บำเรอรักคุณสามี

"แม่ ทำไมต้องเป็นหนูด้วยเล่า!!"

"หรือแกจะให้พี่สาวแกไปงั้นสิ…ฉันไม่ยอมให้ลูกของฉันไปเป็นนางบำเรอของใครทั้งนั้น"

"แล้วหนูไม่ใช่ลูกแม่หรือไง!..."

…………………………………"ชีวิตน่าบัดซบชะมัด!"………………………………

บ้านไม้ชั้นเดียวในชนบท ตั้งอยู่ในเขตชุมชนแออัด ผู้คนมากมายต่างพลุกพล่านไปมา พูดกันโหวกเหวกเสียงดังราวกับจะประกาศให้คนทั่วโลกรับรู้ไปด้วย บางบ้านก็ตะโกนด่ากันด้วยถ้อยคำหยาบคาย ผัวเมียตีกันถือเป็นเรื่องปกติของคนที่นี่  หากเลือกเกิดได้มีหรือที่ฉันจะอยู่ในที่แบบนี้ สภาพแวดล้อมที่ต่างไม่มีอะไรดีเลย

"อีเอม!! จะได้กินไหมข้าวน่ะ ไปทำถึงโรงผลิตหรือไงวะ!"

"โอ๊ยแม่…จะเสียงดังทำไมเนี่ย แล้วนั่นไม่คิดจะหยิบจับอะไรบ้างหรือไง" อีเอม! หรือชะเอมเด็กสาววัย19ปี พึ่งเรียนจบใหม่ ๆ ไม่เคยมีแฟนโสดซิงมาตลอดกาลจนตอนนี้ ไม่ใช่ว่าไม่มีใครมาจีบ ชะเอมมีรูปร่างหน้าตาดี ขยัน ฉลาด ผิวขาวนวลดังพระจันทร์ที่ส่องสว่าง พูดมาขนาดนี้แล้วก็คงจะแปลกใจว่าทำไมถึงไม่เคยมีแฟน เป็นเพราะ

"อีพี่ใหม่ เป็นง่อยเหรอ! หยิบจับบ้างสิ จะให้ฉันทำคนเดียวเลยหรือไง" เพราะปากของมันเป็นแบบนี้ไงล่ะ! ด่ากราดไปทั่วและอย่าได้แตะต้องของ ๆ มันเชียวนะ

"อีเอม กูเป็นพี่มึงนะ พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย อุ๊ยไม่ได้! น้องเอม พูดจากับพี่ใหม่ให้มันน่ารัก ๆ หน่อยสิจ๊ะ" ใหม่ พี่สาวของชะเอมหญิงสาววัย21ปี เธอมีใบหน้าสวยรูปร่างดีมีความทะเยอทะยาน เรื่องเรียนติดลบมีแฟนมาแล้วหลายคน คติประจำใจมีผัวรวยพาชีวิตเจริญ

"นี่พี่ใหม่ถามจริง จะโกหกผู้ชายไปถึงเมื่อไหร่ ตัวเองก็ไม่ได้ซิงแล้วนะ อีกอย่างบ้านก็เล็กเท่ารูหนูไม่ได้ใหญ่โตเหมือนที่พูดโม้ไว้ซะหน่อย"

"อีเอม!!" ผั๊วะ!! ฝ่ามือบางฟาดเข้าที่ต้นแขนของน้องสาว เป็นคำเตือนว่าห้ามพูดเสียงดังไปเดี๋ยวคนอื่นจะรู้

"พี่ใหม่ ฉันเจ็บ"

"ก็ตีให้เจ็บไง รู้ไหมว่าฉันกำลังคุยกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่"

"แล้วเขารู้รากฐานบ้านของเราหรือเปล่า?"

"รู้…เเล้วแกก็อย่าพึ่งไปบอกแม่นะเข้าใจไหม" ใหม่ยกมือชี้นิ้วสั่งห้ามน้องสาว เธอกระซิบบอกกับชะเอมว่าตอนนี้มีผู้ชายคนหนึ่งที่หล่อรวยเพอร์เฟคทุกอย่างและเขาสามารถมีทุกอย่างให้กับเธอ เพียงแค่เธอต้องไปอยู่กับเขา

"พี่ใหม่…ไปรู้จักมักจี่กันได้ยังไง เขาไว้ใจได้หรือเปล่า?"

