ตอนที่ 4 สนมชั้นล่างผู้ถูกลืม

บรรยากาศในอุทยานหลวงเย็นเยียบลงทันตาเมื่อเงาร่างสูงโปร่งในชุดฉลองพระองค์สีเหลืองทองปรากฏขึ้น ฮ่องเต้จ้าวเฟิงจินกวาดสายตามองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดัน

“ถวายบังคมฝ่าบาท!” เสิ่นกุ้ยเฟยรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนโยน ย่อกายลงอย่างอ่อนช้อย “ขออภัยที่ทำให้ทรงรำคาญพระทัยเพคะ พอดีแมวของหม่อมฉันตื่นตกใจเล็กน้อยจนทำให้เหล่าน้องหญิงขวัญเสีย”

เสิ่นอวี้หรงที่เพิ่งถูกน้ำชาร้อนๆ ลวกตักรีบคุกเข่าลงทั้งที่ยังตัวสั่น “ฝ่าบาท... หม่อมฉันมิได้ตั้งใจจะทำร้ายแมวทรงโปรดนะเพคะ แต่มันพุ่งเข้าใส่หม่อมฉันก่อน...”

ฮ่องเต้ไม่ได้สนใจคำแก้ตัวของเสิ่นอวี้หรง สายตาของเขากลับเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ร่างเล็กในชุดสีฟ้าหม่นที่คุกเข่าอยู่นอกวงสนทนา ใบหน้าของนางยังคงมีผ้าคลุมที่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นรอยผื่นแดงน่ากลัว

“หลินถงจื้อ... เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ได้

ซินอี๋ก้มหน้าจนชิดอก น้ำเสียงสั่นเครืออย่างพอเหมาะพอเจาะ “ทูลฝ่าบาท... หม่อมฉันมิเป็นไรเพคะ เพียงแต่ตกใจที่มิอาจช่วยรองรับแมวของกุ้ยเฟยได้ จนทำให้พี่หญิงเสิ่นต้องบาดเจ็บ... หม่อมฉันช่างไร้ความสามารถนัก”

เสิ่นกุ้ยเฟยลอบกัดฟันกรอด 'นางเด็กนี่ ช่างรู้จักใช้คำพูดโยนความผิดให้พ้นตัว'

“ในเมื่อไม่มีใครเป็นอะไรมากก็แยกย้ายกันไปเถิด” ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์อย่างระอา “กุ้ยเฟย... เจ้าควรดูแลสัตว์เลี้ยงของเจ้าให้ดีกว่านี้ อย่าให้มันมาเพ่นพ่านในงานเลี้ยงอีก ส่วนเสิ่นกุ้ยเหริน ไปหาหมอหลวงจัดการแผลเสีย”

“เพคะ...” สองพี่น้องตระกูลเสิ่นรับคำด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

ก่อนที่ฮ่องเต้จะเสด็จจากไป พระองค์ทรงหยุดอยู่ข้างกายซินอี๋ครู่หนึ่ง “ตำหนักเหมยฮวาอยู่ไกลและเงียบเหงา หากขาดเหลือสิ่งใดให้บอกขันทีรับใช้ ข้าหวังว่าอาการป่วยของเจ้าจะหายในเร็ววัน”

“ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเพคะ” ซินอี๋ขานตอบอย่างนอบน้อม

เมื่อกลับถึงตำหนักเหมยฮวา ชุ่ยเอ๋อร์ก็รีบปิดประตูล็อคกลอนทันที

“คุณหนู! เมื่อครู่นี้น่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ หม่อมฉันนึกว่าท่านจะถูกแมวข่วนหน้าเสียแล้ว!”

ซินอี๋ดึงผ้าคลุมหน้าออก แววตาที่เคยสั่นไหวเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาเฉลียวฉลาด “แมวนั่นถูกป้ายด้วยผงเร้าประสาท เสิ่นกุ้ยเฟยตั้งใจจะให้ข้าเสียโฉมต่อหน้าทุกคน เพื่อที่ฝ่าบาทจะได้รังเกียจข้าจนไม่อยากเสด็จมาที่นี่อีก”

นางเดินไปที่โต๊ะ คลี่กระดาษแผ่นเล็กๆ ที่แอบเก็บได้จากพื้นอุทยานตอนชุลมุนออกมา มันคือเศษถุงหอมที่แมวตัวนั้นตะกุยหลุดออกมา

“ชุ่ยเอ๋อร์ เจ้านำเศษผ้าผืนนี้ไปสืบดูอย่างเงียบๆ ว่ากลิ่นที่ติดอยู่นี้คือสมุนไพรชนิดใด ข้าสงสัยว่ามันไม่ใช่แค่ผงทำให้แมวคลั่งธรรมดา”

“เจ้าค่ะ!”

หลายวันผ่านไป หลินซินอี๋ใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบในตำหนักที่ถูกลืม นางทำตัวเป็นสนมชั้นต่ำที่ไร้ตัวตน ไม่แต่งกายงดงาม ไม่ไปปรากฏตัวในที่ที่ฮ่องเต้จะเสด็จผ่าน ทว่าในยามค่ำคืน นางกลับใช้ความรู้จากชาติก่อนในการปรุงยาและศึกษาโครงสร้างของวังหลังอย่างละเอียด

นางรู้ดีว่า... ในช่วงเวลานี้ของชาติที่แล้ว สนมหยาง (หยางไฉเหริน) กำลังจะตั้งครรภ์ และนั่นจะเป็นเหยื่อรายแรกที่เสิ่นกุ้ยเฟยจะลงมือ

“คุณหนูเจ้าคะ ข่าววงในบอกว่าช่วงนี้ฝ่าบาทเสด็จไปตำหนักจิ่งเหรินของเสิ่นกุ้ยเหรินบ่อยครั้งมาก นางกำลังเป็นที่โปรดปรานจนแทบจะเดินข้ามหัวใครต่อใครแล้วเจ้าค่ะ” ชุ่ยเอ๋อร์รายงานขณะรินน้ำชา

ซินอี๋จิบชาอย่างใจเย็น “ปล่อยให้นางเริงร่าไป เสิ่นอวี้หรงก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เสิ่นกุ้ยเฟยใช้ดึงความสนใจจากฝ่าบาท เพื่อที่นางจะได้จัดการ 'เสี้ยนหนาม' จริงๆ ได้สะดวกขึ้น”

“เสี้ยนหนามที่ว่า... คือใครหรือเจ้าคะ?”

“หยางไฉเหริน” ซินอี๋วางถ้วยชาลง “อีกไม่กี่วัน นางจะประกาศว่าตั้งครรภ์ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม”

ซินอี๋มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นต้นเหมยที่ยังไม่ผลิบาน 'ชาติที่แล้ว ข้าเห็นใจนางแต่ช่วยอะไรไม่ได้ จนทำให้นางต้องกลายเป็นคนเสียสติเพราะเสียลูกไป... แต่ชาตินี้ ข้าจะใช้ครรภ์ของนางเป็นบันไดขั้นแรกในการกระชากหน้ากากของเสิ่นกุ้ยเฟย!'

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าหลินถงจื้อคือบุปผาที่เหี่ยวเฉาและไร้ค่า... หารู้ไม่ว่านางกำลังหยั่งรากลึกเข้าไปใต้ดิน เตรียมพร้อมที่จะฉุดกระชากบัลลังก์ของใครบางคนให้พังทลายลงในไม่ช้า