ตอนที่5 ความจำที่ติดค้าง​

ปรารถนา​รัก​หัวใจ​มาเฟีย

ตอนที่5

ความจำที่ติดค้าง​

"จะกลับแล้วเหรอครับ?"พันแสงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นลูกคลื่นเดินออกมาจากร้านด้วยใบหน้าหงอยๆ

"ค่ะพี่พันแสงดูวันนี้พี่ครามจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ลูกคลื่นเลยคิดว่ากลับก่อนดีกว่า"ลูกคลื่นเอ่ยบอกพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆให้พันแสง

"ทะเลาะกันหรือเปล่าครับ?"

"ยังไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ ลูกคลื่นเบรกไว้ก่อนถ้าอย่างนั้นลูกคลื่นขอตัวกลับก่อนนะคะ"

"ขับรถดีๆนะครับ"

"ค่ะ"ลูกคลื่นส่งยิ้มให้พันแสงก่อนที่จะเดินขึ้นรถแล้วขับรถออกไปทันที พันแสงมองตามรถของลูกคลื่นไปก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในร้าน

บ้านลูกคลื่น

ลูกคลื่นขับรถเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถของบ้าน มือบางกดดับเครื่องยนต์รถก่อนที่จะถอนหายใจออกมา​เมื่อเอาแต่นึกถึงคำพูดของสีครามที่พูดกับเธอเมื่อตอนกลางวัน

"เมื่อไหร่พี่ครามจะกลับมาเป็นพี่ครามคนเดิมของน้องสักทีเราเป็นแบบเมื่อก่อนไม่ได้เหรอคะ?"

"เมื่อก่อนเหรอ​ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกลูกคลื่นเรื่องนี้เธอเองก็รู้ดีว่าทำไม!?"

"เฮ้อ​ เมื่อไหร่กันนะที่พี่ครามจะเลิกคิดแบบนี้"ลูกคลื่นเธอรู้สึกเหนื่อยกับเรื่องนี้จริงๆ​

ในอดีตครอบครัว​ของเธอกับครอบครัวของสีคราม​สนิทสนมกันมากเพราะว่าบิดาของเธอกับบิดาของสีครามเป็นเพื่อนรักที่สนิทกันมานานหลายสิบปี

ก็เลยทำให้ตัวลูกคลื่นเองก็สนิทกับสีครามและก็ฟ้าครามไปด้วยเช่นกัน​ ทั้งสองครอบครัว​สนิทกันเสมือน​ญาติพี่น้อง​ไม่ว่าจะมีปัญหา​อะไร​เราก็คอยดูแลให้คำปรึกษาซึ่งกันและกัน​มาตลอด

ในวันที่มารดาของลูกคลื่นได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ​ ลูกคลื่น​เธอร้องไห้จนแทบจะขาดใจบิดาของเธอเองก็เช่นกันแต่ก็ได้ครอบครัวของสีครามนี่แหละที่อยู่ข้างๆคอยเป็นกำลังใจให้เสมอ

ส่วนตัวของลูกคลื่นก็มีสีครามดูแลอยู่ไม่ห่าง​ สีครามคอยอยู่กับเธอตลอด​ เขาคอยกอดปลอบเธอทุกครั้งที่เธอร้องไห้เสียใจ

"ไม่ต้องร้องนะคะน้องน้อยของพี่ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว"

"นะ​ น้องคิดถึงแม่ค่ะพี่คราม​ แม่ไม่อยู่กับน้องแล้ว​ ฮึก!"

"แม่ของน้องท่านไม่ได้ไปไหนไกลเลยนะท่านไปอยู่บ้านใหม่ที่อยู่ข้างบน​แล้วท่านก็จะคอยมองดูน้องของพี่จากข้างบน"

"จะ​ จริงเหรอคะ?"

"จริงสิพี่ไม่โกหกน้องหรอก"

"ฮึก​ ​แต่แม่บอกกับน้องว่าจะปกป้องน้องจะอยู่กับน้องตลอดไปแล้วทำไมถึงย้ายไปอยู่ข้างบนละคะ?"

