ตอนที่ 2 ช่างไฟปรากฏตัว

ไม่นานนัก เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้นมา แก้มสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะเดินไปแนบตาลงกับช่องตาแมว

ภาพที่ปรากฏคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดช่างสีน้ำเงินเข้มที่เปียกชุ่มไปด้วยละอองฝน แขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามกำยำ ใบหน้าคมเข้มซ่อนอยู่ใต้ปีกหมวกแก๊ป แม้ท่าทางจะดูดุดัน แต่แววตาที่มองมากลับดูสุภาพและไร้พิษภัย

"ใช่พี่ช่างไฟหรือเปล่าคะ" หญิงสาวตะโกนถามผ่านบานประตู

"ครับ... ผมติณครับ จากติณกฤษการช่าง" เสียงทุ้มตอบกลับมาชัดเจน

เมื่อมั่นใจว่าเป็นคนที่รอคอย แก้มจึงรีบปลดล็อกกลอนประตูเปิดออก "สวัสดีค่ะพี่ เชิญเข้ามาข้างในก่อนนะคะ"

ทันทีที่ติณเดินเข้าประตู ก็ต้องชะงัก เมื่อแสงไฟจากโถงทางเดินสาดกระทบร่างอรชรที่ยืนเบี่ยงตัวอยู่ ชุดนอนซาตินสายเดี่ยวสีชมพูหวานทิ้งตัวแนบสนิทไปกับเรือนร่าง เนื้อผ้ามันวาวล้อแสงไฟ ขับเน้นผิวขาวผ่องและสัดส่วนโค้งเว้าให้ดูเย้ายวนท่ามกลางความมืดสลัว แถมกลิ่นหอมละมุนยังลอยมาเตะจมูกในระยะประชิดอีก เล่นเอานายช่างหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ติณรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อข่มใจ "ข...ขอบคุณครับ" ก่อนจะพยายามเพ่งมองความมืดรอบห้องแทนที่จะจดจ่อกับความขาวโอโม่ตรงหน้า

"รบกวนด้วยนะคะ อยู่ ๆ ไฟก็ดับพรึ่บไปเลย" แก้มเอ่ยเสียงใส ช้อนตามองใบหน้าคมสันอย่างมีความหวัง หารู้ไม่ว่าชุดนอนตัวจิ๋วกำลังปั่นป่วนสมาธินายช่างใหญ่เข้าอย่างจัง

"อะ... เอ้อ ตู้ไฟ... หมายถึงแผงเบรกเกอร์อยู่ตรงไหนครับ" ติณรีบถามเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

"ทางนี้ค่ะ... อยู่ข้างประตูเลย"

ร่างสูงขยับก้าวตามไป วางกระเป๋าเครื่องมือลง ก่อนจะคว้าไฟฉายขึ้นมาส่องนำทาง

แก้มลอบมองแผ่นหลังกว้างที่ขยับไหว ภายใต้แสงเงาสลัว ๆ ท่าทางหยิบจับเครื่องมืออย่างคล่องแคล่วว่องไวมันดูน่ามอง ยิ่งจังหวะที่มัดกล้ามแขนภายใต้เสื้อเชิ้ตเกร็งตัวขึ้นเป็นลูกยามเขาออกแรงขันน็อต มันดู "เซ็กซี่" อย่างบอกไม่ถูก

"เมื่อกี้หนูลองสับเบรกเกอร์ขึ้นลงหลายรอบแล้วค่ะ แต่นิ่งสนิทเลย" หญิงสาวจึงขยับเข้าไปชี้จุดเกิดเหตุ ทำให้กลิ่นหอมละมุนลอยมาปะทะจมูกในระยะประชิดอีกครั้ง ทำเอานายช่างหนุ่มต้องลอบกลั้นหายใจ ข่มใจไม่ให้สติกระเจิง

ติณพยักหน้ารับ พยายามดึงสมาธิกลับมาที่งานตรงหน้า "เดี๋ยวผมเช็กข้างในดูหน่อยครับ" ปลายไขควงถูกจรดลงงัดฝาครอบพลาสติกออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นแผงวงจรและสายไฟระโยงระยางด้านใน แต่ความแสงสลัวทำให้แยกแยะสีสายไฟได้ลำบาก