"ไม่ต้องห่วง เท่าที่คุยมาเขาก็เป็นคนที่โอเคมาก ๆ เลยนะ" เสียงใสขำระริกเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้ชายคนนั้น ซึ่งชะเอมก็ไม่เห็นด้วยที่พี่สาวจะไปอยู่กับเขาทั้งที่พึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่มีหรือที่ใหม่จะฟังน้องสาวอย่างชะเอม

"กระซิบกระซาบอะไรกันสองพี่น้อง มานี้เดี๋ยวนี้" หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นเสียงดัง ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ลูกสาวก่อนจะบอกกับทั้งสองคนว่าตนไปกู้เงินมา และแน่นอนว่าชะเอมต้องโมโหเพราะแม่ไปกู้เงินมาไม่ได้ใช้ในบ้าน แต่เอาไปลงทุนกับขาประจำในหมู่บ้าน ลูกสาวทั้งสองเมื่อได้รู้ก็ได้แต่เก็บความโมโหไว้เพราะไม่อยากอารมณ์เสียในวันนี้ ใหม่ต้องออกไปเจอผู้ชายที่นัดกันไว้ ส่วนชะเอมต้องออกไปทำงานเพื่อหารายได้เข้าบ้านพร้อมทบทวนการเรียนควบคู่ไปด้วย

"แม่…เดี๋ยวฉันจะกลับมาคิดบัญชี" ชะเอมเอ่ยพร้อมตวาดแม่ไปเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านเพื่อไปทำงาน ซึ่งเธอเดินออกจากบ้านไม่นานสายตาก็ได้สะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอเองก็รู้จัก

หญิงสาวรูปร่างหน้าตาดียืนอยู่ใต้คอนโดหรูที่มีระดับ ต้องคนมีเงินเท่านั้นถึงจะเข้าไปอยู่ได้ รปภ เคร่งครัดมากเรื่องนี้และอีกหลายอย่าง ไม่นานได้มีรถหรูมาจอดตรงหน้าของหญิงผู้นั้น ใบหน้าสวยที่เเต่งเเต้มทาปากมาอย่างดี เธอก้าวเท้าขึ้นรถไปพร้อมกับผู้ชายชุดสูทที่ขับผ่านหน้าชะเอมไป เธอมองตามรถคันนั้นสุดสายตา

ร้านอาหารเจ๊กุ้ง

เป็นร้านอาหารบุฟเฟต์ ภายนอกดูไม่มีอะไรแต่ภายในกลับเป็นผับที่มีขนาดใหญ่และแขกส่วนใหญ่จะเป็นระดับเสี่ยไฮโซทั้งนั้น สาว ๆในที่นี้สวยระดับดาราบางคนสวยเสียยิ่งกว่าดาราอีก ที่จริงแล้วร้านอาหารเจ๊กุ้งเป็นเพียงสิ่งที่เจ๊แกชอบเลยเปิดขายไปพลาง ๆ แต่รายได้หลักส่วนใหญ่ก็จะมาจากผับที่อยู่ด้านหลัง ชะเอมทำหน้าที่ดูแลร้านอาหารหากมีแขกคนไหนสั่ง เธอถึงจะได้แวะเวียนเข้าไปด้านใน

"เอมไม่คิดจะทำงานในนั้นบ้างเหรอ…แกไม่ต้องขาย ไม่ต้องนั่งกับแขกก็ได้"

"ไม่เอาล่ะเจ๊ แบบนี้ก็ดีแล้ว ฉันทำงานให้เจ๊ เจ๊ก็จ่ายค่าแรงฉัน อีกอย่างนะ...ตอนนี้ครอบครัวฉันก็ไม่ได้มีหนี้มากมาย"

"แต่แม่แกไปกู้เขามาไม่ใช่เหรอ?"

