บทที่ 2

นั่นคือชื่อของเขาที่เธอได้รับรู้พร้อมๆ กับจดหมายสำคัญที่ถูกส่งตรงไปเรียกตัวให้เดินทางด่วนมาที่นี่พร้อมกับตั๋วเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสที่ไม่บ่อยนักจะได้รับโอกาสที่แสนวิเศษเชกเช่นเป็นคนสำคัญแบบนี้ แต่นั่นกลับเป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่เธอได้รับรู้เกี่ยวกับเขาคนนั้น คนที่เป็นพี่ชายต่างแม่ของเธอเอง แต่ดูจากการต้อนรับแล้วเขาเองก็คงไม่เต็มใจสักเท่าไหร่นักที่เธอเดินทางมาที่นี่ในวันนี้

เพราะสิ่งเดียวที่เขาอนุญาตให้เธอได้รับรู้นั่นก็คือชื่อของเขาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แค่เพียงชื่อเท่านั้นที่เธอได้รู้จัก ส่วนหน้าตาของเขานั้นจะเป็นเช่นไรไม่อาจคาดเดาได้เลยแม้แต่น้อยจนกว่าช่วงเวลาสำคัญนั้นจะเดินทางมาถึง...

เวลาที่ทั้งสองจะต้องเผชิญหน้ากันและกัน!

อีกด้านหนึ่ง

ภายในห้องนอนขนาดใหญ่สีขาวดูสะอาดสะอ้านบ่งบอกได้ถึงการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยมไม่ให้ขาดเกินโดยมีร่างสูงกำยำของใครบางคนนั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักเมื่อได้รู้ข่าวการมาถึงของน้องสาวต่างมารดาที่เขาแสนเกลียดชังจับหัวใจเข้า

ไม่เคยมีเลยแม้แต่วินาทีที่จะนับหล่อนเป็นน้อง เพราะความเลวที่แม่ของหล่อนได้สร้างเอาไว้ให้แก่ครอบครัวของเขานั้นมันช่างมากมายมหาศาลและยากยิ่งที่จะได้รับการให้อภัยจากเขา!! เห็นจะมีแต่ทางเดียวเท่านั้นจริงๆ ที่เธอนั้นจะสามารถชดใช้ได้นั่นคือชีวิตของเธอจะต้องเจ็บปวดและทนทุกข์ทรมาณมากกว่าที่เขาและแม่เคยได้รับมา!!

แม้ว่าสุดท้ายแล้วนั้นฝ่ายของผู้เป็นพ่อนั้นจะเลือกแม่ของตนที่เป็นเมียหลวงที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ตามที แต่ทว่าหัวใจของพ่อนั้นกลับรักเพียงผู้หญิงแพศยาคนนั้นจนแม่ของเขาตรอมใจตายไปพร้อมๆ กับความรักข้างเดียวที่ไม่เคยได้รับตอบกลับมาเลยสักครั้ง นับตั้งแต่วันที่แม่ของหล่อนย่างก้าวเข้ามาทำลายครอบครัวที่เคยมีความสุขสงบของเขา

และมาตอนนี้ยิ่งได้รู้ว่าลูกสาวของผู้หญิงแพศยาคนนั้นเกิดมีส่วนได้ส่วยเสียในพินัยกรรมของผู้เป็นพ่อที่ทิ้งเอาไว้ก่อนจากไปไม่มีวันหวนกลับมาด้วยอีก ไฟแห่งความแค้นที่เหมือนจะดับมอดลงไปนานแล้วก็กลับระเบิดขึ้นอีกครั้งเข้าจนได้ แม้ตัวจะตายไปแล้วก็ยังไม่วายส่งลูกสาวมาแย่งชิงทรัพย์สมบัติที่ควรจะเป็นเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์อีก!!

จะมีสิ่งเดียวเท่านั้นที่เธอจะได้กลับไป...

นั่นก็คือความเจ็บปวดแสนสาหัสเท่านั้นที่เขาเท่านั้นจะเป็นคนสนองมันตอบกลับไปให้!

