ตอนที่ 4 เดินพันชีวิตพ่อ

ลมหายใจอุ่นของธามรดอยู่ข้างหูอัญญา มันไม่ได้ให้ความรู้สึกยั่วยวน แต่เหมือนเป็นการเตือนถึงอันตรายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม อัญญายืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าจากความโกรธที่ถาโถม

“คิดว่าคำพูดหยาบคายของมึงจะทำให้กูรู้สึกรู้สาเหรอ อัญญา?” ธามถอยห่างออกมาเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววอันตรายและเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม “มันน่าตลกสิ้นดี มึงทำตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม ทั้งที่ชีวิตมึงมันพังจนไม่เหลืออะไรแล้ว”

อัญญากำมือแน่นยิ่งกว่าเดิม พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “ชีวิตฉันจะเป็นยังไงก็เรื่องของฉัน อย่ามาเสือก!”

“หึ! เรื่องของมึง?” ธามหัวเราะหยัน กวาดตามองเศษเช็คที่ถูกฉีกขาดอยู่บนพื้น “เงินค่ารักษาพ่อของมึงก็อยู่ในนั้น มึงเพิ่งฉีกโอกาสรอดชีวิตของเขาไปด้วยมือตัวเอง”

“เรื่องพ่อฉันจะหาทางอื่น! ฉันจะหาทุนอื่นได้!”

“หา?” ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่แสนอำมหิต “มึงลืมไปแล้วเหรอว่าใครคือคนอนุมัติทุนที่มึงกำลังเรียนอยู่? มึงคิดว่ากูจะปล่อยให้เรื่องนี้มันจบลงง่าย ๆ แค่นี้เหรอ?”

หัวใจของอัญญาร่วงวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอไม่เคยคิดถึงจุดนี้มาก่อน

“คุณหมายความว่าไง?” เธอถามเสียงแผ่ว

ธามยิ้มร้ายอย่างผู้ชนะ “หมายความว่ามึงเพิ่งทำลายอนาคตทั้งหมดของตัวเองไปแล้วไง” เขาชี้ไปที่กองเอกสารลับบนโต๊ะ “เอกสารที่มึงแอบจัดอยู่ในห้องนี้? กูรู้ทุกอย่าง รวมถึงชื่อแพทย์ที่ดูแลพ่อของมึง และจำนวนเงินที่มึงต้องการในบัญชีธนาคาร”

“คุณ... คุณไปรู้ได้ยังไง!” อัญญาสะอื้น แต่พยายามกลั้นน้ำตาไว้

“เงินและอำนาจมันทำงานได้เร็วกว่าที่สมองน้อย ๆ ของมึงจะคิดถึง” ธามตอบอย่างไม่ไยดี “มึงด่ากูว่าสารเลว? ดี! กูจะแสดงให้มึงเห็นว่าคนสารเลวจริง ๆ มันทำอะไรได้บ้าง”

ธามใช้มือที่แข็งแรงจับข้อมืออัญญา บีบมันแน่นจนเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปตามแขน

“ปล่อยนะ!” อัญญาสะบัด แต่สู้แรงเขาไม่ได้เลย

“กูจะปล่อยก็ต่อเมื่อมึงยอมรับความจริง” ธามกดเสียงต่ำ “มึงมีทางเลือกเดียว อัญญา... ยอมเป็นของกู แลกกับการที่พ่อมึงยังหายใจอยู่”

อัญญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เชื่อ ผสมความเกลียดชังอย่างถึงที่สุด

“คุณกำลังขู่ฉัน!”

“ขู่?” ธามคลายมือที่ข้อมือเธอเล็กน้อยแล้วเลื่อนมาจับที่คางของเธอแทน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา “นี่ไม่ใช่การขู่ นี่คือข้อเสนอทางธุรกิจที่ยุติธรรมที่สุดที่มึงจะได้รับ มึงยอมทำตามที่กูสั่ง อยู่ในสายตาของกู เป็นแฟนปลอมที่สร้างภาพลักษณ์ใหม่ให้ตระกูลอัครานนท์ แล้วกูจะรับรองว่าพ่อมึงจะได้รับการรักษาที่ดีที่สุดจนหายดี”

“ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?” อัญญากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

รอยยิ้มเย็น ๆ ของธามหายไปทันที แววตาของเขากลายเป็นน้ำแข็ง “ถ้ามึงไม่ยอม... พรุ่งนี้เช้าเงินค่ารักษาก้อนสุดท้ายของพ่อมึงก็จะถูกตัดออกไปจากบัญชี”

“ไอ้ชั่ว! คุณมันปีศาจ!” อัญญาสบถออกมาอย่างเหลืออด ความรู้สึกที่ถูกกดดันจนมุมทำให้เธออยากจะทุบทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า

“ปีศาจที่กำลังเสนอชีวิตพ่อมึงไงล่ะ” ธามโต้กลับอย่างใจเย็น “มึงปากเก่งได้ แต่ไม่ใช่เรื่องนี้ อัญญา มึงไม่มีสิทธิ์เลือก ในเกมนี้”

เขาปล่อยมือจากคางของเธอ อัญญายืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น มองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยอำนาจมืดอย่างสิ้นหวัง

“ตกลง...” เสียงของอัญญ่าแหบพร่า น้ำตาของความพ่ายแพ้ไหลออกมาเงียบ ๆ “ฉันตกลง”

ธามยกยิ้มอย่างพึงพอใจ มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอัญญายิ่งแตกสลาย

“ดีมาก! อย่าคิดทรยศกู อัญญา เพราะนั่นจะทำให้พ่อมึงต้องจ่ายราคาแพงกว่าที่มึงคิด”

ธามหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้อัญญายืนอยู่กลางห้องสมุด ท่ามกลางเศษกระดาษเช็คที่ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการล่มสลายของชีวิตเธอ

เธอทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างหมดแรง ปล่อยให้เสียงร้องไห้ที่กลั้นไว้มานานดังออกมาอย่างเงียบงัน