Chapter 3

บรึ้น~~~ เสียงรถที่ชะเอมนั่งอยู่ค่อย ๆ เคลื่อนที่ตามถนนกว้างสี่เลนส์ สายตาว่างเปล่าที่มองออกนอกกระจกใส บางทีเธอก็เหนื่อย เหนื่อยจนอยากหายไปจากที่ตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย ตั้งแต่พ่อเสียเธอก็เป็นหัวหน้าครอบครัวแทน ทั้งที่เธอมีอายุเพียง19ปีเท่านั้น ที่ผ่านมาชะเอมก็สู้ทำงานอดทนดูแลครอบครัว ทำหน้าที่แทนพ่อของเธอมาตลอดอย่างดี แต่ดูเหมือนคนพวกนี้ขาดพ่อไปแล้วก็ยังคิดไม่ได้ ยังคงทำตัวเหมือนเดิมใช้เงินฟุ่มเฟือย ไม่มีก็แค่ไปกู้เพราะชะเอมต้องหามาคืนอยู่แล้ว

ชะเอมอยากไปเที่ยวทะเลอยากใส่ชุดสวย ๆ แต่งตัวสวย ๆ ใส่ของแบรนด์เนม แต่ถึงจะไม่ได้แต่งหน้าจัดเต็มหรือแต่งตัวใส่เสื้อผ้าราคาแพง ชะเอมก็เป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าที่สวยที่สุดเท่าที่พบเจอมา

"หรือจะไปเป็นนางบำเรอให้ไอเสี่ยบ้ากามคนนั้นไปเลย จะได้จบ ๆ" ชะเอมพึมพำคนเดียวในรถ เธอไม่กลับบ้าน แท็กซี่มาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง เป็นบ้านที่ทำให้ชะเอมรู้สึกผ่อนคลายหายเครียด ฝ่ามือบางยกขึ้นมาปิดหน้าก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกและพ่นมันออกมายาว ๆ

กริ๊ง~~~(เสียงกดกริ่งดังจากประตูบานใหญ่)

หญิงสาวได้แต่ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมรอยยิ้ม ประตูบานใหญ่เลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ เท้าเรียวเดินเข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคย หญิงสาวตรงไปที่ด้านหลังไปที่ห้องเก็บของ เธอหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดออกมา ทำหน้าที่ของเธออย่างดีและนี้ก็เป็นอีกงานที่ชะเอมยอมทำ รับจ๊อบทุกอย่างเพียงขอแค่ได้เงิน ต่อให้ทำไปมากเท่าไหร่เงินมันก็ไม่เพียงพอที่จะจ่ายหนี้เป็นล้าน ๆ ได้

"หนูเอม" เสียงหญิงวัยกลางคนเรียกเด็กสาวอย่างเอ็นดู

"ป้านิ่ม สวัสดีค่ะ" เธอยกมือไหว้หญิงตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม ป้านิ่มคือป้าในหมู่บ้านที่เห็นว่าชะเอมมีความขยันต่างจากพี่สาวจึงแนะนำให้มาทำงานด้วยกัน เพราะรู้ว่าปิยดาเป็นคนที่ชอบเล่นการพนันไปกู้หนี้ยืมสินเขามาเสียมากมาย

"เอมไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวป้าทำเอง"

"ไม่เป็นไรค่ะป้า หนูมาทำงานแลกเงิน ดังนั้นหนูจะกินแรงป้าได้ยังไงคะ"

"แล้วทำไมมาเงียบ ๆ เข้าประตูหลังเหรอ"

"ไม่ค่ะ ประตูหน้าแต่เดินอ้อมมา พอดีประตูหลังถูกปิดไว้มีอะไรเหรอคะป้า ปกติไม่เห็นปิด"

"ลืมเลยว่าป้าปิดไว้ พอดีคุณคชาไปต่างประเทศ พวกคุณหญิงคุณชายก็ไม่อยู่บ้าน ป้าเลยปิดประตูหลังจ้ะ"

"คุณคชาไปต่างประเทศเหรอคะ?" เธอดูตกใจเล็กน้อย

"อืม…คุณคชาถามหาเธอบ่อยมากเลยนะ แต่เธอก็ดันไม่มา"

"หนูยุ่งกับเรื่องที่บ้านคะป้า เลยไม่ได้มาทำงาน เสียดายที่ไม่ได้ส่งคุณคชาเลย"