เสียงเคาะประตูห้องที่ดังรัวขึ้นทำเอาสติที่เลือนรางหายไปนานกลับเข้าที่อีกครั้ง ดวงตาดุดันตวัดจ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักก่อนจะผ่อนลงไปเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าไม่ใช่ใครอื่นที่ไหนนอกเสียจากหัวหน้าแม่บ้านที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็กๆ และรู้ได้ทันทีเพียงเห็นหน้าว่าในตอนนี้นั้นคุณชายน้อยของเธอนั้นกำลังหัวเสียอย่างถึงที่สุด..

“มีอะไรมาเรีย”

เสียงเข้มร้องถามขึ้นเบาๆ แม้ว่าภายในใจจะรู้ถึงจุดประสงค์ของการปรากฏตัวของอีกฝ่ายอยู่เต็มอกแล้วก็ตามที ไม่อยากจะเชื่อว่าวันนี้จะมีจริง วันที่เขากำลังจะได้เผชิญหน้ากับน้องสาวต่างแม่คนนั้น จริงอยู่ที่ว่าหล่อนอาจจะไม่ได้ผิดบาปอะไรที่มีแม่เป็นผู้หญิงแพศยา แต่อย่างไรเสียสายเลือดก็ย่อมที่จะสืบถอดต่อกันมาอยู่วันยังค่ำ จึงไม่แปลกอะไรที่เขาจะรู้สึกเกลียดเธอไปด้วยอีกคนแบบนี้

“คุณทนายมาโซเดินทางมาถึงแล้วค่ะคุณชาย ดิฉันเลยอาสาขึ้นมาตามคุณชายด้วยตัวเอง ส่วนคุณหนูเพียงขวัญเองก็ถึงแล้วเหมือนกันนะคะตอนนี้นั่งรอที่อยู่ที่รับแขกด้านล่างแน่ะค่ะ”

แม่บ้านสูงวัยเอ่ยตอบกลับไปด้วยท่าทีลุ้นระทึกอยู่ไม่น้อยก่อนจะลอบคิดว่าตนเองนั้นเผลอพูดอะไรที่มันไม่เข้าท่าออกไปรึเปล่าถึงได้ทำให้คุณชายน้อยเบื้องหน้าเกิดอาการไม่ชอบใจหนำซ้ำยังมีท่าทีหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อเธอนั้นพูดจบ

แพทริครู้สึกไม่สบอามมณ์เป็นอย่างมากที่ได้รู้ว่าลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นตอนนี้มาเข้ามาเหยียบบ้านของเขาเข้าแล้ว ยิ่งโดยเฉพาะคำว่า ‘คุณหนู’ ที่เขาเพิ่งได้ยินนั้นช่างน่าขำจนแทบจะอาเจียนอาหารเลิศหรูที่เพิ่งจะรับประทานเข้าไปเมื่อไม่นานมานี้ออกมาจนหมดสิ้น มาเหยียบที่นี่ได้เพียงไม่นานหล่อนก็ได้รับสิทธิ์พิเศษมีคำนำหน้าสวยหรูจากทุกๆ คนไปแล้วหรือนี่

“ให้หล่อนรอไปก่อน บอกไปว่าฉันยังไม่มีอารมณ์ แต่ถ้าเกิดเธอรอไม่ไหวก็ให้ไสหัวกลับไปซะ เพราะฉันคงต้องใช้เวลานานมากโขกว่าจะข่มใจให้เดินลงไปชื่นชมใบหน้าของลูกเมียน้อยได้ลงคอ!!” ชายหนุ่มตอบกลับไปอย่างไม่ใยดี ไม่มีความจำเป็นอะไรเลยที่เขาจะให้เกียติ์ผู้หญิงคนนั้น หล่อนเองก็คงจะร่านไม่ต่างจากผู้เป็นแม่ เพราะเลือดชั่วๆ มันคงจะสืบทอดต่อให้กันมาไม่ผิดแน่!!