Chapter 5 Nc

ร่างบางที่นั่งอยู่ปลายเตียงในตอนแรก หลังของเธอสัมผัสกับเตียงนอนนุ่ม หากนอนก็คงหลับสบาย แต่ทว่าไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ฝ่ามือหนาบีบขย้ำเนินอกที่นุ่มนิ่มเหมาะสำหรับมือของเขาเสียจริง อ๊ะ~~~!ชะเอมรู้สึกมวนท้องขึ้นมา ร่างกายร้อนรุ่มไปทั่วทั้งตัวทั้งที่เธอไม่เคย ไม่เคยกับเรื่องอย่างว่าเเละเขาผู้นี้คือคนที่จะเปิดประสบการณ์ให้กับเธอ

มือของเธอถูกยกสูงไว้เหนือหัว ร่างบางส่ายไปมาเพราะความที่เธอไม่เคย และเธอก็ต้องร้องเสียงหลงออกมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ว่าตอนนี้มีนิ้วเรียวยาวเข้าไปสำรวจส่วนลึกของร่างกาย เเรงบีบรัดที่มันทำให้ผู้ชายในความมืดรู้สึกพึงพอใจ

"อ่า~~เสี่ย เสี่ยขา อ่า~~~~" ชะเอมพึมพำไม่เป็นคำพูดในใจคิดเพียง นี้แค่เป็นนิ้วและมันก็เจ็บ หากเป็นเจ้านั่นเธอจะร้องเสียงหลงขนาดไหน ตาเฒ่าใช้ปลายลิ้นสากงับที่ติ่งสีเชอร์รี่อย่างแผ่วเบา หญิงสาวเคลิบเคลิ้มปนกับเสียงครางที่ร้องออกมาเบา ๆ สัมผัสนี้มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกดูดวิญญาณ

อ๊ะ~~!! สติเริ่มกลับมาเมื่อจุดบอบบางของเธอถูกล่วงล้ำเข้าสู่ภายใน โดยที่เธอยังไม่ได้ตั้งตัว ร่องสวยคอยตอดรัดเจ้าแท่งเนื้อที่มีขนาดใหญ่จนทำให้เธอรู้สึกว่าเขานั้นหายใจแรงขึ้น อร๊าย~~~ ชะเอมครางออกมาเมื่อถูกเจ้าสิ่งนั้นดันเข้าสู่ภายในเสียจนสัมผัสไรขนบาง ๆ ของคนด้านบน ในใจของชะเอมตอนนี้คิดเพียงว่า ทำไมของตาเสี่ยเฒ่าผู้นี้ถึงได้มีขนาดที่ใหญ่และดูมีแรงมากกว่าที่เธอคิดเสียอีก มือเล็กกำเข้าหากัน ร่างแทบแหลกสลายเมื่อชายด้านบนเริ่มซอยเอวมอบเเรงกระแทกที่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บและจุก แต่เมื่อร่างกายเริ่มรู้จังหวะ เธอกลับตอบรับท่วงท่าทำนองนั้นอย่างรู้งาน เสียงเล็กน่ารักที่ครางออกมาทำให้ชายด้านบนพึงพอใจเพราะชอบเสียงครางนี้ของเธอและดูเหมือนว่าจะชอบมากเสียด้วย แม้แต่จะเร่งจังหวะให้ถี่ขึ้นแต่ก็ยังไม่อยากหยุดเพียงเท่านี้ ลมหายใจถี่รัวที่ดังขึ้นภายในห้องพร้อมกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ ชะเอมถูกจับร่างให้พลิกหันหลัง สะโพกงามงอนของเธอถูกฝ่ามือสากสัมผัสอย่างบ้าคลั่ง เฒ่าผู้นี้ไม่อ่อนโยนกับร่างกายบอบบางของเธอเลยแม้แต่น้อย เขากัดเขาดูดที่ตัวของเธอเสียจนรู้สึกว่ามันช้ำไปหมด ขาเรียวถูกแยกออกสะโพกตั้งฉากและสัมผัสกับเเท่งเนื้อที่มีความอลังการสอดแทรกเข้าไปด้านใน

