ปรารถนารักหัวใจมาเฟีย

ปรารถนารักหัวใจมาเฟีย

บทนำ

"พ่อ! แม่! หยุดก่อนอย่าพึ่งไปอย่าทิ้งผมกับน้องไป"

"พ่อ! แม่! อย่าไป"

"พ่อครับ แม่ครับ ได้โปรดอย่าพึ่งไป!"

"ไม่นะ พ่อ แม่อย่าไป!"

"อย่าทิ้งผมกับน้องไปนะ​ พ่อ! แม่! อย่าไป!"

"ฮึก!"

สีครามสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายพร้อมหอบหายใจอย่างหนัก ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมาก่อนที่จะหันไปเปิดโคมไฟที่ตั้งอยู่ที่โต๊ะข้างๆหัวเตียง

"ฝันอีกแล้ว"มือหนายกขึ้นมาเสยผมที่ร่วงหล่นลงมาปกปิดใบหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาเมื่อฝันถึงบิดากับ​มารดาที่เสียไปแล้ว​ ร่างหนาลุกขึ้นจากเตียงนอน​แล้วเดินตรงไปที่โต๊ะที่ตั้งวางน้ำดื่มเอาไว้

มือหนาหยิบขวดน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเทใส่แก้วแล้วยกมันขึ้นดื่มจนหมดแก้วในคราเดียวก่อนที่สายตาจะหันไปมองกรอบรูปไม้สีขาวที่ตั้งอยู่

ขายาวจึงก้าวเดินไปยังกรอบรูปไม้สีขาวแล้วหยิบกรอบรูปขึ้นมาดูด้วยความคิดถึงเพราะมันคือกรอบรูปถ่ายของครอบครัวที่มีพ่อแม่เขาและก็ฟ้าครามน้องสาวเพียงคนเดียวของเขา

"พ่อครับ แม่ครับผมคิดถึงพ่อกับแม่นะครับผมสัญญาว่าจะดูแลฟ้าครามให้ดีที่สุดและสัญญาว่าจะหาคนที่มันฆ่าพ่อกับแม่มารับโทษให้จนได้ผมจะไม่ปล่อยให้มันลอยนวลไปเด็ดขาด!"สีครามมองกรอบรูปด้วยสาตานิ่งเรียบก่อนที่จะวางมันลงไว้ที่เดิมแล้วเดินกลับไปยังเตียงนอน

เช้าวันต่อมา

"ฮาวววว"สีครามเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านพร้อมกับปิดปากหาวเพราะรู้สึกง่วงนอนมากเมื่อคืนกว่าสีครามจะข่มตาหลับได้ก็เล่นเอาเกือบเช้า

ขายาวของสีครามก้าวเดินเข้ามาในห้องอาหารก็เห็นพันแสงลูกน้องคนสนิทกำลังจัดเตรียมอาหารเช้าอยู่

"วันนี้มีอะไรกินพันแสง?"สีครามเอ่ยถามแล้วเดินไปเลื่อนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารก่อนจะนั่งลง

"วันนี้มีข้าวต้มเห็ดหอมของโปรดนายครับ"พันแสงเอ่ยบอกพร้อมกับยกถ้วยข้าวต้มและกาแฟดำไปวางตรงหน้าของสีคราม

"หืม...กำลังอยากกินอยู่พอดีเลย"ข้าวต้มเห็ดหอมเป็นเมนูหนึ่งที่สีครามชอบทานมากในตอนเช้า สีครามไม่รอช้ารีบตักข้าวต้มเข้าปากทันทีแต่เมื่อได้ลองชิมเข้าไปสีครามจึงหยุดชะงักแล้วหันไปมองหน้าพันแสงที่ยืนยิ้มให้เขาอยู่ รสชาตินี่มันคุ้นๆ​ อย่าบอกนะ...

"เป็นอย่างไงครับอร่อยไหม?"พันแสงเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

"นี่ไม่ใช่ฝีมือมึงนี่?"สีครามถามเพราะอาหารทุกอย่างที่พันแสงทำเขาจำรสชาติมันได้และข้าวต้มเห็ดหอมที่เขากำลังกินอยู่มันไม่ใช่ฝีมือของพันแสงแน่ๆ

"แล้วฝีมือใครล่ะครับ?"พันแสงถามกลับด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"ไอ้พันแสง..."สีครามกำลังจะอ้าปากพูดแต่ก็ถูกพันแสงแย่งพูดขึ้นมาเสียก่อน

"ทานไปเถอะครับคุณลูกคลื่นเธออุตส่าห์ขับรถเอามาให้ตั้งแต่เช้าแสดงว่าเธอคงต้องตื่นเช้ามากๆเพื่อมาทำข้าวต้มเห็ดหอมของโปรดของนายนะครับ"

"กูไม่ได้ขอให้ทำสักหน่อยเธอทำมาเองทั้งนั้น"สีครามบอกอย่างไม่พอใจ

"โอเคครับถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องกินดื่มแค่กาแฟไปก็พอ"พันแสงพูดจบก็เดินไปยกถ้วยข้าวต้มแต่ก็ถูกสีครามดึงกลับไป

"เฮ้ยยยย มึงจะเอาไปไหนพันแสง?"

"ก็ไม่อยากกินไม่ใช่เหรอก็จะเอาไปเททิ้ง"พันแสงเอ่ยบอกพร้อมกับทำท่าจะยกถ้วยข้าวต้มไปอีกครั้ง

"เฮ้ยยยย...ใจเย็นก่อนกูยังไม่ได้พูดเลยว่าจะไม่กิน กูกินก็ได้แต่ที่กูยอมกินเพราะหิวหรอกนะไม่ใช่ว่าอร่อย มึงจะไปไหนก็ไปเลยไปกูจะกินข้าวคนเดียว"

"รับคำสั่งครับเจ้านาย"พันแสงหัวเราะอยู่ในลำคอพร้อมกับส่ายหน้าไปมาก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องอาหารปล่อยให้สีครามได้นั่งทานข้าวต้มเห็ดหอมของโปรดคนเดียว

"ก็งั้นๆแหละไม่ได้อร่อยเท่าไหร่"ถึงสีครามจะพูดแบบนั้นแต่ก็กินข้าวต้มเห็ดหอมของโปรดจนหมดไม่เหลือข้าวเลยสักเม็ด

หลังจากที่สีครามทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมาจากบ้านและเดินตรงไปยังรถที่พันแสงยืนรออยู่

"วันนี้จะไปไหนบ้างครับ?"พันแสงเอ่ยถาม

"ไปที่ฟาร์มมุกก่อนแล้วค่อยไปที่ร้านแล้วกัน"สีครามเอ่ยบอกแล้วเดินขึ้นรถไป

"ครับ"พันแสงพยักหน้าแล้วเดินอ้อมไปประจำที่คนขับก่อนที่จะขับรถออกมุ่งตรงไปยังฟาร์มไข่มุกจันทร์ครามทันที