"มองไม่ค่อยเห็นเลย..." ชายหนุ่มพึมพำก่อนหันมาหาคนข้างหลัง "รบกวนคุณแก้มช่วยส่องไฟให้หน่อยได้ไหมครับ ผมต้องใช้สองมือไล่สาย"

"ได้... ได้ค่ะ" แก้มรีบรับกระบอกไฟฉายมาถือไว้ จังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงแผ่วเบาทำเอาใจดวงน้อยกระตุกวาบขึ้นมา ก่อนจะรีบขยับเข้าไปยืนใกล้ ๆ เพื่อส่องแสงไฟให้ตรงจุดที่สุด

ระยะห่างที่ลดลงทำให้เห็นเครื่องหน้าเขาชัดถนัดตา สันกรามคมเข้ม ไรหนวดจาง ๆ และเม็ดเหงื่อที่ซึมตามขมับ ชวนให้เผลอมองจนลืมหายใจ ฝั่งติณเองก็ต้องกัดฟันข่มใจ ไม่ให้สติเตลิดไปกับท่อนแขนขาวผ่องที่ขยับเบียดชิดอยู่ข้างแก้มเช่นกัน

เสียงเครื่องมือดังกุกกักอยู่ครู่ใหญ่ แก้มจึงอาศัยจังหวะนี้ปลีกตัวไปหาเครื่องดื่มออกมาต้อนรับ "เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำมาให้นะคะ" ก่อนจะวางไฟฉายพาดไว้บนชั้นรองเท้าให้ส่องไปที่ตู้ไฟ ปล่อยให้ชายหนุ่มได้ลอบพรูลมหายใจร้อน ๆ ระบายความอัดอั้นที่ก่อตัวขึ้น

เพียงครู่เดียว แก้มก็กลับมาพร้อมแก้วน้ำและผ้าเย็น "ดื่มน้ำหน่อยนะคะพี่ติณ"

นายช่างหนุ่มละสายตาจากงาน พอดีกับที่แสงไฟฉายกระทบวงหน้าหวานหยดในระยะประชิด ภาพตรงหน้าทำเอาติณถึงกับชะงัก ดวงตากลมโตสุกใสภายใต้แสงเงาสลัว ผสานกับกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้ง มันส่งผลรุนแรงราวกับมีกระแสไฟวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ยิ่งกว่าโดนไฟดูดเสียอีก

"ข... ขอบคุณครับ" ติณรับแก้วน้ำและผ้าเย็นมาถือไว้ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ "เอ่อ... น้อง..."

"แก้มค่ะ... เรียกว่าแก้มเฉย ๆ ก็ได้" หญิงสาวตอบกลับ แสงไฟฉายสะท้อนประกายวิบวับในดวงตาคู่สวยจนคนมองตาพร่า

"ครับ... ขอบคุณครับน้องแก้ม" ติณทวนชื่อนั้นแผ่วเบา รอยยิ้มหวานหยดตรงหน้าทำเอาหัวใจคนวัยสามสิบห้ากระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่

ก่อนจะรีบยกน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วเพื่อดับกระหาย หรือบางที อาจเพื่อดับความร้อนรุ่มที่ก่อตัวในใจ ก่อนจะใช้ผ้าเย็นซับเหงื่อตามใบหน้าและลำคอ เรียกสติให้กลับคืนมา

เมื่อเย็นลง ติณก็หันกลับไปจัดการปัญหาตรงหน้าต่อ สายตาคมกริบไล่เช็กจุดต่าง ๆ อย่างละเอียดก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ "เจอตัวการแล้วครับ ฟิวส์เมนขาด น่าจะเป็นเพราะไฟกระชากตอนฝนตก เดี๋ยวเปลี่ยนตัวใหม่แป๊บเดียวก็เรียบร้อย"

ติณไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบอะไหล่สำรองออกมาเปลี่ยนแทนตัวเก่าอย่างชำนาญ

พรึ่บ!