เสียงครางแหลมร้องออกมาเสียสุดเสียง เมื่ออยู่ท่านี้แล้วยิ่งทำให้เจ้าสิ่งนั้นเข้าลึกกว่าเดิมและใหญ่มากเสียจนชะเอมอ่อนระทวย แรงมือของชายเฒ่าจับที่เอวบางเพื่อหาที่ยึดจับ เพราะต้องการจะมอบแรงกระแทกนี้ให้กับร่างบาง อ่าา~~~~ อื้ม~~~~~ ครั้งแรกของชะเอมไม่แย่เลย หากไม่เห็นน่าก็คงดีกว่า หากเปิดไฟแล้วต้องเห็นใบหน้าเหี่ยวหย่อนของตาเฒ่าผู้นี้ ประสบการณ์ครั้งแรกของชะเอมเธอไม่อาจลืมได้ มันทั้งเจ็บและฟินไปในเวลาเดียวกัน แรงกระแทกเด้งเข้าถี่รัว ยิ่งทำให้ชะเอมหายใจแทบไม่ทันเหมือนร่างกายกำลังจะแหลกสลาย ในที่สุดแรงกระตุกก็ได้เร่งถี่จนมันเริ่มอ่อนแรงพร้อมกับใบหน้าของคนด้านบนฟุบลงมาซบที่หลังของเธอ ลมหายใจของคนที่พึ่งทำบางสิ่งอย่างหนักรดลงที่แผ่นหลังของหญิงสาว

ชะเอมฟุบลงบนที่นอนด้วยสภาพอ่อนล้า ร่างกายไม่มีแรงจะทำอะไรแม้แต่จะขยับก็ไม่มีแรง แกร๊ก~~(เสียงไขกุญแจข้อมือถูกปลด) เเต่เธอไม่สามารถลุกขึ้นไปเปิดไฟได้ในตอนนี้ แม้แต่ไฟบนหัวเตียงที่อยู่ไม่ไกลมือก็ไม่มีแรง ตาเฒ่าผู้นี้ไปเอาเรี่ยวเเรงมาจากไหนทำไมถึงได้ ทำกับเธอเสียดิบเถื่อน ดวงตากลมค่อย ๆ หลับลงพร้อมกับความอ่อนล้า

เช้าต่อมา

แสงแดดที่ส่องเข้ามาภายในห้อง ทำให้ชะเอมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา สภาพร่างกายที่เหมือนจะเป็นไข้รอยแดงจ้ำที่อยู่บนตัว "ตานี่มันโรคจิตชัด ๆ กัดเข้ามาได้ไม่รู้หรือไงว่ามันเจ็บ!" ชะเอมบ่นพึมพำอย่างท้อใจ ยิ่งเปิดเสื้อคลุมที่ตัวออกก็ยิ่งเห็นว่ารอยพวกนี้ชัดมากกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก

ก๊อกๆ~~(เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างใจเย็นและเป็นจังหวะ)

"คะ…ใครคะ?" ชะเอมเอ่ยถามเสียงแห้ง ในใจคิดกลัวว่าจะเป็นตาเฒ่าผู้นั้นหรือเปล่า หากเข้ามาอีกรอบเธอคงรับไม่ไหว แค่เมื่อคืนก็ทำไปแล้วหลายครั้งร่างกายของเธอในตอนนี้คงรับไม่ไหว ไม่ไหวแล้วจริง ๆ …

"ขออนุญาตเข้าไปด้านในนะคะ" เสียงของหญิงวัยกลางคนเปิดประตูเข้ามาด้านใน ชะเอมรีบนำผ้าคลุมกลับเข้ามาสวมไว้ดังเดิม เธอเห็นหญิงที่เดินเข้ามาภายในพร้อมถาดอาหารและน้ำส้มที่อยู่ในแก้ว แต่สิ่งที่ทำให้ชะเอมมั่นใจก็คือ

"ป้าคือคนที่พาหนูเข้ามาส่งในห้องนี้ใช่ไหมคะ?" หญิงวัยกลางคนผู้นั้นเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พร้อมรอยยิ้มที่อ่านใจไม่ออกว่าเธอยิ้มเพราะอะไร

"ทำไมคุณจำป้าได้ล่ะคะ?"

