ตอนที่2 ลูกคลื่น

ปรารถนารักหัวใจมาเฟีย

ตอนที่2

ลูกคลื่น

ลูกคลื่นหรือตรังค์​ ศิริกุลวณิชโชค​ ยกยิ้มขึ้นอย่างตลกขบขันพร้อมกับวาง​โทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะทำงานเมื่อวางสายจากสีคราม

"ปากไม่ตรงกับใจเลยนะคะพี่คราม"สีครามบอกว่าอาหารที่เธอทำรสชาติไม่อร่อยแต่เธอรู้มาจากพันแสงแล้วว่าสีครามทานข้าวต้มเห็ดหอมที่เธอทำจนหมดเกลี้ยงถ้วยแล้วไหนบอกว่าไม่อร่อยไง

"เมื่อไหร่เราจะคุยกันได้ดีๆสักทีนะพี่คราม"มือบางเอื้อม​ไปหยิบกรอบรูป​ที่วางตั้งอยู่บนโต๊ะ​ทำงานขึ้นมาดูแล้วก็ยิ้มออกมา​ 

ดวงตา​กลมโตเอาแต่มองกรอบรูป​อย่างไม่ละสายตามันเป็นรูปภาพที่เธอกับสีครามถ่ายด้วยกันตอนที่เรายังเด็กๆเธอรู้สึกคิดถึงช่วงเวลานั้นจริงๆ

ก๊อก​ ก๊อก​ ก๊อก

"เชิญค่ะ"เสียง​เคาะ​ประตูห้องทำงานของลูกคลื่นดังขึ้นปากเล็กจึงเอ่ยอนุญาต​ก่อนที่ชนกเลขาวัยกลางคน​จะเปิดประตูเข้ามาในห้อง

"คุณลูกคลื่นคะ อีกสิบนาทีจะได้เวลาประชุมแล้วค่ะเอกสาร​ทุกอย่างพี่จัดการ​เตรียมให้คุณลูกคลื่น​เรียบร้อย​ทั้งหมดแล้วค่ะ"

"ขอบคุณ​นะคะพี่ชนก​ถ้าอย่างนั้น​เดี๋ยวลูกคลื่น​ตามไปค่ะ"

"ค่ะคุณลูกคลื่น​"ชนก​พยักหน้า​ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องทำงาน​

"น้องไปประชุม​ก่อนนะคะพี่คราม"ลูกคลื่น​บอกกับกรอบรูป​ที่ตัวเองถืออยู่แล้ววางมันลงไว้ที่เดิมก่อนที่จะลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานและเดินออกไปจากห้อง

ลูกคลื่นเธอ​ได้รับตำแหน่งประธาน​โรงแรมธาราชลาลัยต่อมาจากเจ้าสัวชลาลัยผู้เป็นบิดาของเธอ​ หลังจากที่เรียนจบลูกคลื่นก็เข้ามารับตำแหน่งประธานทันทีเพราะอยากให้บิดาของเธอได้พักแล้ว

โรงแรมธาราชลาลัยของเธอเป็นโรงแรมที่ติดหนึ่งในสิบของโรงแรมที่ดีที่สุดในจังหวัดภูเก็ต​ ในเรื่องนี้เธอต้องยกความดีความชอบให้บิดาและมารดาของเธอเพราะโรงแรมแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากความรักของบิดากับมารดาเธอที่ร่วมกันก่อตั้งโรงแรม​นี้ขึ้นมา​

พวกท่านสร้างโรงแรมแห่งนี้โดยเริ่มจากศูนย์และก็ค่อยๆเติบโตขึ้นเรื่อย​ๆจนเป็นที่รู้จักขึ้นมา​บิดาของเธอเคยบอกว่าการที่โรงแรมจะเติบโตขึ้นมาได้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยถ้าเราขาดสิ่งนี้...

ชลาลัยบิดาของเธอสอนอยู่เสมอว่าหัวใจสำคัญของธุรกิจโรงแรมก็คือการบริการลูกค้าเป็นสิ่งที่สำคัญในการสร้างความประทับใจและความพึงพอใจให้กับลูกค้าที่เข้าพัก

การบริการที่ดีไม่เพียงแต่ช่วยให้โรงแรมได้รับรีวิวที่ดีจากลูกค้าเท่านั้น แต่ยังสร้างความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนให้ระหว่างโรงแรมกับลูกค้าอีกด้วย

เพราะ​บิดากับมารดาของเธอทำแบบนี้มาตลอดเวลาจึงทำให้ลูกค้าของโรงแรมยังคงไว้ใจที่จะใช้บริการ​ของโรงแรมเราเสมอมา​ ลูกคลื่น​เองก็จะทำตามในสิ่งที่บิดากับมารดาของเธอตั้งใจมาตลอดเช่นกัน

