บทที่๑...ขายตัว (๖)

“เป็นความรักของพ่อลูกที่น่าประทับใจจริงๆ นะครับ”

“ใช่ รับลูกของอาไว้ด้วยนะ” ผายมือไปยังลูกสาวที่นอนหลับสนิทยาจากที่ผสมกับนมจึงไม่ตื่นระหว่างที่พวกเขาคุยกัน คนอายุมากกว่าลุ้นกับคำตอบเป็นอย่างยิ่ง จ้องหน้าหลานชายที่เห็นเพียงแค่ดวงตาซึ่งมองมาอย่างเอาเรื่อง

เกรงว่าจะถูกปฏิเสธ แต่น่าแปลกที่สุดท้ายธีรติกลับยอมตกลงรับลูกสาวของตนไว้

“ครับ ผมจะรับลูกสาวของอาไว้แล้วดูแลอย่างดีเลย ยังไงอาก็เป็นเพื่อนรักของพ่อผมนี่น่า...” สองสายตาสบกันก่อนที่คุณอาจะยิ้มอย่างยินดี แล้วทวงถามถึงเรื่องที่เคยขอ

“แล้วเงินที่อาขอยืม” ดวงตาคมเหลือบมองผู้หญิงที่นอนหลับสนิทใต้ผ้าห่มอุ่นในอุณหภูมิห้องที่เย็นสบาย หล่อนคงไม่ทราบว่าพ่อของตัวเองเป็นคนอย่างไร คิดแล้วก็น่าสงสารปนสมเพช เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ประวัติของหล่อนสงสัยต้องสืบเสียหน่อย

“สามล้านตามที่ต้องการครับ” ยื่นเช็คที่เตรียมไว้ไปตรงหน้าอีกฝ่าย เจ้าตัวรับมาถือรวดเร็วพร้อมยิ้มกว้างมีความสุข

“เงินส่วนนี้ยังไม่รวมสินสอดนะ เอาไว้อาจะเขียนรายการสินสอด...” เขาหลุดหัวเราะนึกสมเพชชายตรงหน้า ไม่คิดว่าจะเอาจริงเรื่องการแต่งงานเพราะเขาแค่พูดเพื่อจะได้ตัวลูกของคุณจรัลมาไว้ในอุ้งมือเท่านั้น

คิดว่าจะเป็นปาจรีย์แต่ไม่นึกจะให้คนอื่นมาแทน...

ทั้งยังเป็นลูกสาวตัวจริงอีกต่างหาก

“เอาไว้ก่อนเถอะครับ ผมอยากแต่งตอนไหนจะบอกอาเอง”

“ได้สิ ตามใจติเลย” พยักหน้าขึ้นลงแล้วยิ้มให้หลานชาย เขาจึงเดินนำออกไปจากห้องนอนแล้วตอบเสียงเรียบ

“ครับ” ประตูห้องปิดลงแล้วเขาก็เดินมาส่งคนอายุมากกว่าถึงหน้าบ้าน ระหว่างที่คุณจรัลเก็บเช็คเข้ากระเป๋าเตรียมขึ้นรถก็ถูกหลานชายรั้งเอาไว้ ถามถึงเรื่องสำคัญที่พูดคุยกันมาสักพักกลับไม่ได้คำตอบน่าพึงพอใจสักที

“สัมปทานรังนกใกล้จะครบกำหนดแล้วใช่ไหมครับ...หวังว่าอาจะส่งต่อมันให้ผม” คนฟังยังคงยิ้มแต่แววตากลับมีความจริงจังกว่าเมื่อครู่ ก่อนกลบความคิดยิ้มตาหยีจนชายหนุ่มไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกได้

“คงต้องแล้วแต่ทางรัฐบาลจะกำหนด อาจะไปกะเกณฑ์อะไรได้ล่ะ อาไปก่อนนะ”

คิดไว้ไม่มีผิด...ยังคงเหลี่ยมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“เชิญครับ” ผายมือให้คุณจรัลออกจากบ้านของตน ท่านพยักหน้าโบกมือลาหลานชายแล้วขับรถออกไปในยามค่ำคืน ไม่เหลียวกลับมามองหรืออาลัยอาวรณ์ลูกสาวด้วยซ้ำ ได้จำนวนเงินที่พอใจก็ตรงกลับบ้านทันที

คนติดตามของเขาเดินออกมาจากที่เร้นกายเพราะรู้ดีว่าเจ้านายต้องการให้ทำงานบางอย่าง โยธินคือคนสนิทที่เก่งเรื่องงานเอกสาร เขาจึงค่อนข้างไว้ใจให้ทำงานด้านนี้โดยเฉพาะเรื่องที่ตนกำลังจะสั่ง

“หาข้อมูลของผู้หญิงที่ชื่ออัยย์ลดามาให้ผมก่อนเช้า ขอละเอียดที่สุด” เขาไม่แน่ใจว่าหล่อนเป็นลูกสาวของคุณจรัลจริงหรือเปล่า ไม่อยากถูกย้อมแมวขายเพราะถ้าเป็นลูกจริงเธอก็ค่อนข้างเป็นประโยชน์ต่อเขาพอสมควร

แต่หากไม่ใช่...ก็คงต้องส่งกลับไปถึงมือคนที่เพิ่งมาส่งหล่อน

โดยไม่แน่ใจว่าตอนนั้นหญิงสาวจะมีลมหายใจหรือเปล่า...

“ครับนาย” รีบคำรวดเร็วก่อนเดินออกจากบ้านเพื่อสืบประวัติของผู้หญิงที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่บนห้อง

“อัยย์ลดา...”

แล้วเช้าวันต่อมาเขาก็ได้ข้อมูลของเธอครบถ้วน ทำให้ทราบว่าหล่อนเป็นลูกสาวของจรัลที่ไม่ได้รับความรักจากคนบ้านมารดา

ชีวิตอาภัพที่น่าสงสาร...