"โอ้ยคุณเขาคงมีความสุขดี เห็นว่ามีแฟนสาวไปด้วยนะ"

"ฟะ...แฟนเหรอคะ?" ชะเอมถามย้ำด้วยความแปลกใจ เธอไม่เคยทราบมาก่อนว่าคชาลูกเจ้านายจะมีแฟนแล้ว เพราะที่ผ่านมาเธอทำงานมาตั้งนานรู้จักกับเขามาหลายปีก็ไม่เคยได้ยินว่าเขาพูดถึงแฟนสักครั้ง ชะเอมยิ้มมีความสุขที่รู้ว่าคชามีแฟนและย้ายไปเรียนต่อด้วยกันที่นั่น แต่ลับตาป้านิ่มเธอก็ได้แต่ทรุดกายนั่งกองกับพื้น สายตาว่างเปล่าที่จ้องมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า กองใบไม้ที่เธอพึ่งกวาดกองไว้ ไม้ถูพื้นที่เธอวางเรียงกันถุงมือกันเปื้อนที่สวมอยู่ ฐานะของเธอกับเขาต่างกันจริง ๆ ทำไมถึงคิดเข้าข้างตัวเองว่าคุณคชาจะมาชอบผู้หญิงอย่างเราได้

ครืด~~~(ป้าบัว) ชะเอมเศร้าได้ไม่นานก็ต้องเครียดอีกครั้งเมื่อจบบทสนทนากับป้าบัว ป้าข้างบ้านที่คอยสอดส่องเป็นกล้องวงจรปิดในหมู่บ้านที่แออัด

หญิงสาวรีบไปที่บ้านด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความกังวล (นางเอมแม่แกถูกซ้อม รีบมาช่วยเร็วเข้า) เสียงกระวนกระวายของปลายสายทำให้จิตใจของชะเอมคิดเป็นห่วงแม่ขึ้นมาทันที เท้าเรียวปรี่ตรงไปที่บ้านก่อนจะเห็นสภาพแม่ของเธอช่างน่าสงสารจับใจ เลือดที่อยู่มุมปาก

"แม่!!" ชะเอมร้องเรียกแม่ด้วยความเป็นห่วง หญิงวัยกลางคนนั่งกองที่พื้นร่ำไห้มือพลางจับที่แก้ม

"เอมช่วยแม่ด้วย ช่วยแม่ด้วยลูก ฮือ~ " ปิยดาร่ำไห้อ้อนวอนให้ลูกสาวช่วย ข้าวของในบ้านถูกรื้อเสียเละเทะ พวกมันค้นทุกซอกทุกมุมบ้านยิ่งทำให้ชะเอมรู้สึกโกรธ

"ฉันหาเงินทยอยใช้หนี้เจ้านายแกอยู่ทุกวัน แล้วยังจะเอาอะไรอีก "

"ใช้หนี้ทุกวัน เงินเป็นล้านใช้กี่ปีมันถึงจะหมดวะ!! ไหนจะดอกเบี้ยที่เสี่ยต้องได้อีก มิหนำซ้ำแม่แกก็ไปกู้กับเสี่ยมาเพิ่ม5ล้าน ขายบ้านหลังนี้ทิ้งยังใช้หนี้เสี่ยไม่หมดเลย"

ชะเอมที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่นิ่งคิด ใครมันจะบ้าให้คนที่เครดิตเสียอย่างแม่เธอกู้เป็นล้าน ๆ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรทำไมผู้หญิงอย่างแม่ถึงมีคนปล่อยให้กู้ได้มากถึงขนาดนั้น หญิงสาวเหลืออดเต็มทีไม่รู้จะหาเงินจากที่ไหนมาคืนได้อีกแล้ว

"มะแม่…แม่ไปกู้เสี่ยมาอีกเหรอ?" เสียงสั่นเครือที่เอ่ยถาม ดวงตาใสกลับมีน้ำตาซ่อนอยู่ภายใน เธอไม่รู้แล้วว่าต้องทำยังไง

"แม่…แม่ไปกู้มาจริง ๆ เหรอ? ฮึก~~~" ชะเอมสะอื้นด้วยความเสียใจ เธอไม่เคยได้ใช้ชีวิตวัยรุ่น ไม่เคยได้ทำตามหัวใจของตัวเอง ที่ผ่านมาทำเพื่อครอบครัวมาโดยตลอด น้ำตาแห่งความน้อยใจไหลเอ่อล้นออกมา เธอมองหน้าของผู้เป็นแม่ด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าจะต้องไม่ใช่เธอ ไม่ใช่เธอที่ต้องไปเป็นนางบำเรอไอเสี่ยบ้ากามคนนั้น

