ตอนที่ 2 ความลับใต้ตำรา

เย็นวันนั้น อัญญานั่งคุกเข่าอยู่หลังชั้นวางตำราโบราณในห้อง H Library กลิ่นกำมะถันของหนังสือเก่า ๆ ทำให้เธอหายใจติดขัด งานจัดเรียงเอกสารลับของอาจารย์มาลินนั้นเคร่งเครียดและต้องใช้สมาธิสูง

เวลาล่วงเลยไปจนดึก แสงไฟภายนอกห้องดับลง เหลือเพียงโคมไฟดวงเล็ก ๆ เหนือโต๊ะทำงานของเธอ

จู่ ๆ เสียงเปิดประตูห้องสมุดไม้แกะสลักก็ดังขึ้นอย่างช้า ๆ

ความเย็นเยียบของใครบางคนแผ่เข้ามาในห้อง อัญญารีบซ่อนตัวอยู่ด้านหลังชั้นวางทันที

“ผมบอกแล้วว่าที่นี่ปลอดภัย” เสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นดังขึ้น มันคือเสียงของ ธาม อัครานนท์

“คุณธามครับ ผมไม่แน่ใจว่ามันคุ้มค่าไหมที่เราต้องปกปิดคดีนี้ทั้งหมด” เสียงที่สองดังขึ้นอย่างกระซิบกระซาบมันคือทนายเมฆา

ธาม: “คุ้มหรือไม่คุ้มไม่ใช่เรื่องของมึงทนายมังกร มึงแค่ทำตามคำสั่ง กูบอกให้ปิดคือปิด แค่นั้น”

ทนายมังกร: “แต่ถ้าคดีชนแล้วหนีของหนูทิวาถูกเปิดโปง... คุณธามจะโดนหางเลขไปด้วยนะครับ มันผิดกฎหมาย”

ธามหัวเราะเบา ๆ อย่างเหยียดหยาม “กฎหมาย? มึงพูดถึงกฎหมายในตระกูล อัครานนท์ เหรอวะ? มึงคิดว่าเงินพ่อกูซื้อได้แค่สภาโรงเรียนเหรอ? นี่มันประเทศอะไร มึงลืมไปแล้วรึไง?”

ทนายเมฆา: “แต่เหยื่อ... เขาอาการหนักนะครับ”

ธามพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก “แล้วไง? ก็แค่ไอ้พวกชั้นต่ำที่วิ่งตัดหน้ารถน้องสาวกูเอง จะให้กูเสียเวลาไปสนใจมันทำไมวะ? มึงไปจัดการ ให้เขาเงียบปากซะ จะด้วยเงินหรือวิธีอื่น... ก็แล้วแต่มึง”

คำพูดของธามราวกับน้ำแข็งที่สาดใส่หน้าอัญญ่า มันเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น

อัญญากำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ เธอโกรธจนตัวสั่น แต่ทันใดนั้น! หนังสือตำราเก่าแก่ที่เธอพิงอยู่ด้านหลังก็เลื่อนหลุดมือ ตึง! เสียงหนังสือกระแทกพื้นดังลั่นห้องสมุดที่เงียบกริบ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดชั่วขณะ ธามหันขวับมาทางต้นเสียงอย่างรวดเร็วราวกับนักล่าที่ถูกรบกวน

ธาม: “ใครวะ!?”

ทนายเมฆาหน้าซีดเผือด “คุณธาม...”

ธามเดินตรงเข้ามายังชั้นวางที่อัญญ่าซ่อนตัวอยู่ ทุกย่างก้าวหนักแน่นและเต็มไปด้วยอำนาจ อัญญาถูกบีบให้ต้องก้าวออกมาจากมุมมืด

ดวงตาของอัญญาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความรังเกียจ และความกลัวปะทะเข้ากับนัยน์ตาคมกริบสีอ่อนของธาม

ธามจ้องมองเธออย่างเหยียดหยามตั้งแต่หัวจรดเท้า “มึงเป็นใคร? มึงได้ยินอะไรไปบ้าง?”

อัญญาพยายามควบคุมเสียงที่สั่นเครือ “ฉัน... ฉันนักเรียนทุนที่มาจัดหนังสือค่ะ”

ธามหัวเราะในลำคออย่างดูถูก “นักเรียนทุน? นักเรียนทุนที่แอบฟังเรื่องส่วนตัวของตระกูลอัครานนท์เหรอ?”

เสียงของอัญญาดังขึ้นด้วยความโกรธ “ฉันไม่ได้แอบฟัง! คุณพูดเรื่องสารเลว ๆ ในที่สาธารณะเอง!”

เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอมากจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมหรูราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ “สารเลว? มึงรู้ตัวไหมว่ามึงกำลังพูดกับใคร?”

อัญญาเงยหน้าสบตาเขาอย่างท้าทาย “ฉันรู้! ฉันกำลังคุยกับคนที่ใช้เงินปกปิดความผิดของน้องสาวตัวเอง และไม่สนใจชีวิตของคนอื่น! พวกคุณมันโคตรเห็นแก่ตัวเลยว่ะ!”

ริมฝีปากของธามเม้มแน่น ใบหน้าของเขามืดครึ้มไปด้วยความโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้น

ธามพูดด้วยเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “หึ... มึงกล้าด่ากูเหรอ? นักเรียนทุนอย่างมึง กล้าดีแค่ไหนถึงได้ปากดีขนาดนี้!”

ธามยื่นมือออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่น่ากลัว...