บทที่๓…ความทรมานที่ต่างกัน (๔)

“ขอโทษค่ะนาย คือมันเป็นเด็กใหม่แค่มานั่งพักเฉยๆ อย่าไล่มันออกเลยนะคะ ฉันจะรีบสอนงานมันทันที...” รีบออกตัวแทนแล้วค้อมศีรษะเป็นการขอโทษแทนหญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาใหม่ โดยไม่รู้เลยว่าทั้งสองรู้จักกัน ซึ่งเขาก็จงใจปกปิดสถานะเอาไว้

“ฝากด้วย” ปรายตามองร่างบางที่ยืนนิ่งไม่ยอมสบตา เธอหันไปทางอื่นเหมือนโกรธแค้นกัน จนเขาอดยิ้มเยาะไม่ได้ น่าแปลกที่อัยย์ลดาในประวัติกับอัยย์ลดาที่อยู่ตรงหน้านิสัยต่างราวคนละคน นึกว่าเธอจะอ่อนปวกเปียกไม่สู้คนเดียวอีก

แต่พออยู่กับเขาก็ต่อปากต่อคำไม่ยอมแพ้ ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเปล่าที่ได้รับอภิสิทธิ์เห็นอีกมุมของหล่อน ซึ่งมั่นใจว่าไม่มีใครเคยเห็นแน่นอน

“ค่ะนาย”

รีบพาร่างบางออกมาจากตรงนั้นซึ่งเธอก็จำต้องเดินตามมาอย่างรวดเร็ว ไม่วายเหลียวกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนกอดอกจ้องเธอเช่นเดียวกัน ก่อนที่คนสนิทของเขาจะเข้ามากระซิบบางอย่างทำให้ธีรติเดินไปขึ้นรถแล้วออกจากสวนยางพารา

ไปได้ก็ดี...เหม็นหน้าจะแย่แล้ว!

“เมื่อกี้นายดุอะไรหรือเปล่า” กลับมาทำงานของตัวเองก็ไม่วายถูกน้าเนียนถามด้วยความเป็นห่วง เธอเพิ่งนึกได้ว่าไม่มีใครทราบเรื่องของเรา จึงพยายามบอกปัดไม่ให้เกิดความสงสัย

“ไม่ค่ะ หนูแค่ตกใจที่เห็นนายเท่านั้นเอง”

“ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าไปทำอะไรไม่ถูกใจนายเข้าซะอีก ถือว่าโชคดีไปเพราะคนก่อนแค่เดินชนนายก็ไล่ออกทันที น่ากลัวชะมัด” เพิ่งรู้ว่าเขาจะโหดขนาดนี้ คิดว่าคนงานจะยกย่องเพราะความเก่งและใจดีอย่างเดียวเสียอีก ที่แท้ก็กลัวชายสวมหน้ากากเหมือนกันนี่น่า

ส่วนเธอไปไกลกว่าความกลัวก็คือความเกลียด ไม่อยากเห็นหน้าเขาด้วยซ้ำแต่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้มาก ชีวิตของเธอถูกจับขังเข้ากรงอีกครั้งหลังได้อิสระไม่นาน แล้วเธอก็หวังว่าอีกไม่นานตนจะสามารถโบยบินได้อย่างแท้จริงสักที

“ค่ะ คราวหน้าหนูจะระวังมากกว่านี้” พูดจบก็ทำงานในส่วนของตัวเองต่อจนถึงเวลากลับ

เธอไปลงหน้าหมู่บ้านโดยมีคนมารอรับทำให้ไม่ต้องเหนื่อยเดินมารอรถหน้าปากซอยเหมือนตอนเช้า เข้าห้องก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนกลับมาหอมสะอาด ก่อนล้มตัวลงบนเตียงกว้างหลับเป็นตายตื่นมาอีกทีก็ช่วงบ่ายแล้ว

ถึงเวลาที่จะสำรวจรอบบ้านที่กว้างขวางจนไม่อยากเชื่อว่าเขาอาศัยอยู่คนเดียว เพียงแค่เปิดประตูด้านหลังออกก็พบสระน้ำขนาดใหญ่ที่ติดกับริมหาดเหมือนเป็นพื้นที่เดียวกัน ผนังกรุด้วยกระจกทำให้มองเห็นรอบบ้านได้ชัดเจน

การออกแบบคล้ายกับรีสอร์ททำให้คนอาศัยผ่อนคลาย เธอเดินไปทั่วบ้านกว่าจะหมดทุกห้องก็ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ต้องยอมรับว่าบ้านสวยแต่เจ้าของทำให้มันไม่น่าอยู่อย่างที่เป็น เธอตัดสินใจเข้าไปทำอาหารรับประทานจนอิ่มแล้วขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เมื่อเขาไม่อนุญาตให้ออกไปข้างนอกก็จะขลุกตัวในนี้ไม่ไปไหน

คงต้องคิดแผนในอนาคตบ้างแล้วว่าจะทำอย่างไร

ทว่าเธอกลับไม่สามารถมองเห็นหนทางหลุดพ้นของตัวเองได้เลย จำนวนเงินที่บิดายืมไปต่อให้กรีดยางทั้งชาติก็คงใช้หนี้ไม่หมดหรอก

ยิ่งคิดฉากละครแสนหวานของครอบครัวก็ผุดขึ้นมาจนต้องรีบสะบัดศีรษะไล่ภาพพวกนั้นออกไป มันก็เป็นแค่ความลวงให้เธอหลงคิดว่าคือความจริง

ต่อจากนี้หล่อนจะไม่เชื่อใครอีกแล้ว...

ทำงานอยู่สวนยางพาราเกือบหนึ่งสัปดาห์จนเริ่มปรับตัวได้ กลับมาถึงบ้านไม่ได้เหนื่อยเหมือนทุกวัน เธอจึงเลือกจะเดินขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาข้างล่างเพื่อทำอาหารเช้าช่วยแม่บ้าน ซึ่งความจริงก็แทบไม่ได้ลงมือทำเพราะทุกคนจัดการเสร็จหมดแล้ว

หล่อนเริ่มปรับตัวกับการมาอยู่บ้านหลังใหญ่ได้แล้ว ไม่ค่อยได้เจอธีรติบ่อยได้ข่าวว่าธุรกิจของเขามีปัญหาจึงต้องไปจัดการ กลับบ้านค่ำมืดตลอดซึ่งเธอรู้สึกดีเป็นอย่างมาก ภาวนาให้เขาไม่ต้องกลับมายิ่งดี เพราะบ้านที่ไม่มีชายหนุ่มมันช่างสุขสบายเสียเหลือเกิน

ลืมเสียสนิทว่างานที่ต้องทำนอกจากกรีดยางตอนเช้า ทำความสะอาดบ้านในตอนบ่าย ยังต้องปรนนิบัติชายหนุ่มตอนเย็นอีก แต่เพราะเขาทำงานหนักเธอจึงรอดตัวไป

“กลับมาแล้วค่ะ” เข้ามาที่ห้องครัวแล้วทักทายแม่บ้าน

เมื่อก่อนที่อยู่บ้านเอกธนทรัพย์ก็ขลุกอยู่ในครัวเสมอ เสมือนเป็นที่ปลอดภัยของหล่อน ไม่สามารถเดินมั่วซั่วในบ้านหลังนั้นได้ จึงมีความรู้ในเรื่องงานครัวเยอะพอสมควร