"เดี๋ยวโตขึ้นน้องน้อยของพี่ก็จะรู้เหตุผล​เองว่าทำไมคนเราต้องย้ายบ้าน​ แต่ตอนนี้น้องไม่ต้องคิดมากนะเพราะว่าต่อไปนี้พี่ครามคนนี้จะเป็นคนคอยปกป้องน้องน้อยของพี่เอง​และจะดูแลน้องน้อยตลอดไปเลย"

"ฮึก​ จริงเหรอคะ​พี่ครามจะอยู่กับน้องตลอดไปใช่ไหม?"

"จริงสิพี่ครามคนนี้จะอยู่กับน้องน้อยตลอดไป"

"ฮึก​ สัญญา​นะคะ"

"อืม​ พี่สัญญา​"

ในตอนนั้นลูกคลื่นเธออายุได้เพียงแค่ห้าขวบแต่เธอกับจดจำคำพูดของสีครามได้แทบทุกคำมันเป็นความจำที่ติดค้าง​อยู่ในหัวสมองและในหัวใจของเธอไม่เคยลืม

คำสัญญา​นั้นสีครามได้ทำตามมาตลอด​ เธอดีใจมากที่ในชีวิตของเธอได้มีสีครามและความรู้สึกทุกอย่างมันก็เริ่มก่อต่อตัวขึ้นมาจะเรียกว่าเธอเป็นเด็กแก่แดดก็ได้ที่แอบชอบสีครามมาตั้งแต่เด็กแต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อบิดากับ​มารดา​ของสีครามเสียชีวิต​ลง

สีครามปักใจเชื่อว่าการเสียชีวิตของบิดา​มารดาตัวเองไม่ใช่อุบัติเหตุแต่คือการฆาตกรรม​ ชายหนุ่มสงสัยในตัวชลาลัยบิดาของเธอเพราะว่าก่อนที่บิดามารดาของสีครามจะเสีย​ พวกท่านได้ทะเลาะกับบิดาของเธอเรื่องที่ดินที่เกาะแห่งหนึ่ง

ชลาลัยบิดาเธอตั้งใจว่าจะซื้อที่ดินที่เกาะแห่งนั้น​และบิดากับ​มารดา​ของสีครามก็รับรู้เรื่องนี้ดีแต่อยู่ๆที่ดินที่เกาะแห่งนั้นก็ถูกซื้อตัดหน้าบิดาของเธอไป

บิดาเธอรู้สึกไม่พอใจมากและก็โกรธมากๆเมื่อรู้ว่าสาครบิดาของสีครามเป็นคนที่ซื้อที่ดินที่เกาะแห่งนั้น​ไปทั้งสองคนเลยทะเลาะกันใหญ่โตพอหลังจากนั้นได้เพียงไม่นานบิดามารดา​ของสีครามก็เกิดอุบัติเหตุขับรถตกเขาแล้วพุ่งตกลงไปในทะเล

ชลาลัยบิดาของเธอคือหนึ่งในผู้ต้องสงสัยเพราะคาดว่าคงเป็นเรื่องที่ดินนั้นที่ทะเลาะ​กัน สีครามคิดว่าบิดาของเธอคงจะโกรธแค้นมากจึงต้องทำเรื่องแบบนั้น

ชลาลัย​บิดาของเธอปฏิเสธทันทีถึงตัวบิดาเธอจะโกรธมากแค่ไหนในเรื่องนี้แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นกับเพื่อนรักได้และตำรวจก็ได้สรุปคดีออกมาว่าไม่ใช่การฆาตกรรมทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ บิดาของเธอพ้นทุกข้อกล่าวหา

แต่ตัวสีครามไม่เชื่อแบบนั้นเขาคิดว่าการที่บิดามารดา​ของเขาเสียชีวิต​มันไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างแน่นอน​และเชื่อว่าอย่างไงชลาลัยบิดาเธอต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ สีครามโกรธทุกคนโกรธทุกอย่างรวมถึงตัวเธอด้วย

สีครามประกาศตัดความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัว​ของเราทั้งสองคนทันทีและไม่ว่าอย่างไงเขาก็จะหาหลักฐานมามัดตัวบิดาของเธอให้ได้​สีครามปักใจเชื่อจนไม่ยอมมอง​อะไรเลย

