บทที่๑...ขายตัว (๕)

“ไหนบอกว่าหนูเป็นนายหญิงไงคะ แล้วทำไมถึงไม่ยอมทำตามที่หนูขอร้องล่ะ ฮึก” เริ่มเปล่งเสียงร้องไห้อีกครั้ง สะอื้นตัวโยนจนคนมองเริ่มหันมองหน้ากันด้วยความสงสารหญิงสาว ไม่รู้ว่าจะช่วยหล่อนได้อย่างไร

ตัวเองก็ไม่กล้างัดข้อกับนายใหญ่ของบ้าน ที่จิตใจยากแท้หยั่งถึง...

“เราเตรียมชุดไว้ให้แล้วนะคะ ถ้าคุณผู้หญิงต้องการอะไรสามารถกดหนึ่งแล้วโทรออกได้ทันทีค่ะ” สุดท้ายก็ทำตามคำสั่งของเจ้านายตัวเอง ผายมือไปยังชุดที่เตรียมให้หล่อน แล้วบอกหญิงสาวว่าจะสามารถติดต่อคนในบ้านได้อย่างไร

แน่นอนว่าโทรศัพท์ที่ให้ไว้ไม่สามารถติดต่อคนข้างนอกได้อยู่แล้ว เธอจึงหมดหนทางที่จะโทรหาบิดานอกจากผู้ชายคนนั้นจะเข้ามาอีกครั้ง

“ขอร้องล่ะค่ะ” อ้อนวอนเสียงสั่นไม่รู้ว่าจะเกิดผลหรือเปล่า

“เชิญพักผ่อนตามสบายนะคะ”

แต่แล้วคนทั้งสองก็เดินออกจากห้องของเธอเมื่องานของตัวเองเสร็จแล้ว ร่างบางจะวิ่งตามออกไปประตูก็ปิดลงก่อน เธอร้องไห้ด้วยความเสียใจทั้งยังทุบประตูขณะตะโกนอย่างน้อยเนื้อต่ำใจในชะตาชีวิตของตัวเอง ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงต้องเผชิญเรื่องราวที่เจ็บปวดขนาดนี้ด้วย

“ฮือ ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้...”

จะถูกต้มยำทำแกงอย่างไรก็ไม่รู้เลย กายแบบบางค่อยทรุดลงนั่งที่หน้าประตู ยกขาขึ้นชันแล้วกอดเข่าร้องไห้เสียงดังลั่นห้องอย่างไม่อาย ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครสนใจเธออยู่แล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่ได้รับการปลอบปะโลมหรอก

ความสุขที่อยู่แค่เอื้อมถูกพรากออกไปอีกครั้ง น้ำตาไหลราวเขื่อนแตกจนเธอเหนื่อยจึงหลับไปอีกครั้ง นอนขดอยู่ตรงประตูอย่างน่าสงสาร

ขณะเดียวกันคนที่ใหญ่สุดในบ้านก็หยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาสูบ เปิดหน้าต่างรับลมเย็นพร้อมกับปล่อยควันขาวลอยฟุ้งในอากาศ ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาโดยที่เขาไม่ต้องเปล่งเสียงอนุญาต มีเพียงไม่กี่คนที่ร่างหนาให้เข้ามาในห้องนี้ นอกจากผู้ติดตามสองคนก็คือหัวหน้าแม่บ้านคนเก่าแก่ที่เขาให้ความเคารพ

เขาหันมามองก่อนนั่งลงที่เก้าอี้นวมตัวใหญ่ มือคีบบุหรี่เอาไว้ก่อนจะถามถึงผู้หญิงที่อยู่ชั้นบน แววตาเฉยชาไร้อารมณ์กับความคิดที่ฟุ้งซ่านไม่อาจเรียบเรียงได้ในทันที เขาจมอยู่ในภวังค์ระหว่างฟังรายงานเรื่องของผู้หญิงที่ชื่ออัยย์ลดา

ไม่เคยทราบมาก่อนถึงลูกสาวในสายเลือดของเพื่อนบิดาผู้นี้ คิดว่าอีกฝ่ายตัวเปล่าเล่าเปลือยเสียอีก แต่พอทราบเรื่องทุกอย่างถึงได้เค้นยิ้มสมเพช

มีลูกเพราะไปขืนใจผู้หญิงจนเขาต้องหนีไปเมืองนอก ทิ้งลูกในไส้เอาไว้เผชิญความลำบากทางใจในบ้านหลังใหญ่...

ประวัติของหล่อนช่างน่าสงสารเสียเหลือเกิน แต่จะโทษใครได้นอกจากโชคชะตาที่ทำให้เธอเกิดมา

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“นายหญิงขอใช้โทรศัพท์ค่ะ” เขารู้ดีว่าไม่ใช่แค่ประโยคบอกเล่า คล้ายกับว่าหัวหน้าแม่บ้านต้องการเป็นตัวแทนมาขออนุญาตให้เธอสามารถใช้โทรศัพท์เพื่อติดต่อคนที่บ้านได้ แต่เขากลับไม่คล้อยตามแม้แต่น้อย

“ไม่ได้ให้ใช่ไหมครับ” เมินเฉยสิ่งที่นางต้องการจะสื่อ ถามย้ำถึงคำสั่งของตัวเองจนคนอายุมากกว่าต้องตอบตามความจริง

“ค่ะ”

ร่างสูงไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้ารับทราบ ป้าไก่จึงจำต้องเดินออกมาจากห้อง ภาพของอัยย์ลดาที่ร้องไห้ปริ่มขาดใจยังติดตา แต่เรื่องของเจ้านายตนก็ทำไรไม่ได้มาก ภาวนาเพียงแค่ให้หล่อนอยู่รอดปลอดภัย

ไม่ฟุ้งซ่านจนกระโดดออกนอกหน้าต่างเสียก่อน...

