บุปผาเล่ห์ บัลลังก์เลือด

ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่ารกร้างนอกกำแพงวังหลวง เสียงหอบหายใจโรยรินของสตรีผู้หนึ่งดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว ร่างของ ‘หลินซินอี๋’ ในชุดนักโทษสีขาวที่ชุ่มไปด้วยโลหิตแดงฉาน ถูกทหารองครักษ์เหวี่ยงลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดหินอย่างไม่ปรานี

ใบหน้าที่เคยหมดจดงดงามปานล่มเมือง บัดนี้บวมช้ำและเต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกทรมานในคุกหลวงมาตลอดสามวันสามคืน

“อึก... ฮึก...” ซินอี๋พยายามตะเกียกตะกาย พยุงกายที่บอบช้ำขึ้น แต่มือของเธอกลับไร้เรี่ยวแรง เล็บทั้งสิบถูกถอดออกจนเหวอะหวะ ความเจ็บปวดเสียดแทงเข้าถึงกระดูก แต่ความเจ็บนั้นยังเทียบไม่ได้กับหัวใจที่แตกสลาย

เมื่อสามวันก่อน เธอคือ ‘หลินเจาอี๋’ พระสนมผู้เป็นที่รักยิ่งของฮ่องเต้จ้าวเฟิงจิน แต่เพียงชั่วข้ามคืน ความสุขทั้งหมดก็พังทลายลง เมื่อมีหลักฐาน ‘มัดตัว’ ว่าเธอลักลอบคบชู้กับองครักษ์หนุ่ม และทารกน้อยที่เธอเพิ่งให้กำเนิดมาได้เพียงเดือนเดียว... ถูกตราหน้าว่าเป็นสายเลือดโสโครกที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์

“ท่านพ่อ... ท่านแม่...” น้ำตาที่เป็นสีเลือดไหลอาบแก้ม เมื่อนึกถึงราชโองการประหารเจ็ดชั่วโคตร ตระกูลหลินที่ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินกลับต้องมาจบสิ้นเพราะความใสซื่อของเธอเอง

เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนที่รองเท้าปักลายหงส์ทองคำจะหยุดลงตรงหน้าซินอี๋ กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมชั้นสูงที่ซินอี๋จำได้ติดตาลอยมาปะทะจมูก

“หลินซินอี๋... เจ้าดูสภาพตัวเองในตอนนี้สิ ไม่เหลือเค้าลางของนางสนมผู้สูงศักดิ์เลยแม้แต่น้อย” เสียงนั้นนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบบาดลึก

ซินอี๋เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่พร่ามัว สตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ‘เสิ่นกุ้ยเฟย’ ผู้ที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมา

“พี่หญิงเสิ่น... ทำไม... ทำไมท่านต้องทำถึงเพียงนี้” ซินอี๋เค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก “ข้ารักและเคารพท่านเหมือนพี่สาวแท้ๆ... ลูกของข้าก็เรียกท่านว่าเสด็จป้า... ทำไมท่านต้องสั่งฆ่าพวกเขา!”

เสิ่นกุ้ยเฟยยิ้มหยัน นางย่อกายลงเชยคางที่สั่นเทาของซินอี๋ขึ้นมา สายตาเต็มไปด้วยความริษยาที่สั่งสมมานานปี

“เพราะเจ้ามันโง่ยังไงล่ะซินอี๋ เจ้านึกหรือว่าฝ่าบาทจะรักเจ้าจริงๆ? เขาแค่หลงใหลในใบหน้าของเจ้า แต่คนที่เขาไว้วางใจที่สุดคือข้า! แผนการชู้รักนั่น ข้าเป็นคนจัดฉากเอง แม้แต่หมอหลวงที่บอกว่าเจ้ากินยาห้ามครรภ์ไม่ได้ผลจนตั้งท้องช้า... นั่นก็ฝีมือข้าทั้งนั้น!”

ซินอี๋เบิกตากว้าง “หมายความว่า... ที่สนมคนอื่นๆ แท้งลูกไป หรือคนที่ตั้งครรภ์ไม่ได้...”

“ใช่... ข้าเป็นคนจัดการทุกคน รวมถึงลูกของเจ้าด้วย” เสิ่นกุ้ยเฟยกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่น่าขนลุก “ทารกนั่น... ถูกฝังทั้งเป็นไปพร้อมกับตระกูลหลินของเจ้าแล้ว ส่วนเจ้า... ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตายอย่างสบายในลานประหารหรอก”

เสิ่นกุ้ยเฟยลุกขึ้นยืนแล้วปัดชายกระโปรงราวกับรังเกียจ

“ทิ้งนางไว้ที่นี่... ให้พวกหมาป่าได้ลิ้มรสเนื้อของพระสนมผู้สูงศักดิ์ดูบ้าง ให้วิญญาณของนางแตกซ่าน ไม่ได้ไปผุดไปเกิด!”