"หนูจำกลิ่นได้ค่ะ"

"หึ??" หญิงวัยกลางคนแปลกใจเพราะตนไม่ได้ใช้น้ำหอมจะมารู้จักกลิ่นได้ยังไง

"ป้าไม่ได้ใช้น้ำหอม ทำไมคุณถึงได้กลิ่นป้าล่ะคะ? เอ๋…!!!ป้าอาบน้ำทุกวันนะคุณ"

"ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมค่ะ แต่เป็นกลิ่นของใช้ในครัว" ชะเอมเป็นคนที่จมูกดีคนหนึ่งถ้าให้พูดหรือจะบอกว่าชอบจับผิดคนจากกลิ่นก็ว่าได้ นิสัยแบบนี้ของเธอเป็นมาตั้งแต่เด็กและมันเป็นจนถึงตอนนี้

"ฮ่าๆ คุณนี่เก่งจังเลยนะคะ แต่ถูกแล้วค่ะป้าเข้าครัวมาก่อนที่จะไปรับคุณ"

"แล้วเอ่อ…เสี่ย เสี่ยล่ะคะ?"

"ไม่ต้องห่วงนะคะ เสี่ยจะมาหาแค่เฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น แล้วคุณก็ไม่ต้องห่วง เสี่ยเป็นคนเบื่อง่ายหากคุณเขาพอใจก็ไม่นานหรอกค่ะ"

"ไม่นานคืออะไรคะ ไม่นาน…คงไม่!!" ชะเอมเบิกตากว้างเพราะรู้สึกกลัวกับความหมายของประโยคนั้น

"คงไม่นานที่คุณจะได้ไปทำงานไร่"

"งานไร่!!" เธอยิ่งตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น นี่เสียตัวยังไม่พอหรอกเหรอต้องไปทำงานใช้แรงให้อีกแบบนี้คุ้มค่ากับเธอเเล้วเหรอ? ชะเอมคิดในใจด้วยความเสียเปรียบ

"แล้วหนูสามารถออกไปพบเจอใครได้บ้างคะ?"

"ออกไปได้หากร่างกายคุณหายดี ป้าเอายามาให้ทาด้วย" หญิงสาวหันขวับทันที เมื่อป้าบอกเช่นนั้นแสดงว่านี้คงไม่ใช่ครั้งแรก เขามันเป็นคนโรคจิตจริง ๆ ด้วย นี่ชอบความรุนแรงกับเรื่องเพศหรอกเหรอ

"ป้าชื่อนุ่มนะคะ เรียกใช้ได้ตลอดเลย"

"เสี่ยเป็นคนยังไงเหรอคะ โรคจิตหรือเปล่า?" นุ่มแม่บ้านก็ถึงกับกลั้นขำทันที เมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวเอ่ยถาม

"อยู่ไปนาน ๆ คุณจะทราบเองค่ะว่าเสี่ยเป็นคนยังไง ส่วนเรื่องที่คุณถาม ฮ่า ๆ ป้าคงตอบไม่ได้หรอกค่ะ"

เธอส่งยิ้มให้กับชะเอมก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องไป เสื้อผ้าอยู่ในตู้เธอสามารถนำไปใส่ได้เลย เธอหอบร่างกายที่บอบช้ำไปที่ห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายและเดินมานั่งที่ปลายเตียง ทายาและเริ่มทานอาหารเช้าที่ป้านุ่มนำมาให้ถึงห้อง ไม่รู้ว่าต้องเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ แต่หากไม่เห็นใบหน้าเหี่ยวหย่อนนั้นก็คงจะดี เธอคงมีแรงต่อต้านสิ่งนั้นได้บ้างแต่หากได้เห็นตอนที่กำลังทำท่าพิศวาสอยู่ยอมตายดีกว่า