ขาเรียวยาวบนรองเท้าส้นสูง CHANELสีดำ เดินเข้ามาในห้องประชุม​และเดินไปนั่งลงยังเก้าอี้ที่เคยเป็นเก้าอี้ประจำตำแหน่ง​ของประธานคนเก่านั่นก็คือเจ้าสัวชลาลัยบิดาของเธอเอง

"สวัสดีค่ะทุกคน"ลูกคลื่น​เอ่ยทักทายกับพนักงาน​ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องประชุม

"สวัสดีค่ะคุณลูกคลื่น/สวัสดีครับ​คุณ​ลูกคลื่น"พนักงานทุกคนยิ้มและทักทายท่านประธาน

"ค่ะ​ พวกเรามาเริ่มประชุมกันดีกว่าค่ะ"ลูกคลื่น​พูดจบก็เริ่มการประชุม​ทันที

ใช้เวลากว่าสี่ชั่วโมง​การประชุมก็จบสิ้นลงพนักงาน​ทุกคนก็ต่างพากันเดินออกจากห้องประชุมไป

"พี่ชนกคะ เดี๋ยว​สรุป​การประชุมให้ลูกคลื่นด้วยนะคะ​ พรุ่งนี้สายๆค่อยเอามาให้ลูกคลื่น​ก็ได้ค่ะ​วันนี้เย็นมากแล้วพี่ชนกกลับบ้านเถอะเดี๋ยวเจ้าตัวเล็กจะรอเอา"เพราะชนกมีลูกน้อยที่รออยู่ที่บ้านลูกคลื่น​เธอจึงอยากให้ชนกได้มีเวลากับครอบครัวไม่อยากให้ต้องมานั่งทำงานดึกๆดื่นๆอะไรหยวนได้เธอก็หยวน

"ขอบคุณค่ะแล้วคุณ​ลูกคลื่น​จะกลับบ้านเลยไหมคะ?"

"กลับเลยค่ะลูกคลื่นจะรีบกลับไปทานข้าวเย็นกับคุณจ๋าน่ะค่ะ"ลูกคลื่นเอ่ยบอกแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นขับรถกลับบ้านดีๆนะคะคุณลูกคลื่น"

"พี่ชนกก็เหมือนค่ะ"ลูกคลื่นส่งยิ้มให้ชนกก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องประชุม

บ้านลูกคลื่น

BMW M4 Competition Coupe G82 Sao Paulo Yellow ถูกขับเคลื่อนเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ก่อนที่ลูกคลื่นจะเปิดประตูรถลงมา​แล้วเดินเข้าไปในบ้าน​

เจ้าสัวชลาลัยได้ยินเสียงรถของลูกสาวเข้ามาจอดในบ้านก็รีบเดินออกมาต้อนรับทันทีอย่างเช่นประจำทุกวัน

"กลับมาแล้วเหรอลูกเหนื่อย​ไหมวันนี้?"เจ้าสัวชลาลัยเอ่ยถามขึ้นกับลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่ใจดี

"คุณจ๋า"ลูกคลื่นยิ้มกว้าง​ออกมาเมื่อเห็นบิดาของเธอก่อนที่จะเดินไปกอดท่านเอาไว้อย่างออดอ้อน​

ลูกคลื่นเธอเรียกบิดาว่าคุณจ๋าเพราะว่าตอนเด็กๆเธอมักจะเรียกบิดาของเธอว่าจ๋า... ก็ทำนอง​ว่าเรียกพ่อจ๋านั่นแหละแต่คำว่าจ๋ามันจะออกมาบ่อยมากกว่าคำว่าพ่อ​

ลูกคลื่น​เธอเลยติดปากกับคำว่าจ๋ามาตั้งแต่เด็กๆแต่พอโตขึ้นคำเรียกว่าจ๋ามันก็ดูห้วนๆไปเธอเลยเติมคำว่าคุณลงไปก็เลยเป็นคุณจ๋ามาถึงทุกวันนี้

"เหนื่อย​ใช่ไหมวันนี้ถึงได้อ้อนจ๋าขนาดนี้เนี่ย?"เจ้าสัวชลาลัยเอ่ยถามพร้อมกอดลูกสาวไว้แน่น

"เหนื่อย​มากเลยค่ะ​แต่ลูกคลื่น​ไม่ได้เหนื่อย​งานนะคะ​ ที่เหนื่อย​เพราะ​ต้องยืนอยู่บนรองเท้าส้นสูงคู่ใหม่ตั้งหากมันไม่สบายเท้าลูกคลื่นเท่าไหร่เลยค่ะ"ลูกคลื่นบ่นอุบพร้อมกับย่นจมูก

