ตอนที่3 ความจริงจะปรากฏ

ปรารถนา​รัก​หัวใจ​มาเฟีย

ตอนที่3

ความจริงจะปรากฏ

สีครามเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านในเวลาเช้าและเดินตรงไปยังห้องอาหาร

"อรุณ​สวัสดิ์ครับนาย"พันแสงเอ่ยบอกขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามาในห้องอาหารก่อนจะรีบจัดแจงยกอาหารไปวางไว้บนโต๊ะอาหารพร้อมกับกาแฟดำที่สีครามจะต้องดื่มทุกเช้า

"อืม"สีครามพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร สายตาคมมองอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นไข่กระทะและกาแฟดำวางตั้งอยู่ก่อนจะกวาดสายตามองหาอะไรบางอย่าง

"หาอะไรครับนาย?"พันแสงถามขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายอย่างสีครามเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่างอยู่

"วันนี้อาหารมีแค่นี้เหรอ?"

"ครับ​ นายอยากจะกินอะไรเพิ่มหรือเปล่าเดี๋ยวผมจะทำให้"

"วันนี้มึงทำอาหารเองเหรอ?"สีครามถาม

"ครับ"พันแสงพยักหน้า

"ไหนบอกว่าจะทำไข่ตุ๋นมาให้ไง..."สีครามพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อนึกถึงคำพูดของหญิงสาวที่คุยกับเขาเมื่อวานว่าจะทำไข่ตุ๋นมาให้เขาทานและนี่คืออะไรได้ทานไข่กระทะเฉย

"วันนี้ผมทำอาหารเองครับคุณลูกคลื่นเธอติดประชุมตอนเช้าก็เลยไม่ว่างที่จะทำอาหารมาให้นาย"พันแสงเอ่ยบอกเพราะรู้ว่าสีครามกำลังสงสัยอยู่แน่นอน

"แล้วมาบอกกูทำไมกูไม่ได้สนใจ​สักหน่อย​ เธอจะทำหรือไม่ทำก็เรื่องของเธอ"สีครามบอกแล้วยักไหล่ขึ้นมาเป็นเชิงว่าไม่ได้สนใจอะไร

"คุณลูกคลื่นเธอบอกว่าได้ส่งข้อความมาบอกนายแล้วนะครับว่าวันนี้เธอไม่ได้ทำอาหารมาให้นาย"พันแสงเอ่ยบอก

"บอกหรือไม่บอกกูก็ไม่ได้สนใจ"ปากหนาบอกออกไปแบบนั้นแต่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูก่อนที่จะเห็นข้อความของลูกคลื่น​ที่ส่งเข้ามา

"วันนี้น้องมีประชุมตอนเช้าทำอาหาร​ให้พี่ครามไม่ทันเอาไว้เป็นมื้ออื่นแทนนะคะ"

ส่งมาบอกจริงๆด้วยสินะ

"เหรอครับก็ดูเหมือนสงสัยก็เลยบอก​ วันนี้มีไข่กระทะ​ฝีมือผมกินไปก่อนแล้วกันนะครับวันอื่นค่อยกินฝีมือของคุณลูกคลื่น"

"ใครบอกว่ากูอยากกินฝีมือเธอกูไม่ได้อยากกินสักหน่อย"สีครามเอ่ยบอกพร้อมกับหยิบกาแฟดำขึ้นมายกดื่ม

"เขาว่ากันว่าคนโกหกมักจะชอบสำลักกาแฟนะครับ"จบคำพูดของพันแสงสีครามก็สำลักกาแฟออกมาทันที

"แค่กๆ โอ๊ยร้อนๆ..."สีครามวางแก้วกาแฟลงแล้วรีบหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมายกดื่มทันที

"เห็นไหมล่ะครับ​โกหกจริงๆด้วย"พันแสงเอ่ยบอกด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"โกหกอะไรล่ะกาแฟมันร้อนกูเลยสำลัก"สีครามเอ่ยบอกแล้วหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดปาก

"ปากไม่ตรงกับใจเลยจริงๆ​ รีบกินอาหารให้เรียบร้อยนะครับวันนี้มีประชุมที่ร้านเรื่องออกแบบเครื่องประดับชุดใหม่"พันแสง​เอ่ยบอกพร้อมกับผายมือไปทางอาหารก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องอาหาร

"นี่กูเป็นเจ้านายมึงหรือเป็นลูกน้องมึงกันแน่เนี่ยพันแสงสั่งกูยิกเลยนะ!"สีครามตะโกน​ตามหลังพันแสงลูกน้องคนสนิทไปพร้อมกับถอนหายใจออกมาก่อนที่จะหันมาสนใจอาหารตรงหน้า

หลังจากที่สีครามทานอาหารเช้าเสร็จก็เดินออกมาจากบ้านและก็เป็นจังหวะ​เดียวกันกลับที่ธายุผู้เป็นอากับเกสรภรรยาของธายุเดินออกมาจากบ้านเช่นกัน​ บ้านของสีครามกับบ้านของธายุผู้เป็นอาถูกปลูกสร้าง​ไว้อยู่ภายในรั้วบ้านเดียวกัน

"จะไปร้านเหรอคราม?"ธายุเอ่ยถามขึ้นกับหลานชาย

"ครับ​ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"สีครามตอบผู้เป็นอาจบก็เดินไปขึ้นรถทันทีโดยมีสายตาของธายุและเกสรมองตามไป

"เมื่อไหร่กันนะที่สีครามจะเลิกบึ้งตึงกับคุณสักที"เกสรเอ่ยบอกพร้อมกับถอนหายใจออกมาตั้งแต่วันที่บิดากับมารดาของสีครามเสียไป สีครามก็บึ้งตึงกับธายุสามีของเธอมาตลอด

"ทำอย่างไงได้ล่ะเกสรก็ในเมื่อสีครามเขาคิดว่าการที่พ่อแม่ของเขาตายมันเป็นฝีมือของผม"พอพูดถึงเรื่องนี้ธายุก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตกเพราะสีครามกำลังคิดว่าการเสียชีวิตของพ่อแม่ไม่ใช่อุบัติเหตุแต่ว่าเป็นการฆาตกรรมแล้วเขาก็คือหนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่สีครามหลานชายของเขาสงสัยอยู่

"คุณธายุ คุณไม่ต้องกังวลหรอกค่ะฉันเชื่อว่าสักวันความจริงจะปรากฏขึ้นว่าคุณไม่ใช่คนที่ทำอะไรเลวร้ายแบบนั้น สามีของฉันเป็นคนดีฉันรู้ดีค่ะสักวันสีครามจะเข้าใจคุณอย่างแน่นอน"เกสรเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของสามีเอาไว้เพื่อให้กำลังใจ

"ขอบคุณนะเกสรที่คุณคอยให้กำลังใจผมมาตลอดเลย"

"ก็ฉันเป็นภรรยาคุณนี่คะก็ต้องให้กำลังใจสามีอยู่แล้ว เรามัวแต่คุยกันคุณรีบไปทำงานเถอะค่ะเดี๋ยวจะสายเอา"

"ถ้าอย่างนั้นผมไปทำงานก่อนนะ"

"ค่ะ​"เกสรพยักหน้าก่อนที่ธายุสามีจะเดินขึ้นรถไป​ เมื่อรถออกพ้นประตูบ้านไปแล้วเกสรจึงหมุนตัวเดินเข้าบ้าน