ตอนที่ 3 A F*ck You to the Cheque

ริมฝีปากของธามเหยียดยิ้มเยาะ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองอัญญ่าราวกับเธอกำลังเป็นแมลงที่เขาจะบดขยี้เมื่อไหร่ก็ได้ มือที่เขายื่นออกไปไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แต่เป็นสัญญาณของการเสนอราคาที่น่ารังเกียจ

“มือฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น” ธามว่า น้ำเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ แต่ความเยือกเย็นของมันบาดลึกยิ่งกว่าการตะคอก “นี่คือสิ่งที่มึงต้องการไม่ใช่เหรอ? เงิน... นักเรียนทุนอย่างมึง จะมีชีวิตรอดได้ยังไงถ้าไม่มีมัน”

เขาเปิดกระเป๋าหนังราคาแพงที่เหน็บอยู่ใต้แขน แล้วหยิบสมุดเช็คออกมา ธามเขียนตัวเลขลงไปอย่างรวดเร็วและไม่ใส่ใจราวกับกำลังเซ็นชื่อ ก่อนจะฉีกมันออกมาแผ่นหนึ่ง ยื่นเช็คเปล่าที่เพิ่งเซ็นชื่อกำกับให้เธอ

ธาม: “กูไม่สนใจว่ามึงได้ยินอะไรไปบ้าง หรือมึงจะรู้เรื่องไปถึงไหน แต่นี่คือค่าปิดปากของมึง ได้ยินข่าวว่านักเรียนทุนมีพ่อที่ป่วยด้วยนี่ เขียนจำนวนเงินที่พ่อมึงต้องใช้รักษาตัวลงไปได้เลย... แล้วก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ อย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก”

อัญญารู้สึกเหมือนเลือดในกายพลุ่งพล่านความโกรธมันทะลักทลายจนเกินกว่าความกลัวที่เคยมี เธอไม่เคยถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีขนาดนี้มาก่อน

“คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร?” อัญญากระซิบถาม เสียงของเธอสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเดือดดาล

“มึงเป็นแค่ไอ้พวกชั้นต่ำที่วิ่งหาเงินจากเศษเดนของชนชั้นสูง” ธามตอบกลับอย่างรวดเร็ว ไม่มีการหยุดคิด “มึงได้ยินความลับของกู และตอนนี้มึงกำลังยืนอยู่ตรงหน้ากูเพื่อ ขายปากตัวเอง แลกกับความอยู่รอดของพ่อมึง”

อัญญากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เลือดซิบออกมาเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองธาม สบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้

เสียงของอัญญาดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ “หุบปากสกปรกของคุณซะ ไอ้คนรวยที่ไร้สำนึก! ฉันยอมให้พ่อฉันตายดีกว่าจะเอาเงินที่เปื้อนเลือดและน้ำตาของคนอื่นมาใช้!”

ธาม: (เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ แววตาเยาะเย้ย) “โอ้โห... เล่นใหญ่ไปหน่อยมั้ยวะ? เงินนี้ไม่เกี่ยวกับมึง แต่มันจะช่วยชีวิตพ่อของมึง... หรือมึงอยากให้เขาตายไปเพราะความหยิ่งโง่ ๆ ของมึง?”

คำว่า 'ตาย' กระแทกเข้ากลางใจอัญญาอย่างแรง ดวงตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ความกลัวและความโกรธปะปนกันจนแทบสำลัก

อัญญา: “พ่อฉัน... ไม่ได้ทำผิดอะไร! คุณต่างหากที่ควรจะรับผิดชอบเรื่องที่น้องสาวคุณชนคน!”

ธาม: “ความผิด? มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยที่สามารถจัดการได้ด้วยเงิน” เขาว่าอย่างไม่ใส่ใจพลางยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ “เอาไป... แล้วจบเรื่องซะ กูไม่มีเวลามาเล่นละครกับมึง”

ธามยื่นเช็คกระดาษแผ่นนั้นมาใกล้ใบหน้าของเธอ

ความอดทนของอัญญาสิ้นสุดลงแล้ว มือของเธอที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้าเช็คใบนั้น ไม่ใช่เพื่อรับ แต่เพื่อ กระชาก มันจากมือของธาม

ธาม: “ดี...”

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ อัญญาฉีกเช็คเปล่านั้นออกเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยความโกรธเกรี้ยวรุนแรง เศษกระดาษสีขาวปลิวว่อนลงพื้นพรมกำมะหยี่สีเข้มราวกับหิมะที่เปื้อนโคลน

อัญญา: (หายใจแรง พูดแทบไม่เป็นคำ) “F*ck you! เงินสกปรกของพวกคุณน่ะ... เอาไปยัดปากพวกเดียวกันเองเถอะ! อย่ามาดูถูกศักดิ์ศรีของคนอื่น! พวกคุณมันโคตรเหี้ย!”

ความเงียบกลับเข้ามาแทนที่ บรรยากาศในห้องสมุดหนาวเย็นลงหลายองศา ครั้งนี้ธามไม่ได้ยิ้มเยาะ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง และความโกรธที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