"จ๋าเห็นลูกคลื่นบ่นแบบนี้ทีไรจ๋าก็เห็นลูกคลื่นเอาแต่ใส่รองเท้าส้นสูงอยู่ทุกครั้งไป"เจ้าสัว​ชลาลัย​เอ่ยบอกพร้อมกับ​หัวเราะออกมา

"ก็ส้นสูงกับผู้หญิงมันเป็นของคู่กันนี่คะถึงจะต้องเมื่อยเท้าก็ยอมแต่ว่านะถ้าได้กินอาหารอร่อยๆฝีมือของคุณจ๋าความเมื่อย​คงจะหายเป็นปลิดทิ้งแน่ๆเลย"ลูกคลื่นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"ถ้าอย่างนั้น​เราไปกินข้าวกันดีกว่าวันนี้จ๋าทำใบเหลียงต้มกะทิ ผัดสะตอกุ้งสด น้ำพริกกุ้งเสียบ แล้วก็หมูหวานของโปรดของลูกคลื่นทั้งนั้นเลยนะ"

"โห...คุณจ๋าของลูกคลื่นน่ารักที่สุดเลยค่ะวันนี้มีแต่ของโปรดลูกคลื่นทั้งนั้นเลย ลูกคลื่นจะกินให้หมดเลยค่ะเอาให้พุงแตกไปเลย"

"ถ้าอย่างนั้น​ไปที่โต๊ะอาหาร​กันดีกว่าเดี๋ยวอาหาร​จะเย็นหมดนะ"

"ค่ะคุณจ๋า"ลูกคลื่น​พยักหน้า​ก่อนที่จะเดินควงแขน​บิดาไปที่โต๊ะอาหาร

"กินให้เยอะๆเลยนะลูกทำงานมาเหนื่อย​ๆจะได้มีแรง"เจ้าสัวชลาลัยเอ่ยบอกกับลูกสาวก่อนจะหันไปบอกให้แม่บ้านตักข้าวใส่จาน

"ได้เลยค่าวันนี้ลูกคลื่นจะกินให้หมดเลย"ลูกคลื่นพยักหน้าให้กับบิดาก่อนที่จะตักหมูหวานของโปรดที่สุดของเธอมาใส่ในจานแล้วตักเข้าปากเคี้ยว​ตุ้ยๆ

"อร่อยไหมลูก?"

"อร่อยที่สุดเลยค่ะฝีมือการทำหมูหวานของคุณจ๋าของลูกคลื่นอร่อยที่สุดในโลกเลย"ในโลกนี้ไม่มีใครทำหมูหวาน​ได้อร่อยสู้บิดาของเธอได้อีกแล้ว

"ถ้าอร่อย​ก็กินเยอะๆนะลูก​กินเสร็จแล้วยังมีข้าวเหนียว​มะม่วง​ของโปรดลูกด้วยนะ"เจ้าสัว​ชลาลัยรู้ดีที่สุดว่าลูกสาวของเขาชอบกินข้าวเหนียว​มะม่วง​ตบท้ายหลังจากที่ทานข้าวเสร็จแล้วเป็นที่สุด

"ขอบคุณ​นะคะคุณจ๋า"ลูกคลื่นเอ่ยบอกแล้วส่งยิ้มออกไปให้บิดา

ตั้งแต่ที่ธารามารดา​ของเธอจากเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ​ชลาลัย​บิดาของเธอก็คอยดูแลเธอมาคนเดียวตั้งแต่เธออายุห้าขวบ​

ลูกคลื่นเธอจำได้ดีว่าบิดาเธอต้องทำงานที่โรงแรมไปด้วยแล้วก็ดูแลเธอไปด้วยแถมอาหาร​ทุกมื้อบิดาของเธอก็เป็นคนลงมือทำให้เธอทานตลอด

ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนชลาลัยบิดาเธอก็ไม่เคยบ่นออกมาเลยสักคำท่านดูแลเธออย่างดีไม่เคยละเลยเธอเลยสักครั้ง​

ครั้งหนึ่งเธอเคยถามบิดาว่าเหนื่อยไหมที่ต้องดูแลเธอแบบนี้แล้วท่านก็ตอบเธอมาว่าไม่เคยเหนื่อยเลยสักครั้งเพราะว่าเธอคือความรักและความสุขของท่าน ลูกคลื่นเองก็อยากบอกกับบิดาเช่นกันว่าท่านก็คือความรักและความสุขของเธอเหมือนกัน

"จ๋าเต็มใจทำให้ลูกสาวคนเดียวของจ๋าอยู่แล้ว"เจ้าสัวชลาลัย​ส่งยิ้มให้ลูกสาวอย่างเอ็นดูก่อนที่สองพ่อลูกจะนั่งทานข้าวและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน​