ตอนที่4 การตัดสินใจของพ่อ

ตอนที่4 การตัดสินใจของพ่อ

“กรินทร์จะไปหาแม่! จะไปกับแม่!” เสียงโวยวายของเด็กชายกรินทร์ดังขึ้นอย่างไม่ยอมหลังจากถูกย่าและแม่บ้านพากันกึ่งจูงกึ่งลากออกจากห้างสรรพสินค้ามาขึ้นรถได้อย่างยากลำบาก

“ฟังย่า ๆ น้าคนนั้นไม่ใช่แม่ของลูกกรินทร์” คุณคนางค์ปลอบหลานชายอย่างใจเย็นก่อนจะเอ่ยให้เด็กน้อยได้เข้าใจ

“ไม่! นั่นคือแม่ของกรินทร์ กรินทร์รู้!” เด็กน้อยไม่เชื่อสิ่งที่ย่าพูดก่อนจะเถียงออกไปอย่างดื้อรั้น

“ใครบอกว่านั่นคือแม่ของหลานกัน บอกย่าได้ไหม” คุณคนางค์ได้ยินหลานชายพูดอย่างมั่นก็ถามออกไปด้วยความอยากรู้

เพราะบ้านของเธอไม่เคยพูดถึงเรื่องของผ้าแพรเลย แน่นอนว่าหลานของเธอตั้งแต่เกิดจนตอนนี้เธอแน่ใจว่านี่คือครั้งแรกของการเจอหน้ากันของหลานชายเธอกับผ้าแพร แล้วหลานชายเธอรู้จักผ้าแพรได้ยังไง แล้วยังมั่นใจว่าผ้าแพรเป็นแม่ตนอีก

“ไม่มีใครบอก ไม่มีใครให้พูดถึงแม่เลย!”

“...!” เด็กชายกรินทร์ตอบคำถามของย่าออกมาจนทำให้คุณคนางค์จุกไปชั่วขณะทันที เพราะสิ่งที่หลานชายพูดออกมานั้นไม่ผิด ไม่เคยมีใครพูดถึงแม่ของเขาเพราะนั่นคือคำสั่งของพ่อเขา อีกทั้งเขาก็พูดถึงแม่ต่อหน้าพ่อตัวเองไม่ได้

“กรินทร์จะไปหาแม่! จะไปหาแม่!!” เด็กชายกรินทร์ดีดดิ้นอยู่บนรถเรียกร้องจะไปหาแม่ที่ตัวเองเชื่อมั่นและเข้าใจอย่างไม่สนใจฟังอะไรแม้แต่น้อย เป็นการโวยวายและต่อต้านอย่างมาก

“ได้ ๆ งั้นเงียบก่อนนะเดี๋ยวย่าให้พ่อพาไปหา” คุณคนางค์ที่ทำให้หลานหยุดร้องไม่ได้ก็รับปากส่ง ๆ ออกไปเพื่อให้หลานชายสงบลงกว่านี้หน่อย

“พ่อไม่พาไป” เด็กชายกรินทร์ได้ยินแบบนั้นก็ตอบออกไปในทันที เพราะแค่เขาเคยถามถึงแม่เขาเคยถูกดุเลย แล้วจะบอกให้พ่อพาไปหาแม่งั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก

“เชื่อย่านะลูกนะ” คุณคนางค์ลูบหัวปลอบอย่างอ่อนโยนให้หลานชายใจเย็นลงหน่อย ร้องมาตั้งนานขนาดนี้คงเหนื่อยแน่ทั้งที่ปกติหลานชายเธอเสียน้ำตาให้ใครเห็นง่าย ๆ กันล่ะ

“ถ้าย่าโกหกกรินทร์จะไม่รักย่า” เด็กชายกรินทร์ขู่ย่าตัวเองขึ้นอย่างจริงจัง

“ได้ ๆ ย่าไม่เคยโกหกกรินทร์อยู่แล้ว” เมื่อได้ยินคำว่าไม่รักของหลานคนเป็นย่าก็รีบรับปากเช็ดน้ำตาให้หลานชายอย่างอ่อนโยนทันที

สุดท้ายบนรถก็สงบลงอีกครั้งพร้อมกับคุณคนางค์โทรหาลูกชายอย่างหัสดินทร์ก่อนจะให้คนรถเปลี่ยนเส้นทางจากบ้านไปยังบริษัทที่ลูกชายของเธอทำงานอยู่ตอนนี้

“เกิดอะไรขึ้นครับ” หัสดินทร์ถามแม่ตัวเองขึ้นอย่างแปลกใจหลังจากเห็นใบหน้าลูกชายเหมือนพึ่งผ่านการร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“กรินทร์ให้พี่เหมียวพาไปหาน้ำกับขนมกินก่อนได้ไหมครับ ให้ย่าคุยกับพ่อก่อนนะ”

คุณคนางค์หันไปขอหลานชายขึ้นอย่างต้องการพูดเรื่องนี้อย่างส่วนตัวกับลูกชาย แม้หลานชายจะเด็กแต่บางคำเขาก็เข้าใจมันแล้วจึงไม่อยากให้ลูกชายฟัง

“...” เด็กชายกรินทร์มองหน้าย่าตัวเองอย่างลังเลแต่ก็ไม่เชื่อมั่นเท่าไหร่ เพียงแต่สุดท้ายก็เลือกจะเดินออกจากห้องทำงานของพ่อไปยังห้องเบรคที่มีของว่างและที่นั่งกับแม่บ้านที่พาไปห้างสรรพสินค้าด้วย

“เห้อ! วันนี้แม่เจอผ้าแพร” คุณคนางค์ถอนหายใจออกมาก่อนจะพูดสิ่งสำคัญของเรื่องนี้ออกไป

“แล้วยังไงครับ” หัสดินทร์ชะงักไปเล็กน้อยหลังจากได้ยินชื่อที่ไม่ได้ยินมานานแล้ว แต่ก็ถามต่ออย่างไม่เข้าใจว่าเกี่ยวอะไรกับที่ลูกเขามีใบหน้าแบบนี้จนทำให้แม่พามาถึงที่นี่

“วันนี้กรินทร์ไปซื้อของเล่น ระหว่างแม่จ่ายเงินอยู่ไม่ทันระวังรู้ตัวอีกทีกรินทร์ก็ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ แล้ว แม่กับเหมียวช่วยกันหาในร้านจนทั่วแต่ไม่เจอเลยออกมาหาข้างนอก แล้วก็เห็นกรินทร์อยู่กับผ้าแพร”

คุณคนางค์เล่าให้ลูกชายฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่ขาดตก

“แล้ว...” หัสดินทร์ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าลูกชายเขาเกี่ยวอะไรกับผ้าแพร ถ้าเพียงแค่วิ่งหนีออกจากร้านมาเจอก็น่าจะจบแล้วไม่ใช่เหรอ

“กรินทร์ร้องไห้หาผ้าแพร แต่ที่สำคัญกว่านั้น...” คุณคนางค์บอกพร้อมกับดูปฏิกิริยาของลูกชายตัวเองไปด้วย “กรินทร์เอาแต่ร้องเรียกผ้าแพรว่าแม่”

“...” และแน่นอนว่าคำบอกเล่าของแม่ทำให้หัสดินทร์ชะงักเงียบไปอย่างไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรหรือทำตัวยังไง

เรื่องที่ลูกชายเขาอยากเจอแม่นั้นไม่แปลกใจหรอก แต่เรื่องที่ลูกชายเขาเรียกผ้าแพรว่าแม่นั่นสิ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมลูกชายเขาถึงคิดว่าผ้าแพรเป็นแม่จนร้องห่มร้องไห้ตาแดงต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ เขารู้นิสัยลูกชายตัวเองดี ลูกชายที่ศักดิ์ศรีเยอะกว่าเด็กทั่วไป เวลาถูกเขาดุหรือตำหนิยังกลั้นน้ำตาไม่ร้องไห้ออกมาทั้งที่ตาแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้าพร้อมไหล แต่เด็กน้อยกรินทร์ก็จะฝืนแล้วเถียงหรือต่อต้านออกมาอย่างดื้อรั้น

แต่นี่กลับร้องไห้ออกมาจนตาแดงก่ำได้ขนาดนี้เพียงเพราะร้องไห้หาแม่ที่เขาไม่เคยเห็นหน้าและไม่เคยรู้จักจากคนที่พึ่งเคยเจอหน้ากันครั้งแรกแบบนี้เหรอ

“แม่ไม่เข้าใจ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมน้องกรินทร์ถึงได้รู้จักผ้าแพรแล้วถึงได้เชื่อว่าผ้าแพรเป็นแม่เขาแบบนี้” คุณคนางค์ถามลูกชายขึ้นอย่างขอความเห็นกับความไม่เข้าใจกับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

