คอนที่ 4 ไลน์สีชมพู

อีกด้าน

บนถนนที่เปียกชุ่ม รถกระบะคันเก่งกำลังแล่นฝ่าความมืดกลับคอนโด ภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงที่ปัดน้ำฝนทำงานเป็นจังหวะ แต่ในหัวของติณ กลับมีเสียงตีกันให้วุ่นวายไปหมด

ปกติเขาเป็นคนทำงานจบคือจบ ไม่เคยเก็บเรื่องลูกค้ามาคิดให้รกสมอง แต่กับเจ้าของห้อง 712 คนนี้... มันผิดคิวไปหมด

ภาพชุดนอนซาตินบางเฉียบ กับผิวขาวอมชมพูนั่นยังติดตาไม่หาย ยิ่งคิด ลมหายใจยิ่งติดขัด ชายหนุ่มตบพวงมาลัยเบา ๆ เพื่อเรียกสติ "ให้ตายเถอะไอ้ติณ... จะมาใจสั่นกับเด็กรุ่นลูกศิษย์แบบนี้ไม่ได้"

ก่อนจะเหลือบมองเบาะข้างคนขับที่วางกระเป๋าเครื่องมือ นึกถึงตอนที่มือยื่นนามบัตรส่วนตัวให้ไป ทั้งที่ปกติต้องให้เบอร์ร้านกับลูกค้า "เสียระบบ... เสียระบบหมดแล้วกู"

...

ในขณะเดียวกัน ที่ห้อง 712 แก้มก็กำลังนอนกลิ้งไปมาบนเตียง กอดหมอนข้างดิ้นพล่านจนผ้าปูยับยู่ยี่ ในมือชูนามบัตรใบเล็กขึ้นส่องกับไฟเพดานราวกับได้ของขลัง ริมฝีปากบางฉีกยิ้มจนแก้มแทบแตก

‘พี่ติณกฤษ... ขนาดชื่อยังหล่ออะคิดดู’ เสียงในใจกรีดร้องแบบที่เจ้าตัวไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์สาวเรียบร้อยอีกต่อไป

หญิงสาวพลิกนามบัตรไปมาอย่างใช้ความคิด คนระดับนี้ ขับรถมาซ่อมไฟให้ตอนดึก แถมไม่คิดตังค์สักบาท แบบนี้มัน Service Mind หรือมีใจกันแน่ "งื้อออ... ไม่รู้แหละ นาทีนี้ยกให้เป็นช่างไฟ Number 1 ในใจไปเลย"

คืนนั้น... คนสองคนในสถานที่ต่างกัน ต่างก็นอนตาค้าง ฝ่ายชายพยายามข่มใจไม่ให้คิด แต่ภาพหญิงสาวก็วนเวียนอยู่ในหัว ฝ่ายหญิงก็พยายามข่มตาให้หลับเช่นกัน แต่หัวใจมันดันเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา

มันไม่ใช่ความรักหวานซึ้งแบบในนิยาย แต่มันคืออาการของคนเสียอาการสองคนที่กระแสไฟเพิ่งจะสปาร์กกันเข้าอย่างจัง

เช้าวันต่อมา... แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาปลุกคนขี้เซา แก้มนั่งกอดหมอนผมยุ่งอยู่บนเตียง แต่แววตากลับวิบวับเป็นประกาย ทันทีที่ลืมตา ภาพ "พี่ติณ" ก็เด้งเข้ามาในหัวเป็นเรื่องแรก รูปร่างสูงใหญ่ ไรหนวดจาง ๆ และสายตาคมกริบตอนรับแก้วน้ำ

"งื้อออ... ทำไมตื่นมาต้องคิดถึงเขาด้วยเนี่ย"

มือยกขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเหลือบไปเห็นมุมวาดรูปริมหน้าต่าง แสงดีขนาดนี้ วาดรูปแก้ฟุ้งซ่านดีกว่า

ปลายพู่กันแต้มสีน้ำโทนชมพูหวานละมุนลงบนกระดาษ ตั้งใจจะวาดดอกไม้ให้ใจสงบ แต่ไหงวาดไปวาดมา ใจมันยิ่งเต้นแรงกว่าเดิมก็ไม่รู้ ภาพพี่ติณตอนส่องไฟฉาย ตอนที่เขาขยับตัว มันวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน

