บทที่ 4 ดวงตาคล้ายคนในบทนิยาย

อันธิยาก้าวเดินออกไปกลางกองถ่าย ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องลงมาดุจแสงอาทิตย์อันร้อนแรงของทะเลทรายคาฟารีนา ใจของเธอยังเต้นระรัวด้วยแรงอารมณ์จากบทละครที่เพิ่งอ่านจบ เธอยังรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดและเสียงกรีดร้องของซาอีดที่ดังก้องอยู่ในมโนนึก

“อันธิยา พร้อมนะ ฉากนี้คือฉากที่เจ้าชายซาอีดกลับมาเจอนางเอกครั้งแรกหลังจากถูกเนรเทศนะ อารมณ์ต้องทั้งโหยหาและเต็มไปด้วยความแค้นที่ซ่อนไว้” ผู้กำกับตะโกนสั่ง เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับ “ภวินท์” พระเอกหนุ่มชื่อดังที่ยืนรออยู่ในฉาก บทละครถูกแปลงไปจากบทนิยายเยอะ

ในวินาทีนั้นเองที่ลมหายใจของอันธิยาขัดห้วงไป ภวินท์อยู่ในชุดคอสตูมอาหรับโบราณที่ตกแต่งด้วยเครื่องเงินแวววาว ผิวของเขาถูกแต่งแต้มให้ดูเข้มและกร้านแดด บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ถูกเติมแต่งขึ้นมา แต่สิ่งที่ทำให้อันธิยาถึงกับขนลุกซู่ คือ “ดวงตา” ของเขา มันไม่ใช่ดวงตาของภวินท์ พระเอกหนุ่มขี้เล่นที่ชอบแกล้งเธอหลังกองอีกต่อไป แต่เป็นดวงตาที่อ้างว้าง เย็นชา และลุกโชนด้วยไฟที่มอดไหม้ไม่รู้จักจบสิ้น... ดวงตาคู่เดียวกับที่เธอจินตนาการว่าเป็นของ ซาอีด ในตอนที่เขากำลังก้าวข้ามกองซากศพและความทรงจำอันแสนเจ็บปวด

‘เลือดในตัวเจ้ามันโสโครกพอๆ กับนางกบฏคนนี้’

ประโยคในบทแล่นเข้ามาในหัวอันธิยาโดยอัตโนมัติ เมื่อเธอมองหน้าภวินท์ เธอไม่ได้เห็นแค่เพื่อนร่วมงาน แต่เธอเห็นเด็กหนุ่มที่มือเปื้อนเลือดแม่ เห็นรัชทายาทที่ถูกพ่อตัวเองเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี

“คัท เอ้ย... แอ็กชัน!”

ทันทีที่สิ้นเสียงสั่ง อันธิยาไม่ได้แค่แสดง แต่เธอหลุดเข้าไปในโลกใบนั้นจริง ๆ เธอเดินเข้าไปหาภวินท์ ฝีเท้าของเธอนิ่งสนิทแต่แววตาสั่นระริก เธอขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นเครื่องเทศและกำยานจางๆ จากตัวเขา ซึ่งมันดันไปพ้องกับกลิ่นในบทที่เธอเพิ่งอ่านจนน่าประหลาดใจ

“ซาอีด...” เธอหลุดชื่อตัวละครออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แฝงไปด้วยความสงสารจับใจที่ล้นปรี่ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ของเธอ

ภวินท์ (ในบทซาอีด) จ้องมองเธอ กลับเป็นฝ่ายที่ทำให้เธอสะท้านเมื่อเขากระชากแขนเธอเข้าหาตัว แววตาของเขาแข็งกร้าวแต่ในส่วนลึกกลับดูเหมือนเด็กชายที่กำลังร้องไห้อยู่กลางกองเลือด

“เจ้ากำลังสงสารข้าหรือ” ภวินท์เค้นเสียงต่ำ แฝงด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึก

“อย่าใช้สายตาแบบนั้นมองข้า... เพราะมันจะทำให้ข้าลืมความแค้นที่ข้าต้องสะสาง”

อันธิยารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เธอไม่ได้มองเขาในฐานะนางเอกที่รักพระเอก แต่เธอมองเขาด้วยความรู้สึกของคนที่รับรู้ความอยุติธรรมทั้งหมดที่เขาได้รับมา มือของเธอสั่นเทาขณะยื่นไปแตะที่แก้มของเขาเบา ๆ น้ำตาของเธอไหลออกมาเองโดยไม่ต้องสั่ง เพราะในตอนนั้น สำหรับอันธิยา... ภวินท์คือซาอีด ชายผู้สูญเสียทุกอย่างไปในคืนที่มืดมิดที่สุดจริงๆ

กล้องยังคงจับภาพอันธิยาและภวินท์นิ่งสนิท แม้บทพูดจะจบลงไปแล้ว แต่แรงอารมณ์ที่รุนแรงกลับยังคงค้างอยู่ในอากาศ สายตาที่เว้าวอนของอันธิยา กับแววตาที่เจ็บปวดแต่แข็งกร้าวของภวินท์ ทำให้คนทั้งกองถ่ายตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนต่างกลั้นหายใจราวกับกำลังชมเหตุการณ์จริงไม่ใช่การแสดง

จู่ๆ ไฟสปอตไลท์ด้านบนก็เกิดช็อตขึ้นมา เสียง “แปะ!” ดังสนั่นพร้อมประกายไฟที่แลบแปลบปลาบ ก่อนที่ไฟบางส่วนจะดับวูบลง บังเกิดเป็นเงามืดสลับกับแสงสลัวๆ ทั่วกองถ่าย พร้อมกับระบบทำลมที่ใช้จำลองฉากพายุทะเลทรายเกิดทำงานผิดพลาด มันหมุนด้วยความเร็วสูงสุด พัดเอาเศษฝุ่นละอองและใบไม้ปลอมที่ใช้ประกอบฉากกระจัดกระจายไปทั่วราวกับพายุทรายกำลังโหมกระหน่ำในสตูดิโอจริงๆ

“คัท! คัท!!! เกิดอะไรขึ้น!” ผู้กำกับ

“อาคม” สะดุ้งเฮือกจากภวังค์ พลางตะโกนเสียงดังลั่น สีหน้าของเขาทั้งตกใจและตื่นเต้นระคนกันไป

แต่ถึงแม้เสียงคัทจะดังขึ้น อันธิยากับภวินท์ก็ยังคงจ้องตากันนิ่งราวกับโลกหยุดหมุน เม็ดฝุ่นที่พัดเข้าตากลับยิ่งเสริมให้แววตาของทั้งคู่ดูพร่ามัวราวกับกำลังยืนอยู่กลางพายุทะเลทรายจริงๆ

“สุดยอด... สุดยอดมาก” อาคมตะโกนขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

“นี่มันอะไรกัน นี่คือของจริง นี่คือซาอีดที่กลับมาจากความตายจริงๆ”

เขาผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ท่าทางคลั่งไคล้ดุจศิลปินที่ได้เห็นงานศิลปะชิ้นโบว์แดงในรอบสิบปี เขากวาดสายตามองทีมงานทุกคนที่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“เอาล่ะ! รีบซ่อมระบบไฟ เตรียมเครื่องทำลมให้พร้อมสำหรับซีนต่อไป แล้วรีบเขียนบันทึกไว้เลยว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น นี่คือมนต์ขลังของการแสดง มนต์ขลังของบทละคร”

อันธิยาค่อยๆ คลายมือจากใบหน้าของภวินท์ และเขาก็ปล่อยแขนเธอ ใบหน้าของทั้งคู่ยังคงเปื้อนคราบน้ำตาและเม็ดฝุ่น แต่ในแววตาที่สบกันนั้นกลับมีความเข้าใจลึกซึ้งบางอย่างเกิดขึ้น พวกเขารู้ว่าเมื่อครู่ไม่ได้แค่แสดง แต่พวกเขาได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตัวละครจริงๆ และแรงอารมณ์ที่เข้มข้นจนทำให้สิ่งรอบข้างผิดเพี้ยนไปชั่วขณะนั้น คือเครื่องยืนยันว่าการแสดงของพวกเขาได้ไปถึงจุดที่เกินกว่าคำว่าสมจริงไปแล้ว