“ผมไม่รู้ครับ” ถ้าแม่เขาที่อยู่กับลูกชายเขามากกว่าพ่ออย่างเขาไม่รู้ แล้วเขาที่แทบไม่เคยมีเวลาให้ลูกชายเท่าไหร่นักจะรู้ได้ยังไง

“ถ้าพูดให้ถูกบ้านเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผ้าแพรตั้งแต่ยังไม่มีกรินทร์ด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้”

คุณคนางค์คิดยังไงก็คิดไม่ออก นอกจากเวลาไปเรียนและเวลานอนแล้วเธออยู่กับหลานชายตลอดเวลาเธอไม่เคยเห็นลูกชายพูดหรือถามถึงผ้าแพรเลย ถ้าจะพูดให้ถูกตั้งแต่เด็กน้อยถูกพ่อเขาสั่งว่าอย่าถามถึงแม่อีกในวัยสองขวบกว่า ๆ เด็กชายกรินทร์ก็แทบไม่เคยพูดถึงแม่ตัวเองเลย

“เดี๋ยวผมคุยกับแกเองครับ” หัสดินทร์เองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นลูกชายถึงเป็นแบบนี้

“ได้ แต่ค่อย ๆ คุยล่ะ อย่าดุหรือว่าอะไรเด็ดขาด วันนี้กรินทร์ร้องไห้หนักมากจนแม่ตกใจ”

คุณคนางค์ไม่ลืมย้ำลูกชายออกไป เพราะขนาดตอนกรินทร์อายุสองขวบกว่า ๆ ที่เขาร้องเรียกหาแม่ตัวเองยังถูกดุอย่างน่าสงสารแล้ว ตอนนี้ที่โตขนาดนี้เธอกลัวลูกชายจะลืมตัวต่อว่าลูกชายตัวเอง

สุดท้ายก็นั่งรอจนแม่บ้านพาลูกชายเขากลับเข้ามาพร้อมกับเด็กชายกรินทร์มองหน้าย่าตัวเองอย่างมีหวังและต้องการคำตอบ

“มานี่ พ่อถามอะไรหน่อย” หัสดินทร์เรียกลูกชายขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนใช้คุยกับคนอื่น

ซึ่งถือว่าเป็นปกติของพ่อลูกสองคนนี้ และแน่นอนว่าเด็กชายกรินทร์ไม่ได้อยากไปหาพ่อตัวเองสักเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้ย่าบอกว่าจะให้พ่อพาไปนั่นเลยทำให้เด็กชายกรินทร์เดินไปปืนเก้าอี้ตรงข้ามพ่อตัวเองนั่งนิ่ง ๆ

“ใครเป็นคนบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่ของเรา” หัสดินทร์ถามลูกชายขึ้นด้วยความอยากรู้

“จะพาไปหาไหม” เด็กชายกรินทร์ไม่ได้ตอบแต่เลือกจะย้อนถามพ่อตัวเองออกไปอย่างไม่เป็นมิตรเลยสักนิด

“ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก แต่จำไว้ว่าเธอไม่ใช่แม่ของลูก อย่าคิดเหลวไหลอีก!” หัสดินทร์ได้ยินลูกชายถามแบบนั้นก็บอกให้เขาเข้าใจในทันที

“...” เด็กชายกรินทร์ที่เห็นพ่อทำหน้าดุใส่ตัวเองพร้อมกับคำพูดที่ฟังดูก็รู้ว่าพ่อไม่มีทางพาเขาไปหาแม่อย่างแน่นอน สุดท้ายร่างเล็กก็หมุนเก้าอี้ออกจากโต๊ะกระโดดลงแล้วเดินอาด ๆ ออกจากห้องทำงานไปอย่างบึ้งตึง

“รอย่าก่อนลูก!” คุณคนางค์หันไปมองตำหนิลูกชายก่อนจะรีบลุกตามหลานชายตนไปทิ้งไว้แค่หัสดินทร์คนเดียวเช่นเคย

“...” หัสดินทร์ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจและไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายก็ต่อสายหาคนสนิทของเขาก่อนจะสั่งงานหนึ่งออกไปอย่างอดสงสัยไม่ได้

“ดลธี คุณช่วยสืบเรื่องขอบคน ๆ หนึ่งให้ผมหน่อย”