ออกเดินทาง

“แต่มันอันตราย หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าแล้วข้าจะอยู่อย่างไรเล่า เจ้าเป็นคนเดียวที่ข้าไว้ใจ”

“คุณหนูไม่ต้องเป็นกังวล ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าถูกฝึกมาให้คอยปกป้องท่าน ผู้ใดที่คิดทำร้ายท่าน ข้าจะฆ่ามันให้หมด!” พูดจบก็เดินออกจากเรือนไป ทิ้งให้เธออยู่ที่นี่เพียงคนเดียว

“แอดด” เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับเงาของคนผู้หนึ่งเดินโซซัดโซเซเข้ามาด้านใดด้วยท่าทีเหนื่อยหอบ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ หวังหลี่น่าควานหาของที่อาจใช้ป้องกันตัวได้ในใจรู้สึกตื่นตระหนก ความกลัวค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา ตามเสียงเดินที่ดังใกล้เข้ามาใกล้ตนเอง ชีวิตของเธอจะมาจบลงที่นี่ไม่ได้! ยังไม่ได้เอาคืนยายป้านั่นเลย เธอจะไม่มีวันยอมตายจนกว่าจะได้แก้แค้นแน่ หวังหลี่น่าบอกตัวเอง

ทันใดนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงเหมือนคนล้มลงกับพื้น จึงได้ส่องตะเกียงดูก็พบว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่ง สวมชุดซอมซ่อสีดำสนิท มือขวาของเขาวางทับไว้ที่เอวราวกับกำลังพยายามหยุดเลือดไม่ให้ไหลออกมามากกว่านี้ หวังหลี่น่าไม่รีรอที่จะรุกเดินไปข้างหน้า เพื่อดูว่าคนตรงหน้าเสียชีวิตแล้วหรือยัง

“โชคดีที่ยังไม่ตาย” ว่าพลางถอนหายใจ เธอก้มลงมองมือข้างนั้นของเขา ก่อนจะเอามือของเขาออก จนเผยให้เห็นรอยเลือดมากมายตรงเอวข้างขวาของชายคนนั้น แล้วพยุงร่างสูงขึ้นนั่งพิงผนัง ไม่รอช้าหวังหลี่น่าฉีกชายกระโปรงของตนออก จากนั้นนำไปพันทับรอบเอวของชายแปลกหน้าอย่างไม่มีทีท่ารังเกียจ

เมื่อพันแผลเสร็จก็รุกนั่งข้างชายหนุ่ม นำหัวของเขามาพิงที่ไหล่ของตนเอง เพื่อให้เขาหลับสบายยิ่งขึ้น ก่อนจะเผลอหลับไปจนรุ่งอรุณ

“ท่านตื่นตั้งแต่เมื่อใดกัน” เสียงหวานเอ่ยถาม เมื่อเห็นบุรุษที่นอนอยู่ข้างกายเมื่อคืน บัดนี้กลับกำลังมองหน้าของเธออยู่ ทั้ง ๆ ที่ใบหน้ายังซีดเผือดเพราะพิษบาดแผล

“เมื่อครู่”

“แผลของท่านเป็นอย่างไรบ้าง เลือดหยุดไหลแล้วหรือยัง”

“เลือดหยุดไหลแล้ว ขอบคุณแม่นางที่ช่วยเหลือ”

“ท่านจะไปที่ใดรึ” เธอถามขึ้น เมื่อเห็นเขาหยัดกายยืนขึ้น

“ข้าจะออกไปดูลาดเลาข้างนอกหน่อย”

“รอเดี๋ยว ข้าพอจะมียารักษาบาดแผล ทายาก่อนเถิดแล้วค่อยออกไป” เอ่ยอย่างเป็นห่วง เขาจึงยืนรออยู่ที่เดิม

หวังหลี่น่าเปิดผ้าที่เธอพันแผลที่เอวของเขาออกก็พบรอยแผลลากยาวขนาดใหญ่ ซึ่งน่าจะเป็นรอยดาบ เลือดที่เปียกชุ่มเมื่อคืนบัดนี้กลับแห้งกรังเสียแล้ว เธอจึงทายาลงที่บาดแผลนั้นอย่างเบามือ เพราะกลัวเขาจะเจ็บ แต่ทว่ากลับไม่ค่อยได้ผลนัก เมื่อเห็นคนตรงหน้าข่มกรามจนคิ้วย่น ข่มความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้

“ข้าทายาให้ท่านเสร็จแล้ว”

“ขอบคุณแม่นาง ว่าแต่ท่านเถิดได้ไปมีเรื่องกับผู้ใดมารึ” เขาถามขึ้น

“ท่านถามทำไมหรือ”

“ข้าถูกคนไล่ล่าบังเอิญผ่านมาแถวนี้เข้า เห็นบุรุษลึกลับนับสิบยืนห้อมล้อมเรือนหลังนี้ไว้ มือของพวกมันถือดาบ ข้าเห็นแล้วรู้สึกผิดสังเกตจึงได้เข้าไปไถ่ถาม จนกระทั่งถูกเล่นงานเข้าจนได้แผล”

“ละ...แล้วคนพวกนั้นหายไปที่ใดแล้ว”

“ข้าฆ่าพวกมันหมดแล้ว ก่อนจะเดินเข้ามาในเรือน เพื่อดูว่ามีคนอยู่ข้างในหรือไม่”

“เช่นนั้นหรือ แล้วท่านเห็นสตรีที่วิ่งออกไปด้านนอกรึไม่ นางเป็นสาวใช้ของข้า บัดนี้นางยังไม่กลับมา ข้าเป็นห่วงนางยิ่งนัก” เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เพียงแค่ส่ายหน้าเท่านั้น

กระท่อมอีกฟากฝั่งหนึ่ง เดิมทีหวังเยี่ยนออกมาข้างนอกเพื่อดูลาดเลาเท่านั้น แต่ทว่ากลับถูกคนไล่ฆ่านางจึงจำต้องล่อพวกมันให้ตามตนเองไป เพื่อไม่ให้คุณหนูของตนเป็นอันตราย กระทั่งวิ่งจนหมดแรงจึงได้ตั้งท่าต่อสู้ แต่พวกมันมีจำนวนมากเกินไปทำให้นางสู้ไม่ไหว รู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในกระท่อมหลังนี้เสียแล้ว ลำตัวของนางเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ แต่บาดแผลพวกนั้นถูกผ้าพันไว้จนหมด ใครเป็นคนทำแผลให้นางกัน นึกสงสัยในใจ พลันหันมองรอบ ๆ กระท่อมก็ไม่พบผู้ใด