"เอ้า...เจ๊รู้ได้ไง แม่บอกเหรอ?" ชะเอมดูตกใจที่เจ๊กุ้งรู้เรื่องนี้

"รู้สิ ก็แม่แกมาหาฉัน บอกว่าต้องการเงิน ฉันเลยแนะนำไป"

"แม่ก็คงกู้นิด ๆ หน่อย ๆ ไปลงขาแหละเจ๊ ขาดขาได้ซะที่ไหน...ตามถึงบ้าน" ชะเอมพูดพลางยิ้มไปไม่คิดโกรธแม่เพราะที่ผ่านมาแม่ไม่เคยกู้ยืมใครมากกว่าสองพันบาท

"ไม่นิดนะ แม่แกกู้เสี่ยมาห้าแสน ฉันก็แปลกใจว่าแกจะเอาไปทำอะไรมากมาย แต่เห็นบอกว่าจะเอาไปให้ลูกสาว"

ฟังเพียงเท่านั้นชะเอมถึงกับมือไม้สั่นทันที หญิงสาวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟรู้สึกเหมือนโดนแทงข้างหลัง เงินห้าแสนที่แม่ไปกู้มามันมากเหลือเกิน ที่ผ่านมาชะเอมก็หาคืนให้เสียจนหมด แต่แม่กลับสร้างหนี้เพิ่มให้อีกแล้ว ไม่รอช้าที่เธอจะลาหยุดกะทันหัน ร่างบางปรี่ตรงไปที่บ้านด้วยสายตามุ่งมั่น

โครมคราม!!! เสียงข้าวของตกกระจัดกระจายปนกับเสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังมาจากบ้านเธอ ผู้คนต่างมุงกันเป็นจุดเดียว ดวงตาคมขมวดชนกันก่อนจะเร่งฝีเท้าเพราะนึกเป็นห่วงแม่ที่อยู่บ้านเพียงลำพัง แต่ไม่เลยแม่ของเธอด่ากราดได้ยินแค่เสียงด่าก็รู้แล้ว ชะเอมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ หากแม่ด่าได้ขนาดนี้คงไม่ได้เป็นอันตรายอะไร

"มารื้อบ้านฉันแบบนี้ได้ยังไงไอพวกหัวโล้น!" เสียงแหลมตะโกนด่าชายชุดดำที่เอาแต่รื้อค้นภายในบ้าน รื้อเสียจนบ้านเละเทะไปหมดซึ่งชะเอมเป็นคนทำความสะอาด ได้เห็นก็ถึงกับหัวเสียทันที

"มีสิทธิ์อะไรมารื้อข้าวของบ้านคนอื่น อยากโดนจับข้อหาบุกรุกหรือไง!!" ชะเอมตวาดชายชุดดำแต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับ กลุ่มคนเหล่านั้นมาทำหน้าที่คือการทวงเงิน เงินที่แม่ของชะเอมไปกู้มาเพิ่มอีก นั้นยิ่งทำให้ชะเอมรู้สึกปวดสมองไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าแม่ดี จะด่าก็กลัวบาปกรรมเลยทำได้เเค่ดุไปเบา ๆ

"แม่ไปกู้เงินใครมาอีก แล้วเอามาทำอะไร?" หญิงสาวหันหน้ามาถามกับแม่ของเธอตรง ๆ รู้แหละว่าเอาไปลงทุนแต่เงินห้าเเสนนั้นก็มากโขและนี้อีกไม่รู้ว่าไปกู้มาเท่าไหร่ กู้มาเธอก็ไม่เห็นเงินเลยแม้แต่บาทเดียว

"ชะเอมลูกรักใจเย็น ๆ นะจ๊ะ พอดีแม่กู้มาลงทุนนิด ๆ หน่อย ๆ"

"นิดหน่อย ห้าแสนน่ะเหรอแม่!! เงินห้าแสนนะไม่ใช่ห้าร้อย แล้วนี่ไปกู้มาอีกเท่าไหร่?"

