บุปผาร้ายของท่านอ๋อง

หวังหลี่น่านั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะของตนเองอย่างขะมักเขม้น จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงตีสาม นี่เป็นวันที่เจ็ดแล้วที่เธอแทบไม่ได้นอน ด้วยอาชีพฟรีแลนซ์ทำให้เธอทำงานอย่างไม่เป็นเวลา ยิ่งช่วงงานชุกแบบนี้ยิ่งไม่มีเวลานอน พอหลับก็ชอบฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเธออย่างกับแกะ แถมยังสวมชุดจีนโบราณ

แต่ละครั้งที่ฝันมักเป็นการบอกเล่าเรื่องราวของผู้หญิงคนนั้น จนบางครั้งเธอก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับคราบน้ำตา ยามนี้จิตใจของเธอไม่ได้อยู่กับงานตรงหน้า ทว่าจมดิ่งอยู่กับเรื่องราวตรงนี้จนผล็อยหลับเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

“คุณหนู ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” เสียงหวังเยี่ยนปลุกเธอให้ตื่นจากห้วงแห่งความฝัน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่สถานที่ไม่คุ้นตา มองไปทางไหนก็เห็นแต่ข้าวของเครื่องใช้ยุคโบราณ หวังหลี่น่ากระเสือกกระสนลุกออกจากเตียงเดินไปหน้ากระจกบานใหญ่ก็เห็นตนเองในสภาพหัวฟูเหมือนรังนกก็ไม่ปาน ทั้งยังสวมชุดโบราณอีกด้วย!

“ที่นี่คือที่ไหน”

“จวนตระกูลเยว่เจ้าค่ะ คุณหนูท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” สาวใช้ที่อยู่รับใช้เคียงกายมาตั้งแต่นางยังเยาว์วัยเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“แล้วฉันชื่ออะไร”

“ฉะ...ฉัน หมายว่าความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ บ่าวฟังไม่เข้าใจ”

“ข้าชื่ออะไร” เธอไม่ตอบคำถามของคนตรงหน้า แต่ถามกลับแทน

“คุณหนูชื่อเยว่ซูฮวาเจ้าค่ะ”

เยว่ซูฮวางั้นเหรอ อย่าบอกนะว่าเธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่ชอบฝันถึงบ่อย ๆ เข้าน่ะ บ้าไปแล้ว!

ไม่ทันที่หวังหลี่น่าจะได้ตั้งสติเรียบเรียงเรื่องราว จู่ ๆ เสียงสตรีวัยกลางคนก็เอ่ยเรียกเสียก่อน

“คุณหนูซูฮวา นายท่านเรียกไปพบที่โถงจื่อถิงเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้แล้ว” เธอเอ่ยตอบ

“รีบแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ หากท่านไปช้าเดี๋ยวก็ถูกฮูหยินค่อนแคะอีก” ได้ยินดังนั้นเธอก็รีบล้างหน้าล้างตา แต่งตัวทันที

ระหว่างเดินทางมาห้องโถงหวังหลี่น่าได้ทีสอดส่องสายตาสำรวจที่นี่ไปด้วย เผื่อวันหนึ่งเกิดเหตุอะไรขึ้นจะได้รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน

“ข้านึกว่าเจ้าจะมาสายเสียอีก” เสียงทรงอำนาจของฮูหยินเยว่ดังขึ้น

“ท่านอา เรียกข้ามาพบมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” ดีนะที่เธอฝันเห็นเยว่ซูฮวาแทบทุกคืนทำให้จำบุคคลตรงหน้า และเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด ความโชคดีอีกอย่างคือ เธอชอบดูซีรี่ส์จีนโบราณเป็นชีวิตจิตใจ ทำให้พูดจาตามผู้คนในยุคสมัยนี้ได้เป็นอย่างดี

“เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกรึ ว่าท่านพี่เรียกเจ้ามาทำไม” ฮูหยินเยว่เอ่ยแทรกเสียงเขียว

“ฮูหยิน เจ้าเงียบปากก่อนเถิด ข้ามีเรื่องจะถามนาง” เยว่เต๋อตงปรามฮูหยินของตน

ตั้งแต่ที่พี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขาตายจากไป เมื่อหกปีก่อนจากสงครามระหว่างแคว้น ทำให้หลานสาวเพียงคนเดียวของเขาต้องกำพร้าตอนอายุได้เพียงสิบขวบปี นับแต่นั้นมาเยว่เต๋อตงก็ขึ้นเป็นนายใหญ่ของตระกูลเยว่แทนพี่ชาย เขารักและดูแลหลานสาวคนนี้เปรียบดั่งบุตรสาวของตนเอง

“ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้เพื่อบอกว่าตระกูลเฉินขอถอนหมั้นเจ้า”

“ถะ...ถอนหมั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไรกัน” หวังหลี่หน้าแสร้งทำเสียงเศร้า

“พวกเขากล่าวว่า เจ้ามีนิสัยร้ายกาจเกินทน ไม่อาจให้แต่งมาเป็นว่าที่ฮูหยินใหญ่ในอนาคตได้ ซ้ำร้ายกว่านั้นยังกล่าวหาเจ้าด้วยว่าบุรุษที่มาข้องแวะกับเจ้าย่อมมีอันเป็นไปทุกราย หากไม่ตายก็เจ็บไข้ได้ป่วยอย่างไม่มีสาเหตุ”

“แต่ว่าซูฮวา เจ้าไม่ต้องเก็บเรื่องพวกนี้ไปใส่ใจ อาของเจ้าจะหาคู่ครองดี ๆ ให้เจ้าเอง คำพูดพวกนั้นเพ้อเจ้อสิ้นดี” เยว่เต๋อตงบอกหลานสาว

“ซูฮวา ขอบคุณท่านอา”

“เหอะ! คู่ครองดี ๆ งั้นหรือ ข้าว่าคงหายากแล้วกระมัง ตอนนี้นางถูกถอนหมั้นเป็นครั้งที่สามแล้ว เห็นทีบุรุษทั่วทั้งเมืองหลวงคงไม่มีผู้ใดอยากแต่งนางเป็นฮูหยินแล้วกระมัง”

“ฮูหยิน” เขาเรียกเสียงเข้ม บอกเป็นนัย ๆ ให้นางเงียบปากเสียที

“หลานอา เจ้าวางใจเถิด แม้ไม่มีผู้ใดอยากแต่งกับเจ้า เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่จวนตระกูลเยว่ของเรานี่แหละ แต่อย่างไรเสียข้าไม่คิดว่าจะไม่มีผู้ใดอยากแต่งกับนางหรอกนะฮูหยิน ซูฮวาของข้านอกจากมีใบหน้างดงามแล้วนางยังฉลาดเพียบพร้อม ทั้งยังมีกิริยามารยาทดี” ท้ายประโยคเอ่ยกับฮูหยินของตน

“ท่านจะชมเชยนางอย่างไรข้าไม่สน ขอเพียงนางได้แต่งออกไปเป็นพอ ข้าจะไม่ยอมให้สตรีที่ไม่ได้ออกเรือนอยู่ในจวนของเราแน่ รังแต่จะทำให้ตระกูลเยว่เสื่อมเสีย”

“เสื่อมเสียงั้นรึ” เสียงของสตรีชราวัยใกล้ฝั่งดังขึ้น พร้อมกับการปรากฎกายของฮูหยินผู้เฒ่า

“ท่านย่า!” เอ่ยร้องอย่างดีใจ ในที่สุดตัวช่วยของเธอก็มาเสียที