บทที่ 3

“แต่ว่าคุณชายคะ...คุณมาโซท่านเป็นคนเก่าคนแก่ของนายท่านนะคะ ดิฉันเกรงว่ามันคงไม่เหมาะหากจะให้ท่านต้องรอ...”

คำอธิบายของหัวหน้าแม่บ้านถือเป็นผลสำรวจเมื่อความเกลียดชังที่มีอยู่เต็มหัวใจจนทำให้แพทริคหลงลืมคนสำคัญอีกคนที่กำลังเฝ้ารอให้เขาลงไปเสียสนิท

“ถ้าอย่างนั้นไปบอกทุกคนว่าอีกห้านาทีฉันจะตามลงไป ฉันจะทำเป็นมองไม่เห็นหล่อนกลั้นหายใจให้มันจบๆ ไปก็ได้ ทุกอย่างมันจะจบเสียที!!” น้ำเสียงดังขึ้นตอบอีกครั้ง สีหน้าไม่พอใจอย่างหนักที่จะต้องเผชิญหน้ากับลูกสาวของผู้หญิงแพศยาคนนั้น

มาเรียพยักหน้าตอบรับพร้อมความรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก นึกว่าปะทะกันวันแรกคฤหาสน์ทั้งหลังก็จะลุกเป็นไฟซะแล้ว ภายในใจก็อดห่วงหญิงสาวอีกคนที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรแต่กลับต้องมารับเอาความเกลียดชังที่ผู้เป็นแม่เคยได้ก่อร้างสร้างเวรเอาไว้ไปอย่างไม่มีทางเลือกจับใจ

หวังว่าเธอนั้นจะมาเปลี่ยนความแค้นให้หายไปจากใจของคุณชายเธอบ้างสักนิดก็ยังดี เผื่อว่าทุกสิ่งนั้นจะดีขึ้นกว่าที่เคยเป็น