ตั้งแต่นั้นมาสีครามก็เปลี่ยนไป​เป็นคนละคน​ เย็นชา​ นิ่งขรึม​ใส่เธอ​ น้องน้อยคำนี้ที่สีครามมักจะชอบเรียกเธอเป็นประจำมันกลับไม่มีอีกแล้วและนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมสีครามถึงบอกว่ากลับมาเป็นเหมือนเดิม​ไม่ได้

ก๊อก​ ก๊อก​ ก๊อก

เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้นลูกคลื่นจึงสะดุ้งตัวออกจากภวังค์ความคิด​ก่อนที่จะเห็นว่าบิดาของเธอเป็นคนที่มาเคาะกระจกรถ​ ลูกคลื่น​เธอจึงรีบเก็บข้าวของทุกอย่างแล้วรีบลงจากรถทันที

"คุณจ๋าออกมาทำอะไรเหรอคะ?"ลูกคลื่นเอ่ยถามกับบิดาด้วยความสงสัย

"จ๋าออกมาตามลูกคลื่น​นั่นแหละได้ยินเสียงรถขับเข้ามาจอดในบ้านแล้วแต่ไม่เห็นลูกคลื่นเดินเข้าไปในบ้านสักที"เจ้าสัวชลาลัยเอ่ยบอก

"ลูกคลื่น​แค่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆน่ะค่ะ"

"เป็น​อะไร​หรือเปล่าลูกคลื่น​สีหน้าลูกดูไม่ดีเลยบอกจ๋าได้นะหรืองานที่โรงแรมหนักเกินไป?"เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของลูกสาวเจ้าสัวชลาลัยก็รู้สึกเป็นห่วง

"ไม่ใช่เรื่องที่โรงแรมหรอกค่ะแต่เป็นเรื่องอื่น"

"เรื่อง​สีครามหรือเปล่า?"

"ลูกคลื่นแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณจ๋าถึงรู้ได้"ลูกคลื่นเอ่ยบอกพร้อมกับหัวเราะออกมาเล็กน้อยไม่มีเรื่องอะไรที่เธอจะสามารถปิดบิดาของเธอได้เลย

"ทำไมจ๋าจะไม่รู้ล่ะ​ก็ลูกคลื่นไปหาสีครามมาทีไรกลับมาก็หน้าหงอยแบบนี้ทุกครั้งไป"

"ลูกคลื่น​แค่อยากให้พี่ครามกลับมาเป็นคนเดิมค่ะคุณจ๋า​ ลูกคลื่นไม่ชอบพี่ครามในเวอร์ชันนี้เลยที่เย็นชา​ ปากร้าย​ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พี่ครามจะเลิกคิดแบบนี้กับคุณจ๋าสักที"

"ลูกคลื่นฟังจ๋านะไม่ว่าอย่างไง​ในสักวันหนึ่งความจริงทุกอย่างมันจะต้องปรากฏขึ้นมาให้สีครามได้เห็นและวันนั้นจ๋าเชื่อว่าสีครามจะต้องกลับมาเป็นคนเดิมของลูกคลื่นอย่างแน่นอน"เจ้าสัวชลาลัยเชื่อมั่นแบบนั้น

"คุณ​จ๋าไม่โกรธพี่ครามใช่ไหมคะ​ ที่พี่ครามโทษคุณจ๋า?"

"จ๋าไม่โกรธหรอก​ถ้าตัวจ๋าเป็นสีครามจ๋าก็คงจะคิดแบบเดียวกันกับสีครามนั่นแหละ"เพราะในวันนั้นวันที่เขาทะเลาะ​กับสาครเพื่อนรัก​เรื่องที่ดิน สีครามก็อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นด้วยและเขาก็พูดจาที่ไม่ดีออกไปมากมายเพราะรู้สึกโกรธมาก

"ลูกคลื่นอยากให้ความจริง​ปรากฏสักทีค่ะ​ เมื่อไหร่กันนะ"

"อีกไม่นานหรอกเชื่อจ๋าสิ"

"ค่ะ​ ลูกคลื่นเชื่อคุณ​จ๋า"

"เราเข้าบ้านกันดีกว่านะ​ จ๋าทำอาหารเย็นไว้ให้ลูกคลื่น​เยอะเลย"

"ค่ะคุณจ๋า"ลูกคลื่นพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้บิดาก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้านกับบิดาของเธอ