ตอนที่ 5 กรงทองบาดแผล

ความรู้สึกเดียวที่ยังคงอยู่หลังจากที่ธามเดินออกมาจากห้องสมุด คือความเดือดดาล ไม่ใช่เพราะอัญญาฉีกเช็คหรือสบถคำหยาบใส่เขา แต่เพราะดวงตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของเธอมันสะท้อนให้เห็นถึงความจริงที่น่าสมเพชของตัวเขาเอง

ธามขับรถเข้ามาในคฤหาสน์อัครานนท์ที่ยิ่งใหญ่และมืดมิด มันไม่ต่างอะไรกับกรงทองที่สร้างจากหินอ่อนราคาแพง กลิ่นของความเย็นชาและอำนาจเป็นสิ่งที่เขาสูดดมเข้าไปทุกวัน

“ทำไมกลับดึก” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจของ คุณท่านอภิวัฒน์ ดังขึ้นทันทีที่ธามก้าวเข้าห้องโถง

ธามหยุดยืนนิ่ง “จัดการเรื่องที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้วครับ”

คุณท่านอภิวัฒน์นั่งอยู่บนโซฟาบุหนังอย่างสง่างาม ในมือถือแก้วไวน์สีเข้ม “เรียบร้อย? แกหมายถึงเรื่องที่นักเรียนทุนปากดีคนนั้นฉีกเช็คที่แกเสนอไปต่อหน้าแกน่ะเหรอ”

ความตึงเครียดรัดแน่นที่หน้าอกของธาม เขาไม่แปลกใจที่พ่อรู้เรื่องทุกอย่างได้เร็วขนาดนี้

“มันคือความผิดพลาดเล็กน้อยครับ ผมจะจัดการเธอในวิธีของผม”

“ความผิดพลาด?” คุณท่านอภิวัฒน์หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “แกกำลังทำให้เรื่องมันวุ่นวาย ธาม! แกไม่เคยทำอะไรเรียบร้อยได้เลยสักครั้ง! คดีชนแล้วหนีของทิวาต้องถูกปกปิดอย่างสมบูรณ์แบบ แล้วแกไปยื่นเช็คให้ไอ้เด็กเปรตที่รู้เรื่องของเรา คนนั้นทำไม”

ธามกำหมัดแน่น “ผมต้องการจัดการสถานการณ์ให้เด็ดขาด โดยไม่ให้เรื่องถึงทิวา”

“แกคิดว่าแกทำได้เหรอวะ?” คุณท่านอภิวัฒน์ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงกดดัน “แกเอาแต่ปกป้องน้องสาวที่อ่อนแอเกินกว่าจะเป็นทายาทของตระกูลอัครานนท์ จนลืมหน้าที่ของตัวเอง”

ธาม: (เสียงต่ำ) “ทิวาไม่ได้อ่อนแอ เธอแค่...”

คุณท่านอภิวัฒน์ตัดบทอย่างรวดเร็ว “พอได้แล้ว! ทิวาก็เป็นแค่ความผิดพลาดของฉัน เป็นจุดอ่อนของแก และตอนนี้แกก็ทำอีกหนึ่งความผิดพลาดด้วยการทำตัวอ่อนโยนกับพวกชั้นต่ำที่เรียกว่านักเรียนทุนนั่น”

“ผมไม่ได้อ่อนโยน!” ธามโต้กลับอย่างรวดเร็ว “ผมแค่ต้องการเครื่องมือที่เบี่ยงเบนความสนใจจากทิวา ผมจะใช้อัญาเป็นโล่กำบังให้เธอ”

คุณท่านอภิวัฒน์เดินเข้ามาประชิดตัวธามอย่างเงียบเชียบ แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรัก “ใช้เธอ? แกกำลังหลงตัวเองมากเกินไป ธาม... แกต้องเข้าใจว่าอำนาจที่แท้จริงมันไม่ได้มาจากการข่มขู่ด้วยเงิน”

ทันใดนั้น! มือที่กำยำของพ่อก็ตบเข้าที่ใบหน้าของธามอย่างแรง เสียงดังสนั่นในห้องโถงกว้าง รสชาติเค็มปร่าของเลือดไหลซิบในปาก ธามสะท้านไปทั้งตัว แต่เขาไม่ได้หลบตา

คุณท่านอภิวัฒน์: (เสียงเหี้ยมเกรียม) “อำนาจมันมาจากการที่แกพร้อมจะทำลายทุกอย่างที่แกสนใจ! ไป! ไปทำให้ไอ้เด็กนั่นกลัวจนหัวหด แล้วพาเธอมาแสดงต่อหน้าสังคมในฐานะ ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ ของแกซะ เพื่อที่ทุกคนจะได้เลิกสนใจเรื่องทิวา”

ธามเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างช้า ๆ ใบหน้าของเขาชาไปหมด แต่เขารู้สึกชินชากับความรุนแรงนี้แล้ว

ธาม: “ผมจะทำตามที่พ่อสั่ง”

ธามเดินออกจากห้องโถงอย่างเชื่องช้า เขาขึ้นไปบนห้องนอนหรูหราที่ให้ความรู้สึกเย็นเหมือนคุก เขาเปิดไฟเพียงสลัว และยืนอยู่หน้ากระจกเงา

เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นรอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำบริเวณซี่โครงและหัวไหล่เก่า ๆ ที่ยังไม่จางหาย รอยช้ำเหล่านี้คือราคาที่เขาต้องจ่ายเพื่อความสมบูรณ์แบบของตระกูลอัครานนท์

ธามมองใบหน้าของตัวเองในกระจก แววตาที่ว่างเปล่าของเขาสะท้อนภาพของอัญญาที่ด่าทอเขาว่า "สารเลว"

“ใช่... กูมันสารเลวจริง ๆ” ธามพึมพำกับตัวเอง

แต่เขามีทางเลือกเดียว เพื่อปกป้องทิวา และเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความบ้าคลั่งของพ่อ... เขาต้องใช้อัญญา เป็นเครื่องมือ เป็นโล่กำบัง และทำให้เธอตกนรกไปพร้อมกับเขาในกรงทองนี้