พระราชโองการ

“เสด็จพ่อ ละ...ลูก” ไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยอันใด จู่ ๆ พระสนมจ้าวกุ้ยเฟยที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อใด เอ่ยแทรกเสียก่อน

“ฝ่าบาท ทรงใจเย็น ๆ ก่อนเพคะ เดี๋ยวความโกรธจะทำให้พระองค์ไม่สบายนะเพคะ”

“ใจเย็นรึ! จ้าวกุ้ยเฟย เจ้าช่างเลี้ยงลูกได้ดีนัก เห็นทีข้าคงใช้ไม้ก่อนกับนางไม่ได้เสียแล้ว อวี้จง เจ้าไปที่กรมพิธีการบอกให้ใต้เท้าจางมาพบข้าเดี๋ยวนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ” อวี้กงกงรับคำสั่ง แล้วเดินหันหลังจากไป

“ฝ่าบาทพระองค์ทรงเรียกใต้เท้าจางมาทำไมเพคะ” จ้าวกุ้ยเฟยถามหวั่น ๆ

“จ้าวกุ้ยเฟย เจ้าจงพาลูกของเจ้ากลับตำหนักไปเสีย ก่อนที่ข้าจะโมโหไปมากกว่านี้” ฝ่าบาทไม่ตอบคำถามของนาง แต่ไล่นางกับลูกให้กลับตำหนักแทน

“ส่วนเจ้า ไปรอข้าที่ตำหนักไทเฮา ข้ามีเรื่องจะคุยกับเสด็จแม่ รวมทั้งเจ้าด้วย เซียนเซียนเจ้าไปเชิญหมอหลวงมาดูแผลให้องค์หญิงของเจ้าด้วย” ฝ่าบาทหันมาบอกหนิงอัน ก่อนที่พระองค์จะเสด็จกลับตำหนัก

ณ ตำหนักเสียนฝู

จ้าวกุ้ยเฟยกับองค์หญิงเซียวซีได้แต่มองหน้ากันด้วยความกังวลใจ นางติเตียนบุตรสาวของตนหลายชั่วยาม จนเวลาล่วงเลยถึงยามเซิน อวี้กงกงมาที่ตำหนักของนางพร้อมถือพระราชโองการของฮ่องเต้มาด้วย

“พระสนมจ้าวกุ้ยเฟย องค์หญิงเซียวซี ออกมารับพระราชโองการ” อวี้กงกงเรียกทั้งคู่ให้ออกมาหน้าตำหนัก ทั้งคู่ออกมาหน้าตำหนักพร้อมกับนั่งคุกเข่ารับพระราชโองการ

“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชาให้ลดตำแหน่งจ้าวกุ้ยเฟย จากกุ้ยเฟยเป็นผิน เนื่องจากไม่รู้จักสั่งสอนบุตรตามหน้าที่ของตน และให้ปลดองค์หญิงเซียวซีเป็นสามัญชน เพื่อให้สำนึกกับสิ่งที่ได้กระทำลงไปในวันนี้ โดยให้ส่งนางออกไปนอกวังไปอยู่จวนตระกูลจ้าว จบพระราชโองการ” สองแม่ลูกที่ได้ยินพระราชโองการถึงกับนิ่งงันราวกับไร้วิญญาณ จนอวี้กงกงต้องเรียกชื่อของทั้งสองให้มารับพระราชโองการไป

“พระสนมโปรดรับพระราชโองการด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“น้อมรับราชโองการ” จ้าวผินเอ่ยอย่างหมดแรง ทางด้านองค์หญิงเซียวซีที่บัดนี้ถูกปลดเป็นสามัญชน นางได้แต่กำมือแน่นอย่างโกรธเคือง หนิงอัน โลกนี้หากมีข้าจะต้องไม่มีเจ้า นางคิดในใจอย่างเคียดแค้น อวี้กงกงที่ทำหน้าที่ของตนเสร็จแล้วจึงได้ขอตัวลา

“เสด็จแม่ เหตุใดเสด็จพ่อถึงใจร้ายกับหม่อมฉันเช่นนี้” เซียวซีตัดพ้อ น้ำตาไหลริน พระสนมจ้าวผิน ตอบกลับบุตรสาวของตนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า

“เซียวซี เจ้าจงจำความอัปยศในวันนี้ไว้ให้ดี วันข้างหน้าหากมีโอกาสเอาคืนนาง เจ้าจงเอาคืนให้สาสม จำคำแม่ไว้” นางบอก พร้อมกับสวมกอดบุตรสาวเอาไว้

“หม่อมฉันเกลียดนาง หนิงอัน อย่าให้ถึงคราข้าบ้าง ข้าจะไม่ไว้ชีวิตเจ้าแน่ นั่งสารเลว!” เซียวซีตะคอกเสียงดัง แววตาวาวโรจน์ดุจเปลวไฟ

ฟากฝั่งของตำหนักฉู่ซิว หมอหลวงได้มาตรวจดูอาการของนาง พร้อมกับจัดยาแก้ช้ำบวมให้หลายขนาน นางนั่งมองใบหน้าของตัวเองอยู่หน้าจก พบว่าใบหน้าของนางมีแต่รอยแดงเป็นรูปฝ่ามือเต็มไปหมด ใบหน้าของนางเริ่มบวมเป่งเพราะถูกตบ ไทเฮามองใบหน้าหลานสาวอย่างอดสงสารไม่ได้

“หนิงอัน เจ้าคงเจ็บมากใช่รึไม่”

“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรมากหรอกเพคะ เสด็จย่า ได้โปรดอย่ามองหม่อมฉันด้วยสายตาเช่นนี้เลย”

“เซียวซี นางทำเกินไปนัก ข้าได้ยินมาว่าฮ่องเต้ปลดนางเป็นสามัญชน ส่วนจ้าวกุ้ยเฟยถูดลดตำแหน่งเป็นผิน”

“จริงรึเพคะ ข้าว่าฝ่าบาททรงทำเกินไป ถึงกับปลดเป็นสามัญชนเลยหรือนี่”

“หนิงอัน เจ้าอย่าสงสารคนอื่นมากเกินไปนัก เจ้าดูสภาพเจ้าตอนนี้สิ ไม่รู้ว่าจะเสียโฉมหรือไม่” ฝ่าบาทบอกนาง ทันทีที่มาถึงตำหนักฉู่ซิว

“ฝ่าบาท พระองค์มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” นางถาม

“ก็มาตั้งแต่ได้ยินเจ้าคุยกับเสด็จแม่ เรื่องของเซียวซี”

“พระองค์จำเป็นต้องปลดนางด้วยรึเพคะ”