"ไม่มากไม่มายเลยลูกเอม" ชะเอมพยักหน้าเบา ๆ ให้กับแม่ด้วยใบหน้ายับหย่อน

"ห้า…ล้านจ้ะ"

"What!!! อะไรนะยายดา" ชะเอมเรียกชื่อจริงของแม่ ซึ่งตอนนั้นเธอหมดความอดทนเต็มที หญิงสาวเม้มปากตัวเองด้วยความโมโหเธออยากจะกรี๊ดให้ดัง ดังไปไกลถึงหูพ่อของเธอที่อยู่บนสวรรค์

"แม่!! เงินห้าล้านไม่มากไม่มาย....บ้าบออะไรกันเล่าห๊ะ!! ห้าแสนมีไปคืนเขาหรือยัง นี่เงินห้าล้านเลยนะแม่ โธ่เว้ย!!อะไรนักหนาทั้งแม่ทั้งพี่เลย ทำไมเอาแต่สร้างหนี้ให้กันตลอดไม่เห็นใจหนูบ้างหรือไง" ชะเอมตวาดเสียงดังด้วยความโมโหเต็มที บางทีแม่และพี่สาวก็ทำกับเธอมากเกินไป ไม่ว่าจะไปกู้มาจากที่ไหนชะเอมก็จะหาเงินไปคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์พร้อมดอกเบี้ย และพ่อของเธอก็พึ่งเสียไปได้ไม่นาน

"แกอย่าพูดแบบนี้นะนางเอม ฉันเลี้ยงแกมาตั้งแต่เล็กเป็นคนคลอดแกมา ดังนั้นแกก็ต้องหามาคืนเขาให้ได้"

"แม่!เงินตั้งมากมาย หนูจะหาจากที่ไหนไปคืนเขาเล่า คิดว่าหาเงินมันหากันได้ง่าย ๆหรือไง ลำพังแค่ทำร้านอาหารก็ไม่พอจะยาไส้ลูกคุณหนูของแม่เเล้ว" หญิงสาวท้อใจเหลือเกินที่มีแต่ปัญหา ครั้งนี้พวกเขาทำเกินไปจริง ๆ เงินมากเกินไปชะเอมไม่สามารถหามาคืนเขาได้ในเร็ว ๆ นี้แน่

"ไม่รู้แหละ ยังไงแกก็ต้องหามาคืนให้ได้ ฉันก็ทำเพื่อพวกแกทั้งนั้น"

"ทำยังไงเหรอแม่ แม่เอาแต่สร้างหนี้ให้หนูกับพ่อ จนตอนนี้พ่อตายไปแล้วแม่ก็ยังคิดไม่ได้อีกเหรอ ทำไมแม่เอาแต่สร้างหนี้ ไม่สงสารกันบ้างหรือไง!!" เสียงสั่นที่เธอเอ่ยออกมา

"อีเอม!! มึงเงียบไปเลย พ่อมึงก็ตายไปแล้วก็ช่างหัวมันสิวะ ตอนนี้มึงอยู่ มึงก็ต้องหามาคืน ไม่ว่าจะไปขายตัวหรือไปทำอะไรก็ได้ หามาคืนเสี่ยให้หมด"

"แม่!!" ชะเอมแทบล้มทั้งยืน ชายชุดดำที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่อยากรอฟังสองแม่ลูกทะเลาะกัน คนกลุ่มนั้นกำชับกับปิยดาว่าให้เลือกเอา จะเสนอลูกสาวคนไหนให้เสี่ยดี

แน่นอนว่าต้องเป็นชะเอมที่ถูกเลือก เสี่ยที่ทุกคนต่างหวาดกลัวเพราะคำเล่าลือต่าง ๆ มากมาย ว่าเขานั้นเป็นคนอ้วนท้วนใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราและยังมีจิตใจที่หยาบกระด้าง น่าเกรงขามไม่มีความหล่อแถมอายุก็เข้าเลขหกแล้วนั้นคือเหตุผลที่ปิยดาไม่ส่งลูกสาวสุดที่รักอย่างใหม่ไป