"ไม่ได้การละ... ต้องอ่อย! เอ้ย ต้องอัพเดทชีวิตสักหน่อย" แก้มรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปผลงานชิ้นล่าสุด ดอกไม้สีชมพูหวานแหวว ฝีมือระดับนี้ต้องโชว์ กดเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ไลน์จากรูปวิวเหงา ๆ เป็นรูปดอกไม้ทันที พร้อมแคปชั่นในใจที่ตะโกนดังมาก "เปลี่ยนรูปแล้วนะ... พี่เห็นยัง ทักมาชมหน่อยสิค้าาา"

บ่ายวันนั้น ขณะที่แก้มกำลังนั่งดูซีรีส์เพลิน ๆ เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้น จึงคว้ามาดูแบบไม่คิดอะไร แต่พอเห็นชื่อคนส่ง ลมหายใจก็สะดุดทันที

Tin_Krit (เพิ่มคุณจากหมายเลขโทรศัพท์)

Tin_Krit: ส่งสติ๊กเกอร์ (หมีใส่หมวกวิศวะโค้งคำนับ)

Tin_Krit: "สวัสดีครับน้องแก้ม รบกวนเวลาพักผ่อนรึเปล่าครับ"

Tin_Krit: "รูปโปรไฟล์ใหม่สวยดีนะครับ วาดเองเหรอ"

"กรี๊ดดดด!!" แก้มอุดปากกรี๊ดลั่นห้อง ลงไปดิ้นพราด ๆ กับพื้นพรม "เขาจำได้ เขาแอบส่องไลน์เรา แล้วเขาก็ทักมาจริง ๆ ด้วย!!"

หญิงสาวรีบดีดตัวขึ้นมานั่งหลังตรง จัดผมเผ้าให้เรียบร้อย ขณะพิมพ์ตอบนิ้วก็สั่นระริก ทั้งพยายามคีพลุคสาวหวานผู้เรียบร้อย

Gam_Gammie: "สวัสดีค่ะพี่ติณ ไม่รบกวนเลยค่ะ"

Gam_Gammie: "ใช่ค่ะ แก้มวาดเองแก้เหงา ดีใจที่พี่ติณชอบนะคะ"

Gam_Gammie: ส่งสติ๊กเกอร์ (กระต่ายเขินบิดตัว)

ส่งไปแล้ว แก้มใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด และหน้าจอก็ขึ้นอ่านแล้วทันที

Tin_Krit: "เก่งจังครับ สวยมาก... เหมือนคนวาดเลย"

Tin_Krit: "เอ่อ... หมายถึงฝีมือสวยเหมือนหน้าตาครับ"

แก้มอ่านข้อความแล้วหน้าแดงแปร๊ดจนแทบไหม้ "โอ๊ยยย! พี่ติณณณ! หยอดแรงมาก นี่ช่างไฟหรือพ่อค้าขนมหวานคะเนี่ยยย"

Tin_Krit: "แล้วไฟที่ห้องเป็นไงบ้างครับ ปกติดีไหม มีปัญหาอะไรอีกรึเปล่า"

แก้มหลุดขำออกมาทันที "โถ่... พี่คะ หยอดเสร็จก็วกกลับมาเรื่องงานเฉยเลย เขินแหละดูออก"

Gam_Gammie: "สว่างโร่เลยค่ะ ปกติดีทุกอย่าง ขอบคุณพี่ติณที่เป็นห่วงนะคะ"

Gam_Gammie: "วันนี้พี่ติณทำงานเหนื่อยมั้ยคะ"

Tin_Krit: "นิดหน่อยครับ วันนี้งานเยอะ พอดีฝนตั้งเค้ามาอีกแล้ว สงสัยคืนนี้จะหนัก"

Tin_Krit: "น้องแก้มอยู่คนเดียว ล็อกห้องดี ๆ นะครับ"

Tin_Krit: "ถ้าไฟดับ หรือมีอะไรฉุกเฉิน... โทรหาพี่ได้ตลอด 24 ชม. นะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

ประโยคสุดท้ายทำเอาใจดวงน้อยเหลวเป๋วเป็นน้ำ คำว่า "โทรหาพี่ได้ตลอด" มันช่างทรงพลังเหลือเกินสำหรับคนขี้เหงาอย่างเธอ รอยยิ้มกว้างจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน แก้มจึงรีบพิมพ์ตอบกลับไป

Gam_Gammie: "รับทราบค่ะ พี่ติณก็ขับรถดี ๆ นะคะ"

ก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้วกอดโทรศัพท์ไว้แน่น ในวันที่ฟ้าครึ้มฝนแบบนี้ โลกทั้งใบกลับดูเป็นสีชมพูสดใส เพราะรู้ว่ามี "สายด่วน" คอยสแตนด์บายอยู่ปลายทางเสมอ