คล้อยหลังคนเก่าแก่ของบ้านบุหรี่ก็ถูกยกขึ้นมาสูบอีกครั้ง พร้อมแฟ้มประวัติของผู้หญิงซึ่งนอนร้องไห้บนห้องถูกเปิดอ่าน ยังจำเรื่องเมื่อคืนได้เป็นอย่างดีเพราะเขายื่นคำขาดว่าต้องการแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์ของสองครอบครัว

ซึ่งลูกสาวของคุณจรัลมีคนเดียวคือปาจรีย์...ถึงแม้จะเป็นแค่ลูกติดภรรยาก็ตาม

คิดว่าคุยกับอีกฝ่ายรู้เรื่องแล้ว นัดแนะกันเพื่อจะได้ดองเป็นทองแผ่นเดียว แต่เขารู้ดีว่าถึงตนมีทรัพย์สมบัติมากมาย มรดกที่ชาตินี้ก็ใช้ไม่หมดกลับไม่มีหญิงใดเข้าใกล้ เพราะใบหน้าอัปลักษณ์จากการเกิดอุบัติเหตุที่คร่าชีวิตพ่อแม่ไป

ความหล่อเหลาที่สาวเหลียวมอง กลายเป็นสิ่งน่าเกลียดที่แม้แต่คนใกล้ชิดก็ตีตัวออกห่าง

เขาคือเจ้าชายอสูรที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้...

อสูรน่าเกลียดและอารมณ์ร้าย นั่นคือเรื่องของผู้ชายที่ชื่อธีรติ วิริยะรุ่งเรือง

ชายหนุ่มได้เยอะทีเดียว

“ผู้หญิงคนนี้...ไม่ใช่ลูกสาวของอานี่ครับ คิดว่าผมโง่จนไม่รู้อะไรเลยเหรอ อย่างน้อยผมก็ต้องหาข้อมูลว่าที่เจ้าสาวของตัวเองก่อน...” การตกลงของเขากับเพื่อนบิดาที่ชื่อจรัลคือส่งลูกสาวเพื่อมาแต่งงานด้วย

แต่ไม่คิดว่าคนที่ท่านส่งมาจะเป็นผู้หญิงซึ่งเขาไม่คุ้นหน้าสักนิด คิ้วหนาขมวดเป็นปมยามเห็นหล่อนนอนหลับอยู่บนเตียง โดยคนเป็นพ่ออุ้มมาส่งด้วยตัวเอง ราวกับหล่อนเป็นแค่สิ่งของเท่านั้น ไม่มีความรักหรือผูกพันสักนิด

เขาท้วงรวดเร็วพร้อมกับก้าวเข้าไปหาชายที่อายุรุ่นราวคราวพ่อ ไม่มีความเกรงกลัวนอกจากสายตาที่แค้นเคือง กัดฟันแน่นจนเห็นสันกรามชัดเจน ยิ่งใบหน้ามีหน้ากากปกปิดเอาไว้สร้างความน่ากลัวให้คนมองจนไม่กล้าสบตา

“อามีลูกสาวคนหนึ่ง เป็นสายเลือดโดยตรงไม่ใช่แค่ลูกเลี้ยง” รีบอธิบายถึงความจริงที่เขาไม่ทราบ หันมองผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงแล้วกลับมาจ้องคุณจรัลเหมือนเดิม คล้ายไม่เชื่อกับคำพูดนั้นเพราะตั้งแต่รู้จักกันมาท่านแต่งงานเพียงครั้งเดียวกับแม่ม่ายลูกติด

แล้วลูกโดยสายเลือดจะโผล่มาจากไหน...

“สายเลือดโดยตรงอย่างนั้นเหรอ”

“นี่ไง อัยย์ลดาลูกของอากับอาวารี ติคงไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเราสี่คนเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน มีพ่อของติ อา อาชินแล้วก็อาวารี อากับอาวารีมีลูกด้วยกัน...แต่เพราะครอบครัวของอากับอาวารีไม่ถูกกัน เด็กเลยไม่เป็นที่ยอมรับ อาต้องฝากลูกไว้ที่บ้านของอาวารีไม่ได้เลี้ยงดูทั้งที่อารักลูกสาวคนนี้มาก” เริ่มเล่าเรื่องในอดีตที่เขาไม่ทราบ

ชายหนุ่มฟังแต่ก็ไม่ค่อยเชื่อในคำพูดของคนหน้าไหว้หลังหลอกเท่าไหร่ มือหนายกขึ้นกอดอกแล้วจ้องจรัลนิ่งอย่างคนใช้ความคิด ดวงตาที่ไม่ได้ยิ้มไปตามปากทำให้เขานึกแขยงผู้ชายคนนี้มากกว่าเดิม นึกว่าเป็นอาแสนดีแต่เรื่องราวเบื้องหลังกลับสร้างความโกรธแค้นมหาศาลให้ธีรติ

“รักมาก...”

ช่างเป็นเรื่องตลกของวันที่ไม่ขำเอาเสียเลย

ถ้ารักมากแล้วทำไมถึงยอมปล่อยมาให้เขาล่ะ...ผู้ชายคนนี้พ่นออกมาก็มีแต่คำโกหก

“ใช่ อารักมากถึงได้มั่นใจที่จะฝากลูกสาวคนเดียวของอาให้แต่งงานกับติไง” หากเป็นเมื่อก่อนตนคงเชื่อไปแล้วแต่ตอนนี้ตาสว่างรู้หลายเรื่องจึงไม่คิดจะเชื่อในน้ำคำอีกต่อไป