บ่วงปรารถนาเถื่อน

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและน้ำซุปผักจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องเช่าขนาดเล็ก มันคือกลิ่นประจำบ้านของ อัญญา เป็นกลิ่นที่เตือนใจเธอถึงความรับผิดชอบที่แบกไว้บนไหล่ทุกเช้า

อัญญายืนอยู่ข้างเตียงของพ่อ มือของเธอจับมือที่ซูบผอมของ คุณลุงอานนท์ไว้ พ่อของเธอหลับตาอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเก่าที่ซักจนนิ่ม พ่อยังคงเป็นคนที่อบอุ่นที่สุดในโลกของเธอเสมอ แม้ร่างกายจะถูกโรคร้ายกัดกิน

“พ่อ...” อัญญากระซิบเบา ๆ

คุณลุงอานนท์ลืมตาขึ้นช้า ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า แม้จะดูเหนื่อยล้า “ตื่นแล้วเหรอ... อัญญา” เสียงของพ่อแหบพร่า “ไปเรียนได้แล้วลูก เดี๋ยวจะสาย”

“ยังไม่ไปค่ะ อัญญาทำข้าวต้มให้พ่อแล้ว” เธอค่อย ๆ ประคองพ่อให้ลุกขึ้นพิงหมอน “พ่อต้องกินเยอะ ๆ นะคะ วันนี้อัญญามีเรื่องดี ๆ จะบอก”

คุณลุงอานนท์รับชามข้าวต้มมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทา “เรื่องอะไรล่ะลูก? ได้ทุนวิจัยที่อาจารย์เคยบอกไว้แล้วเหรอ?”

อัญญายิ้มกว้าง แต่นัยน์ตาของเธอมีร่องรอยความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ “มากกว่านั้นอีกค่ะ ทุนทั้งหมด ที่เราต้องใช้เรียนจนจบ และค่ารักษาพ่อ...มหาวิทยาลัย Saint Jude's University ให้โอกาสอัญญาแล้ว”

คุณลุงอานนท์เบิกตากว้างด้วยความตื้นตัน น้ำตาคลอเบ้า “จริงเหรอ... อัญญา... พ่อรู้แล้วว่าลูกต้องทำได้ พ่อภูมิใจในตัวลูกมากนะ”

“หนูสัญญานะคะ” อัญญาวางมือบนหน้าอกของตัวเอง “หนูจะเรียนให้จบด้วยเกรดดีเยี่ยม จะไม่ทำให้ทุนนี้หลุดมือไปเด็ดขาด แล้วเราจะพาพ่อไปรักษาที่ที่ดีที่สุด”

เธอพูดด้วยความเด็ดขาดราวกับกำลังให้สัตย์ปฏิญาณกับตัวเอง เธอรู้ดีว่าทุนนี้แลกมาด้วยการเป็นตัวประหลาดในโลกของชนชั้นสูง แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น นี่คือความอยู่รอด

อัญญาก้าวลงจากรถเมล์ที่ป้ายหน้าโรงเรียน Saint Jude's University เธอรวบผมหางม้าให้แน่นขึ้น สูดหายใจลึก กลิ่นอับของรถเมล์ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดของสนามหญ้าที่ได้รับการดูแลอย่างดี และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาจากนักเรียนที่เดินผ่าน

ความแตกต่างมันบาดตาและบาดจมูก ชุดนักเรียนของเธอที่ซักจนซีดและเรียบกริบ มันเก่ากว่าชุดนักเรียนสั่งตัดของคนอื่นที่นี่

เธอเดินผ่านประตูหลักอย่างเงียบเชียบ ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยการตัดสินและดูถูก เธอคือ "เด็กทุน" ที่ไม่คู่ควรกับโลกแห่งนี้

“อ้าว นักเรียนทุนมาแล้วเหรอจ๊ะ”

เสียงเยาะเย้ยของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก อัญญ่าไม่สนใจ เธอกำกระเป๋าเป้ใบเก่าไว้แน่นและเดินตรงไปยังอาคารเรียน

วันนี้ อัญญามีภารกิจพิเศษที่ทำให้ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เธอได้รับมอบหมายให้ไปจัดเรียงเอกสารเก่าใน H Library ซึ่งเป็นห้องสมุดที่เก่าแก่ที่สุดของ Saint Jude's University และเป็นโซนที่นักเรียนทุนไม่ควรย่างกรายเข้าไป

เธอเดินตามทางเดินที่เงียบสงบเข้าไปในโซนที่เต็มไปด้วยไม้แกะสลักเก่าแก่และกลิ่นกระดาษโบราณ ความเย็นเยียบของอากาศในบริเวณนั้นผิดปกติ ผนังห้องสูงตระหง่านราวกับว่ามันกำลังบดขยี้เธออยู่

เมื่อไปถึงห้องทำงานที่ถูกระบุไว้ เธอพบ อาจารย์มาลิน ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“อัญญา... เธอต้องมาทำงานที่นี่จนกว่าจะเสร็จ” อาจารย์มาลินกระซิบเบา ๆ และดึงเธอเข้าไปในห้อง

อาจารย์มาลินพูดด้วยน้ำเสียงกระสับกระส่าย “เธอต้องระวังให้มากนะอัญญา ห้องสมุดนี้มันเป็นเขตส่วนตัวของตระกูล อัครานนท์ อย่าให้ใครเห็นเธอโดยเฉพาะ ธาม”

“ธาม อัครานนท์...?” อัญญาถามด้วยความสงสัย เธอรู้จักชื่อนี้ดีในฐานะทายาทที่มีอำนาจที่สุดในโรงเรียน

อาจารย์มาลินพยักหน้าและกดเสียงต่ำลง “ใช่... เขาอาจจะมาใช้ห้องสมุดตอนเย็น ๆ ถ้ามีใครถาม... เธอแค่พูดว่ามาช่วยฉันจัดหนังสือในส่วนของตำราวิจัย เข้าใจไหม? ห้ามหลุดเรื่องเอกสารลับ เด็ดขาด นี่คือเงื่อนไขสุดท้ายของทุนเธอ”

อัญญาพยักหน้าอย่างหนักแน่น มือที่กำแน่นในกระเป๋าเป้ของเธอเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่มองไม่เห็น แต่เธอไม่มีทางเลือก นี่คือพันธะแรก ที่เธอต้องรับไว้เพื่ออนาคตของพ่อ