“ไม่! เสิ่นกุ้ยเฟย! เจ้าคนสารเลว! ข้าขอสาปแช่งเจ้า!” ซินอี๋กรีดร้องสุดเสียง แต่ทหารกลับเตะเข้าที่ท้องของนางจนเสียงนั้นขาดหายไป

พวกทหารและเสิ่นกุ้ยเฟยเดินจากไป ทิ้งให้ซินอี๋นอนจมกองเลือดอยู่เพียงลำพัง ความมืดคืบคลานเข้ามาพร้อมกับเสียงขู่คำรามของสัตว์ร้ายที่เริ่มล้อมวงเข้ามาใกล้ ดวงตาสีเขียวมรกตของพวกหมาป่าจ้องมองมาที่ร่างที่สั่นเทา

‘หากชาติหน้ามีจริง... ข้าขอไม่เป็นคนดีที่แสนซื่อ... ข้าจะกลับมาทวงแค้น... เลือดต้องล้างด้วยเลือด!’

เขี้ยวแหลมคมพุ่งเข้าใส่ลำคอของนาง ความเจ็บปวดสุดท้ายแล่นปราดเข้าสู่สมอง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง

เฮือก!

ซินอี๋สะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นสะท้านพลางหอบหายใจรัวเร็ว มือเล็กๆ รีบคลำไปที่ลำคอของตนเอง... ไม่มีแผล ไม่มีเลือด ไม่มีเขี้ยวหมาป่า!

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก ม่านมุ้งสีชมพูอ่อน กลิ่นหอมของดอกกุหลาบแห้ง และโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์ที่คุ้นเคย... นี่คือห้องนอนของเธอในจวนตระกูลหลิน!

“คุณหนู! คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? ทำไมเหงื่อท่วมตัวเช่นนี้ หรือว่าตื่นเต้นที่จะต้องเข้าวังวันนี้เจ้าคะ?”

เสียงของ ‘ชุ่ยเอ๋อร์’ สาวใช้คนสนิทที่ตายไปแล้วในชาติก่อนดังขึ้น ซินอี๋หันไปมองนางกำนัลสาวด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา เธอยื่นมือที่สั่นเทาไปจับแขนของชุ่ยเอ๋อร์... มันอุ่น มีเลือดเนื้อ และเป็นความจริง

“ชุ่ยเอ๋อร์... วันนี้วันที่เท่าไหร่?”

“วันที่สิบหก เดือนสาม ปีที่สิบสองของรัชสมัยฝูจินไงเจ้าคะ วันที่ท่านต้องเข้าวังไปคัดเลือกพระสนม!”

หัวใจของซินอี๋เต้นระรัวราวกับกลองรบ วันที่สิบเก้า... ข้าย้อนกลับมาจริงๆ หรือ? ย้อนกลับมาในวันที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น!

เธอลุกขึ้นเดินไปที่กระจกเงาทองเหลือง ภาพที่สะท้อนออกมาคือดรุณีน้อยวัย 16 ปีที่มีผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตากลมโตเป็นประกาย และริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องพึ่งชาด ความงามนี้เองที่เคยเป็นบ่อเกิดแห่งหายนะ

ซินอี๋กำหมัดแน่น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเย็นชา

“เสิ่นกุ้ยเฟย... ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าอีกครั้ง ชาตินี้เจ้าจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฮ่องเต้ด้วยซ้ำ และตำแหน่งฮองเฮานั่น... ข้าจะเหยียบเจ้าขึ้นไปคว้ามันมาเอง!”

ซินอี๋หันไปมองถ้วยยาบำรุงที่วางอยู่บนโต๊ะ นางหยิบเข็มปักผ้าขึ้นมาแล้วเดินไปที่สวนหย่อมข้างห้องเด็ดดอกไม้พิษชนิดหนึ่งที่มีฤทธิ์ทำให้ผิวหนังเป็นผื่นแดงและพองโตมาชงรวมกับยา

“คุณหนู! นั่นท่านจะทำอะไรเจ้าคะ!” ชุ่ยเอ๋อร์ร้องอย่างตกใจ

ซินอี๋ยกยารสขมปร่าขึ้นดื่มจนหมดสิ้น ก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่ชวนให้สันหลังวาบให้กับสาวใช้

“ข้ากำลังจะเตรียมตัว ‘ต้อนรับ’ ชีวิตใหม่ในวังหลังอย่างไรล่ะ ชุ่ยเอ๋อร์... จากนี้ไป หลินซินอี๋คนเดิมได้ตายไปในป่าร้างแล้ว เหลือเพียงหลินซินอี๋ที่จะกลายเป็นฝันร้ายของทุกคนที่คิดร้ายต่อตระกูลหลิน!”