ตอนที่ 3 ไฟติด...แต่คนเสียอาการ

ทันใดนั้น แสงไฟนีออนก็สว่างจ้าอาบไล้ไปทั่วห้อง แก้มกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส และวินาทีที่ภาพตรงหน้าชัดเจน ลมหายใจเธอก็แทบสะดุด

เบื้องหน้าคือ "งานพรีเมียม" เกรดเอ ใบหน้าคมคายดุดัน คิ้วเข้มพาดเฉียงรับกับดวงตาสุขุมลุ่มลึก จมูกโด่งเป็นสัน และไรหนวดขึ้นจาง ๆ ตามแนวคางที่เสริมลุคดิบเถื่อนได้อย่างลงตัว ยิ่งบวกกับเม็ดเหงื่อที่เกาะพราวตามขมับ ไหลซึมลงสู่ลำคอแกร่ง แทนที่จะดูมอมแมม มันกลับดูเซ็กซี่ เร้าอารมณ์จนใจดวงน้อยเต้นระรัว

เสียงในใจของเด็กสาวกรีดร้องความหล่อที่รุนแรงเกินต้าน ‘โอ๊ย... งานดีไม่ไหว นี่มันลุคแด๊ดดี้ที่จริงใจ ดาเมจแรงกระแทกตาแตกมาก อีแก้มใจเหลวเป็นน้ำแล้ววว’

ไม่ต่างจากติณที่ต้องชะงักเหมือนถูกสาป แสงไฟนีออนสว่างจ้าทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินไป เพราะมันขับเน้นชุดนอนซาตินสีชมพูหวานที่บางเบาให้ดูอันตรายต่อหัวใจชายหนุ่มเหลือเกิน เล่นเอานายช่างใหญ่หน้าร้อนวูบวาบ ลำคอแห้งผากขึ้นมาดื้อ ๆ

‘แม่คุณเอ๊ย... นี่หนูแต่งตัวมารับแขก หรือกะจะล่อแขกให้ตบะแตกกันแน่’

"อะ... แฮ่ม!" ติณรีบกระแอมไอแก้เก้อ เบือนหน้าหนีไปมองกำแพงห้องทันที พยายามข่มใจไม่ให้เผลอมองความงามตรงหน้าไปมากกว่านี้ "เอ่อ... ไฟติดครบทุกดวงแล้วนะครับ ระบบอื่น ๆ น่าจะปกติดีแล้ว"

"คะ... ค่ะ!" แก้มสะดุ้งโหยงดึงสติกลับมาแทบไม่ทัน ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อเผลอจ้องเขาตาไม่กระพริบ "ขอบคุณ... ขอบคุณพี่ติณมากเลยนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ติณ หนูคงต้องนอนมืด ๆ ไปทั้งคืนแน่ ๆ"

"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นงานของผมอยู่แล้ว" ชายหนุ่มตอบกลับ พลางก้มลงเก็บเครื่องมือใส่กระเป๋าด้วยความรวดเร็ว "งั้น... ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ดึกมากแล้ว น้องแก้มจะได้พักผ่อน"

เมื่อเห็นนายช่างหนุ่มสะพายกระเป๋าเตรียมจะกลับ แก้มก็รีบถามขึ้น "เอ่อ... พี่ติณคะ แล้วค่าบริการเท่าไหร่คะ ค่าของค่าแรง พี่ติณคิดมาเต็มที่ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ"

ติณหยุดมือ หันมาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ "ไม่เป็นไรครับ ถือว่าช่วย ๆ กัน... อีกอย่างฟิวส์ตัวเดียวเอง ไม่ได้ลำบากอะไรครับ"

"ไม่ได้หรอกค่ะพี่" คนตัวเล็กแย้งขึ้น ทำท่าจะวิ่งไปหยิบกระเป๋าตังค์ "พี่อุตส่าห์ขับรถฝ่าฝนมาทำให้ดึกป่านนี้ จะให้ทำให้ฟรี ๆ ได้ยังไง หนูเกรงใจแย่เลย"

"เก็บตังค์ไว้กินขนมเถอะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขัดขึ้น ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต หยิบนามบัตรใบเล็กยื่นส่งให้เธอแทน "เอาเป็นว่า... ถ้ามีปัญหาเรื่องไฟ หรือมีอะไรให้ช่วยอีก โทรหาผมตามเบอร์นี้ได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

แก้มรับกระดาษแผ่นเล็กมาถือไว้อย่างงุนงง ก้มลงอ่านชื่อ "ติณกฤษ" และเบอร์โทรศัพท์ที่เด่นหรา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้น ความรู้สึกเกรงใจยังคงมีอยู่ แต่ความรู้สึกปลื้มปริ่มมันล้นอกมากกว่า

‘งื้อออ... หล่อ สปอร์ต ใจดีสุด ๆ พ่อพระของน้องแก้ม’

"ขอบคุณ... ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะพี่ติณ ใจดีจังเลย" หญิงสาวพนมมือไหว้สวย ๆ พร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมกลับไป

"ยินดีเสมอครับ" ชายหนุ่มอมยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เอ่ยกำชับอย่างจริงจัง "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อน... ดึกมากแล้ว ล็อกห้องดี ๆ นะครับ เป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวมันอันตราย"

ทำเอาแก้มหน้าแดงซ่าน รีบพยักหน้ารับรัว ๆ "คะ... ค่ะ! เดินทางกลับปลอดภัยนะคะ"

แก้มเดินออกมาส่งถึงหน้าประตู พร้อมส่งยิ้มหวานให้เป็นภาพจำสุดท้าย ติณพยักหน้ารับเพียงนิด ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้คนข้างหลังยืนบิดตัวด้วยความเขินอยู่คนเดียว

หญิงสาวยกนามบัตรใบเล็กขึ้นมาดูอีกครั้ง ปลายนิ้วไล้ไปตามตัวอักษร "ติณกฤษ" พร้อมรอยยิ้มที่ไม่ยอมหุบ ก่อนจะไปทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งกอดเข่าตัวสั่นเมื่อครู่ แต่ตอนนี้ความรู้สึกกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว ความมืดมิดและพายุฝนด้านนอกทำอะไรเธอไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อตอนนี้เธอมี "เบอร์โทรฉุกเฉิน" ของความอุ่นใจอยู่ในมือ

แก้มกอดนามบัตรใบนั้นแนบอก ลมหายใจถูกผ่อนออกมาด้วยความโล่งใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ไม่ได้แค่เข้ามาซ่อมไฟ แต่เข้ามา "ซ่อมความรู้สึก" ที่ว้าเหว่ให้กลับมาสว่างไสวได้ในพริบตา

เสียงฝนที่เคยน่ากลัว กลายเป็นเพียงเสียงดนตรีขับกล่อม เปลือกตาคู่สวยจึงค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับความอบอุ่นในหัวใจ

...คืนนี้คงฝันดีแล้วล่ะ