"เอานางลูกสาวคนนี้ของฉันไปขัดดอกขัดต้นได้เลยจ้ะ บอกเสี่ยนะว่าฉันยกให้ นางนี้มันไม่เคยมีอะไรกับใคร มันชื่อชะเอมอายุ19ปี อีกไม่กี่วันมันก็จะ20ปีบริบรูณ์แล้ว เอามันไปเลยจ้ะ" ชะเอมปล่อยโฮออกมาเพราะไม่รู้ว่าจะฝืนต่อไปทำไม หญิงสาวทรุดกายลงที่พื้นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเธอแน่ ๆ แต่เธอเองก็อยากได้รับการปกป้องจากพี่สาวและแม่บ้าง แต่นี่แม่เป็นคนเสนอยกเธอให้กับเสี่ยบ้ากาม

"หนูไปก็ได้!!! หนูเองก็เบื่อที่จะต้องคอยอดทนทำเพื่อพี่กับแม่แล้วเหมือนกัน ถ้าหนูไม่พูดแบบนี้แม่จะบอกหรือเปล่า…ไปเถอะเอม ทำเพื่อครอบครัวเราเถอะนะลูก แบบนี้ใช่ไหม!! เพราะหนูมันเป็นคนแบบนี้เหรอ แม่ถึงยกหนูให้ใครก็ได้" ชะเอมตวาดเสียงดัง เสียงสั่นเครือไปด้วยความเศร้าใจ หนี้ที่ไม่ได้ก่อก็ต้องมาใช้แทนด้วยการเอาตัวไปขัดดอก

"ไม่คิดบ้างเหรอ ว่าถ้าเขาไม่ต้องการหนูแล้ว เขาส่งหนูไปขายแม่จะว่ายังไง? แม่จะห่วงหนูไหม!!"

"เอมฟังนะ แกไปก็มีแต่สิ่งที่ดีกับครอบครัวเรา แม่และพี่สาวแกจะได้มีความสุขไปด้วย เสี่ยเขาเป็นคนใจดีถึงอายุจะมากแล้ว อย่างน้อยแกน่าจะทำให้เขาถูกใจได้"

"แม่พูดอะไร? แม่พูดอะไรห๊ะ!! สุดท้ายแล้วไม่ว่ายังไงแม่ก็ยังโอเคที่จะยกหนูให้เขางั้นเหรอ!!" ชะเอมไม่มีคำจะพูดอีกแล้ว ในเมื่อแม่ยอมยกเธอให้ไอเสี่ยบ้ากามที่ขึ้นชื่อว่ามีหน้าตาที่ขี้เหร่และชอบทารุณผู้หญิง ยิ่งเป็นเด็กสาวแรกแย้มมันยิ่งชอบนัก หากใครไม่เคยผ่านมือชายเพียงแค่บอก มันสามารถหามาให้ได้ทุกอย่าง ข้าวของแหวนเงินทอง

"โอเคไหน ๆ หนูก็จะไปแล้ว แม่รักอีพี่ใหม่มากใช่มั้ยไหม…แล้วแม่รู้ไหมว่ามันเอาเงินมากมายนั้นไปทำอะไร? ในขณะที่เราสองคนต้องกินน้ำพริกแต่มันไปนั่งกินข้าวหรูในภัตตาคาร มันเห็นหนูกับแม่เป็นแค่คนใช้ ใช่!!…มันบอกเพื่อนมันว่าหนูเป็นลูกคนใช้ ซึ่งแม่ก็เป็นคนใช้บ้านมันไงเล่า!!” ชะเอมตวาดแม่เสียงดัง  ทั้งเสียใจทั้งจุกอกไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รักสองคนนี้มากกว่าชีวิตตัวเอง ที่ผ่านมาเธอก็ทำดีมาตลอดอดทนมาตลอด แต่ทำไมเลือกจะทำกับเธอแบบนี้

“อยู่กันไปเลยสองคน อยู่ไปเลย!!” ชะเอมร้องไห้พร้อมตัดพ้อไปแล้วมากมาย หญิงสาวหันหลังสูดลมหายใจเข้าก่อนที่ใบหน้าของเธอในตอนนี้จะไม่หลงเหลือแม้แต่คราบน้ำตา