัสดีจ้ะ"นี่ฉันเอาขนมมาฝากทุกคนด้วยนะเจ้านี้อร่อยมากอย่าบอกใครเลย"ลูกคลื่นเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มพร้อมกับยื่นถุงขนมที่ซื้อมาให้กับพนักงาน

"ขอบคุณค่ะคุณลูกคลื่น คุณลูกคลื่นใจดีจังแถมยังสวยมากๆอีกตั้งหาก"พนักงานบอกออกไปตามความจริง​ ลูกคลื่นเป็นผู้หญิงที่สวย สวยมากจริงๆแล้วก็เหมาะกับเจ้านายของพวกเธอมากจริงๆ

"ขอบคุณจ้ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะ"ลูกคลื่นส่งยิ้มให้พนักงานก่อนที่จะเดินตรงไปหาสีครามที่ห้องทำงานโดยมีพันแสงเดินตามไปติดๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มือหนาของพันแสงยกขึ้นมาเคาะประตูห้องทำงานของสีครามผู้เป็นเจ้านาย

"เข้ามา"เสียงเข้มเอ่ยอนุญาตพันแสงจึงเปิดประตูเข้าไปในห้อง

"ไหนบอกจะออกไปซื้อข้าวทำไมถึงกลับมาเร็วหนักล่ะ?"สีครามเอ่ยถามขึ้นโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเพราะคิดว่าเป็นพันแสงลูกน้องคนสนิท

"..."ลูกคลื่นไม่ได้ตอบเธอเพียงแค่ยืนยิ้มแล้วมองสีครามที่เอาแต่ก้มหน้าอ่านแต่เอกสารอยู่ตรงหน้าโดยที่ไม่ได้สนใจใครเลย

"กูถามทำไมไม่ตะ...ลูกคลื่น"สีครามเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสาร​ตรงหน้า​เพื่อกำลังจะอ้าปากถามพันแสงแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นลูกคลื่นยืนอยู่ตรงประตูโดยมีพันแสงยืนอยู่ที่ด้านหลัง

"ผมขอตัวก่อนนะครับ"พันแสงเอ่ยบอกและเดินออกไป​ปล่อยให้สีครามกับลูกคลื่นอยู่ด้วยกันเพียงสองคน

"มาทำไม?"สีครามถามออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

"คิดถึงค่ะก็เลยมาหาไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน"ลูกคลื่นเอ่ยบอกพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้สีคราม

"งานการไม่มีทำหรือไงทำไมเธอถึงชอบมาที่ร้านฉันบ่อยๆ?"สีครามถามแล้วก้มหน้าอ่านเอกสาร​ต่อ​

ลูกคลื่น​เธอชอบมาที่ร้านของเขาบ่อยๆถึงเขาจะเคยห้ามแล้วว่าไม่ให้เธอมาแต่ลูกคลื่นก็คือลูกคลื่น​ดื้อรั้น​และไม่เคยฟังเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กจนโต​ ตัวสีครามเองก็เหนื่อย​ที่จะพูดแล้วเหมือนกัน​

"มีค่ะแล้วก็ทำแล้วด้วยอีกอย่างนี่มันเที่ยงเป็นเวลาพักทานข้าวค่ะ​พี่ครามเองก็ควรพักได้แล้วนะคะ​ วันนี้น้องเอาอาหาร​กลางวัน​มาให้พี่ครามด้วยนะทดแทนไข่ตุ๋นมื้อเช้าที่น้องบอกจะทำไปให้"ลูกคลื่นเอ่ยบอกแล้วเดินเอาอาหารไปวางไว้บนโต๊ะกลางห้องทำงานของสีคราม

"..."สีครามไม่ได้ตอบอะไรเขายังคงเอาแต่สนใจเอกสารที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา

"พี่ครามคะ​เลิกทำงานแล้วพักทานข้าวก่อน"

"..."

"พี่ครามคะพักก่อนก็ได้ค่ะงานมันไม่หนีไปไหนหรอก"ลูกคลื่นพูดขึ้นเมื่อสีครามยังคงจดจ่ออยู่กับเอกสาร​ตรงหน้า

"..."

"พี่ครามคะ"ลูกคลื่นเรียกชื่อสีครามอีกครั้งเมื่อสีครามยังเอาแต่นิ่ง

"ลูกคลื่นฉันต้องการสมาธิทำงาน!"สีครามถอนหายใจ​ออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปบอกลูกคลื่น

"แต่นี่มันเวลาพักแล้วนะคะพี่ครามควรจะทานข้าวได้แล้ว"

"ฉันจะกินตอนไหนมันก็เรื่องฉัน​ เธอกลับไปได้แล้วรวมถึงของที่เธอซื้อมาด้วยเอากลับไปฉันไม่กิน"สีครามบอกออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา​

"เมื่อไหร่พี่ครามจะเลิกเย็นชากลับน้องสักทีคะ?"ลูกคลื่น​ถอนหายใจออกมาด้วยความน้อยใจให้กับความเย็นชาของสีคราม​ถึงเขาจะทำแบบนี้มาตลอดแต่เธอก็ไม่เคยชินเลยสักครั้ง

"..."สีครามไม่ได้ตอบเขาทำเพียงแค่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"เมื่อไหร่พี่ครามจะกลับมาเป็นพี่ครามคนเดิมของน้องสักทีเราเป็นแบบเมื่อก่อนไม่ได้เหรอคะ?"

"เมื่อก่อนเหรอ​ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกลูกคลื่นเรื่องนี้เธอเองก็รู้ดีว่าทำไม!?"สีครามหันไปมองหน้าลูกคลื่นแล้วแสดงถึงความเย็นชาออกมา

"เฮ้อ...วันนี้น้องกลับก่อนดีกว่าค่ะดูพี่ครามจะอารมณ์ไม่ดีเลยอย่าลืมทานข้าวนะคะ"ลูกคลื่นเธอไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะไม่อยากจะทะเลาะกับสีครามจึงเลือกที่จะกลับก่อนดีกว่า​ร่างบางจึงก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานโดยมีสายตาของสีครามมองตามไป

"โธ่โว้ย!"สีครามสบทออกมาด้วยความหงุดหงิด​ก่อนจะหันไปมองอาหารที่วางตั้งเอาไว้อยู่บนโต๊ะ